Home » 2011 » May

Monthly Archives: May 2011

Στον ιστό του νέου μνημονίου (Πριν, 29 Μαΐου 2011)

Όργιο ωμών εκβιασμών από ΠΑΣΟΚ, ΕΕ, ΔΝΤ

ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ

Ποτέ άλλοτε τόσοι κυνικοί εκβιασμοί δεν είχαν διατυπωθεί από τόσα διαφορετικά κέντρα σε πλήρη συντονισμό. Την αρχή έκανε ο ίδιος ο πρωθυπουργός – εντολοδόχος βιομηχάνων, ΕΕ και ΔΝΤ, με το υπονοούμενο που άφησε κατά τη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου την Δευτέρα όπου συζητήθηκε και εγκρίθηκε το μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πλαίσιο – ένα εφιαλτικό πακέτο μέτρων λεηλασίας και ξεπουλήματος, για την διενέργεια δημοψηφίσματος. Το μήνυμά του ήταν, ή το δέχεστε ή στήνω κάλπες.

Την επομένη την σκυτάλη πήραν οι βιομήχανοι, δια στόματος του προέδρου τους Δ. Δασκαλόπουλου, στην ετήσια γενική συνέλευση του συνδέσμου τους, ο οποίος ζήτησε δημοψήφισμα με το αίτημα αν η Ελλάδα θα πορευτεί μόνη της «χωρίς τα δισεκατομμύρια των εταίρων μας». Δηλαδή ή σκάτε και τα αποδέχεστε ή επιστρέφουμε στην δραχμή! Ας δούμε αρχικά ποιός μιλάει. Ένας άεργος γόνος της αστικής τάξης, που ηγείται του ΣΕΒ «κληρονομικώ δικαίω» από τη στιγμή ξεπούλησε στον όμιλο Βγενόπουλου την οικογενειακή επιχείρηση, την βιομηχανία τροφίμων Δέλτα.

Τρίτη στο χορό η θλιβερή επίτροπος Αλιείας Μαρία Δαμανάκη – φερέφωνο πλέον αεριτζήδων και λαμογιών ή οποία απειλεί ότι αν δεν δεχτούμε να κάνουμε θυσίες θα γυρίσουμε στη δραχμή – ποινή που για όλη αυτή την συμμορία αργυρώνητων απατεώνων και ευρωλιγούρηδων που μας έχει κατσικωθεί στο σβέρκο ισοδυναμεί με την εσχάτη των ποινών.

Στη χορεία προστέθηκε και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος κατά παρέκκλιση των αρμοδιοτήτων του κάλεσε στο προεδρικό τους πολιτικούς αρχηγούς. Στόχος της συνάντησης δεν ήταν τίποτε άλλο παρά να αποσπαστεί η συναίνεση του προέδρου της ΝΔ, Αντώνη Σαμαρά, στο Μνημόνιο, καθότι η συμφωνία του στην ανάγκη λιτότητας, ιδιωτικοποιήσεων και περαπέρα μείωσης των φόρων για το κεφάλαιο δεν αρκεί. Το ζητούμενο είναι να προσυπογράψει πλήρως το νέο πακέτο μέτρων, ανακαλώντας τις προτάσεις του για επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου.

Τέλος, την Πέμπτη ήρθαν και οι οικονομικοί δολοφόνοι του ΔΝΤ, που μας έκαναν γνωστό ότι είναι αβέβαιη η χορήγηση της δικής τους συνεισφοράς στην πέμπτη δόση του δανείου της τρόικας, που ανέρχεται σε 3,3 από τα 12 δισ. και τα οποία πρέπει να δοθούν εντός του Ιουνίου, τροφοδοτώντας έτσι μπαράζ εκφοβιστικών δημοσιευμάτων για «θρίλερ με την πέμπτη δόση».

Ως συμπέρασμα ας κρατήσουμε πως μια πολιτική τόσο βρόμικη και εχθρική απέναντι στην κοινωνία, που δεν χαίρει της παραμικρής νομιμοποίησης παρεκτός στους κόλπους των διψασμένων για εξουσία (και κανένα ψίχουλο από το μεγάλο φαγοπότι) ασπόνδυλων και αδίστακτων ΠΑΣΟΚων δεν μπορούσε παρά να επιβληθεί με αντίστοιχα μέσα: ωμούς εκβιασμούς που διατυπώνονται με το πιστόλι στον κρόταφο. Ας κρατήσουμε όμως και τον πανικό που τους προκαλεί η απροθυμία της κοινωνίας να συναινέσει στη βάρβαρη και εγκληματική πολιτική τους. Στην κάμψη αυτών των αντιστάσεων στοχεύουν οι εκβιασμοί και οι απειλές!

  •  Άγριο και σκανδαλώδες πλιάτσικο σε βάρος της δημόσιας περιουσίας προβλέπει το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο που ψήφισε ομόφωνα το υπουργικό συμβούλιο την πρ9οηγούμενη Δευτέρα κατ’ εντολή του ΣΕΒ, της ΕΕ και του ΔΝΤ που περιμένουν σαν όρνια να κατασπαράξουν την δημόσια περιουσία. Στημένο το θρίλερ για την πέμπτη δόση προκειμένουν να εκβιάσουν τη συναίνεση στο ξεπούλημα.
  •  Η κατρακύλα του χρηματιστηρίου θα επιτρέψουν να αγορασθούν οι δημόσιες επιχειρήσεις για ένα κομμάτι ψωμί!

Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν την Δευτέρα κάτω από τον τίτλο μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πλαίσιο αποτελούν μια βάρβαρη επιχείρηση αφαίμαξης των εργατικών εισοδημάτων και ένα άνευ προηγουμένου πλιάτσικο στην δημόσια περιουσία, ένα σκάνδαλο πολύ μεγαλύτερο της ληστείας του Κοσκωτά. Τα μέτρα αυτά είναι καταδικασμένα να αποτύχουν στους ονομαστικούς στόχους τους, που είναι η μείωση του δημοσίου χρέους και η επιστροφή της Ελλάδας στο αγορές μέσω της ανάκτησης της χαμένης της αξιοπιστίας, όπως απέτυχαν και τα μέτρα που εφαρμόστηκαν πέρυσι τέτοια εποχή με το Μνημόνιο, ανοίγοντας τον δρόμο για το λεγόμενο δημοσιονομικό πλαίσιο. Ποιός ασχολιέται όμως με τη μείωση του χρέους που από 127% του ΑΕΠ το 2009 έχει φτάσει στο 164% φέτος και θα συνεχίζει να ανεβαίνει ή ποιός ασχολιέται με την ξέφρενη πορεία των επιτοκίων δανεισμού που σε ότι αφορά τα 10ετή ομόλογα έχουν αγγίξει το 17%, κινούνται δηλαδή σε επίπεδα διπλάσια από πέρυσι, όταν η άνοδός τους προβαλλόταν ως αιτία για την προσφυγή στον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ; Στόχος της πολιτικής τους δεν είναι η αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος! Στόχος είναι η επιστροφή στον 19ο αιώνα, η αναίρεση όλων των κοινωνικών κατακτήσεων. Υπό αυτό το πρίσμα πρόκειται για ένα σύνολο πέρα για πέρα εύστοχων μέτρων που αποκαλύπτουν μια πολιτική που θα ζήλευε ο Πινοτσέτ ακόμη και ο Φρίντμαν.

Σε τρεις κατευθύνσεις, με την μια να συναγωνίζεται σε αντιλαϊκότητα και ταξικότητα την άλλη, στοχεύουν τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο δημοσιονομικό πλαίσιο: Ιδιωτικοποιήσεις, φορολογική λεηλασία και, τέλος,  μείωση μισθών, ημερομισθίων και συντάξεων.

Το πλιάτσικο που γίνεται στην δημόσια περιουσία είναι άνευ όρων και ορίων και ξεκινά από το ξεπούλημα όλων των δημόσιων επιχειρήσεων. Το δημόσιο δε αναμένεται να εισπράξει και τα τρία αυτά χρόνια από 12 έως 17 δισ. ευρώ. Εντός του 2011 αναμένεται να πουληθούν: ΟΤΕ (έως 16%), Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (έως 34%) που για όποιον έχει δυνατή μνήμη θα δημιουργούσε μαζί με την Αγροτική και το Ταμείο Παρακαταθηκών (με βάση το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ) τον ισχυρό δημόσιο πυλώνα στο τραπεζικό σύστημα, Οργανισμοί Λιμένα Θεσσαλονίκης και Πειραιά (έως 75%), ΕΥΑΘ (έως 40%), Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών Ελ. Βενιζέλος, ΟΠΑΠ, ΕΑΣ, Κρατικά Λαχεία, ΔΕΠΑ, ΤΡΙΝΟΣΕ, ΛΑΡΚΟ, ΟΔΙΕ, Καζίνο Πάρνηθας, άδειες κινητής τηλεφωνίας, πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού και ακίνητη περιουσία. Τον επόμενο χρόνο, το 2012, προγραμματίζεται να βγουν στο σφυρί οι ακόλουθες επιχειρήσεις (όσες δε, επαναλαμβάνονται στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων του τρέχοντος έτους, η εκ νέου συμπερίληψή τους δεν είναι προϊόν λάθους αλλά αφορά άλλες μορφές ξεπουλήματος): ΔΑΑ Ελ. Βενιζέλος, Εγνατία, ΕΛΤΑ, ΟΠΑΠ, Λιμένες, ΕΥΔΑΠ, ΕΛΒΟ, Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, ΔΕΗ, Ελληνικοί Αυτοκινητόδρομοι, περιφερειακά αεροδρόμια, Ελληνικό, ακίνητη περιουσία και ψηφιακό φάσμα. Τέλος για το 2013 (λέμε τώρα…) αναμένεται να ξεπουληθεί ότι θα έχει απομείνει: Άλλες τραπεζικές μετοχές, Αγροτική Τράπεζα, περιφερειακά αεροδρόμια, λιμένες, ακίνητη περιουσία, ψηφιακό μέρισμα και ελληνικοί αυτοκινητόδρομοι.

Το μεγάλο φαγοπότι που θα στηθεί με επίκεντρο την δημόσια περιουσία λέγεται ότι θα βοηθήσει στην μείωση του δημόσιου χρέους. Ανέφερε για παράδειγμα ο πρόεδρος του ΙΟΒΕ, Γ. Στουρνάρας, στη Βουλή ότι με αυτά τα έσοδα θα μπορεί να επαναγορασθούν ομόλογα που λήγουν ή κυκλοφορούν στην δευτερογενή αγορά με σημαντική έκπτωση και κατ’ αυτόν τον τρόπο θα μειωθεί το χρέος. Πρόκειται για ψέμα.

Η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας δεν θα μειώσει χρέη και ελλείμματα αλλά θα τα αυξήσει και θα οδηγήσει το δημοσιονομικό πρόβλημα σε παροξυσμό, όπως άλλωστε έχει συμβεί μέχρι τώρα. Ας μας εξηγήσουν οι διάφοροι νταλαβεριτζήδες που έφαγαν το καταπέτασμα από κάθε ιδιωτικοποίηση και συνεχίζουν να εμφανίζουν τις ιδιωτικοποιήσεις σαν βάλσαμο για τα δημόσια οικονομικά με ποιόν τρόπο μέχρι σήμερα οι ιδιωτικοποιήσεις μείωσαν το δημοσιονομικό έλλειμμα και περιόρισαν το χρέος; Η αλήθεια είναι πως το ελληνικό δημόσιο βγάζει στο σφυρί τα «διαμάντια του στέμματος», τις πιο κερδοφόρες δηλαδή επιχειρήσεις ή τμήματα δημοσίων επιχειρήσεων που είναι ή μπορούν να γίνουν κερδοφόρα αφήνοντας στο δημόσιο, δηλαδή στους φορολογούμενους τις ζημιογόνες δραστηριότητες, όπως συνέβη για παράδειγμα με την ΕΥΔΑΠ που πριν την είσοδό της στο χρηματιστήριο διασπάστηκε με τη δημιουργία της ΕΥΔΑΠ Παγίων που αποτελεί ΝΠΔΔ έχοντας την κυριότητα των ταμιευτήρων. Ένα άλλο παράδειγμα είναι επίσης χαρακτηριστικό για τον τρόπο που οι ιδιωτικοποιήσεις διευκολύνον το ιδιωτικό κεφάλαιο που ήδη δρα στον κλάδο και όχι τα δημόσια έσοδα: Τα έσοδα που θα εισπράξει το δημόσιο από την πώληση του πακέτου μετοχών που ελέγχει στο ΤΤ για παράδειγμα υπολογίζονται σε 310 εκ. ευρώ (στην καλύτερη περίπτωση) και αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό. Αντίθετα η «προίκα» του ΤΤ, δηλαδή καταθέσεις ύψους 12 δισ. ευρώ και δάνεια ύψους 8 δισ. ευρώ αποτελούν μάννα εξ ουρανού για τις ναυαρχίδες του κλάδου όπως η Εθνική Τράπεζα ή η Γιούρομπανκ που στο παρελθόν επανειλημμένες φορές είχαν εκφράσει το ενδιαφέρον τους. Τώρα ας μην εκπλαγούμε αν δούμε τις ελληνικές τράπεζες να μένουν έξω από το φαγοπότι για χάρη των γερμανικών ή γαλλικών…

Και μιλάμε για φαγοπότι ιστορικών διαστάσεων! Αρκεί να δει κανείς την πολύ χαμηλή χρηματιστηριακή αποτίμηση των εισηγμένων εταιρειών (λόγω της κατακρήμνισης των τιμών σε χαμηλά επίπεδα 14ετίας) στις οποίες το δημόσιο εξακολουθεί να διατηρεί συμετοχές. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα εξής, και μιλάμε για το σύνολο της χρηματιστηριακής τους αξίας: ΕΤΕ: 4,3 δισ. ευρώ, ΟΠΑΠ: 4 δισ. ευρώ, ΟΤΕ: 3,2 δισ., ΕΥΔΑΠ: 550 εκ. ευρώ, Αγροτική Τράπεζα: 430 εκ. ΟΛΠ: 370 εκ., ΕΥΑΘ: 170 εκ., ΟΛΘ: 130 εκ. Φαίνεται λοιπόν γιατί ασκείται τόσο μεγάλη πίεση τόσο από το εξωτερικό όσο και από το εσωτερικό της Ελλάδας να περάσει άρον – άρον το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων και να αρθούν οι όποιες αντιδράσεις προβάλλονται. Αεριτζήδες βιομήχανοι, εκπρόσωποι διεθνών χαρτοφυλακίων και τρωκτικά της πολιτικής που περιμένουν την μίζα τους για να συνεχίσουν να κάνουν μια ζωή που ούτε βιομήχανοι δεν θα έκαναν πριν δέκα χρόνια περιμένουν σαν ξελιγωμένοι την εκποίηση της κρατικής περιουσίας, καταγγέλλοντας την ίδια ώρα το “σπάταλο κράτος” και υμνώντας την ιδιωτική πρωτοβουλία ξέροντας ότι πρόκειται για την αρπαχτή ενός ολόκληρου αιώνα. Σκάνδαλο ολκής με πρωταγωνιστή σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ, το ΔΝΤ, την ΕΕ και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα!

Για να γίνει μάλιστα τέλειο το έγκλημα οι ίδιοι αυτοί οικονομικοί αξιωματούχοι και πολιτικοί παράγοντες δημιούργησαν κι ένα νομοθετικό πλέγμα που θα επιταχύνει τις διαδικασίες: από το νομοθετικό πλαίσιο του φαστ τρακ (παρ’ τα λεφτά και τρέχα σε απλά ελληνικά) μέχρι τον θεσμό της “επιφάνειας” και το τελευταίο φρούτο του Ταμείου Δημόσιας Περιουσίας δημιουργούν ένα εφιαλτικό τοπίο μπροστά στο οποίο το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας της ΕΣΣΔ από τον Μπορίς Γέλτσιν θα μοιάζει ως άσκηση διαφάνειας και αξιοκρατίας. Κάτι ήξερε λοιπόν ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης που μίλησε για απο-σοβιετοποίηση του ελληνικού κράτους… 

Εξ ίσου καταστρεπτικές θα είναι οι συνέπειες στις υπό ιδιωτικοποίηση εταιρείες για τις εργασιακές σχέσεις και το επίπεδο αμοιβών του προσωπικού και επίσης στα τιμολόγια τους, που θα αυξηθούν, όπως ακριβώς αυξήθηκαν σε όλους τους κλάδους που επήλθε η λεγόμενη απελευθέρωση: από τις ακτοπλοϊκές υπηρεσίες μέχρι την ηλεκτρική ενέργεια. Όσο μάλιστα το ξεπούλημα φθάνει σε υπηρεσίες ταυτισμένες με το δημόσιο συμφέρον όπως της παροχής ύδρευσης, δηλαδή νερού, τόσο θα είναι υπό συζήτηση και καθόλου δεδομένη η ποιότητα και η ασφάλεια των παρεχόμενων υπηρεσιών όπως και η πρόσβαση των πιο φτωχών στρωμάτων σε αυτό το απαραίτητο αγαθό. Αρκεί να αναλογιστούμε την δυσκολία που θα έχουν οι υπάλληλοι μιας πλήρως ιδιωτικοποιημένη ΕΥΔΑΠ ή ΕΥΑΘ να πετάνε στον… κουβά υπηρεσιακές διαταγές διακοπής της υδροδότησης νοικοκυριών που δεν έχουν πληρώσει τον λογαριασμό τους, όπως κατ’ επανάληψη συμβαίνει σήμερα, όταν οι ίδιοι αυτοί υπάλληλοι θα ξέρουν πως σε περίπτωση άρνησης εκτέλεσης ακόμη και τέτοιων εντολών κινδυνεύουν να απολυθούν. Η Ελλάδα τότε θα μετατραπεί μονομιάς σε Τρίτο Κόσμο, γιατί ιδιωτικοποίηση του νερού, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, είχαμε μόνο στην Λατινική Αμερική την δεκαετία του ’80 και του ’90, όταν σάρωνε ο πιο άγριος και κανιβαλικός νεοφιλελευθερισμός και επίσης στην Αφρική: Γκάνα, Ν. Αφρική, Γουινέα και Τανζανία.

  • Άγρια φορολογική επιδρομή 
  • ΑΝΑΤΙΜΗΣΕΙΣ ΣΕ ΒΑΣΙΚΑ ΕΙΔΗ ΚΑΤΑΛΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΜΜΕΣΗ ΜΕΙΩΣΗ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜA

Το δεύτερο πακέτο μέτρων που επιβάλει το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο σχετίζεται με τη επιβολή ακόμη πιο άγριας φορολογίας, μέσω της οποίας αναμένεται να εισπραχθούν 2,2 δισ. ευρώ. Ειδικότερα προβλέπεται να ενταχθούν στον αυξημένο συντελεστή ΦΠΑ του 23% τα εξής προϊόντα και υπηρεσίες που μέχρι στιγμής υπάγονταν στον συντελεστή του 13%: τρόφιμα (γάλα, τυρί, κρέας, αβγά, ψωμί, ψάρια, φρούτα, λαχανικά, ζυμαρικά, κονσέρβες, κ.α.), έτοιμο φαγητό σε εστιατόρια, σερβιριζόμενα είδη σε καφέ και ζαχαροπλαστεία, κόμιστρα ταξί, εισιτήρια μεταφορικών μέσων όπως λεωφορεία, τρένα, πλοία και αεροπλάνα, ηλεκτρικό ρεύμα, φυσικό αέριο και ύδρευση, εισιτήρια για κινηματογράφους, συναυλίες, αθλητικές εκδηλώσεις, εκθέσεις, κ.α. Στην ίδια κατηγορία της φορολογικής λεηλασίας εντάσσεται η κατάργηση των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ που ισχύουν στα νησιά του Αιγαίου, η αύξηση των τελών κυκλοφορίας για τα ΙΧ, των τελών που επιβαρύνουν την κινητή τηλεφωνία, περικοπές στις εκπτώσεις των δαπανών για ενοίκια, δίδακτρα, νοσήλεια και τόκους στεγαστικών δανείων και επίσης η μείωση του αφορολόγητου ορίου για το εισόδημα φυσικών προσώπων από τα 12.000 ευρώ στα 8.000, ακόμη και στα 6.000 ευρώ. Οι λεπτομέρειες των φορολογικών ανατροπών, όπως και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας θα ανακοινωθούν τις επόμενες δυο εβδομάδες, κατ’ εντολή προφανώς της τρόικας.

Τα φορολογικά μέτρα θα έχουν δραματικές επιπτώσεις στο βιοτικό επίπεδο της πλειοψηφίας καθώς με τη μία θα προκαλέσουν μια απότομη αύξηση στο επίπεδο τιμών κατά 9% τυπικά και στην πράξη πολύ μεγαλύτερη, αν σκεφτούμε πόσες ανατιμήσεις έχουν χωνευτεί μέχρι στιγμής από την αγορά, για να μην επηρεαστούν οι πωλήσεις. Η μείωση του αφορολόγητου θα αυξήσει την συμμετοχή των μισθωτών στα φορολογικά βάρη, έτσι ώστε οι εταιρείες να συνεχίσουν να απολαμβάνουν συντελεστές επιπέδου φορολογικού παραδείσου, ενώ η κατάργηση του ευνοϊκού καθεστώτος για τις παραμεθόριες περιοχές πέρα από τη μείωση του εισοδήματος των κατοίκων τους θα λειτουργήσει αποτρεπτικά για την παραμονή των κατοίκων σε αυτά τα νησιά και χωριά. Σε ό,τι αφορά τέλος τα δημόσια έσοδα, τα αποτελέσματα θα είναι πολύ χαμηλότερα των αναμενόμενων. Με μοναδική εξαίρεση τα εισοδήματα των μισθωτών που θα πληρώσουν στο ακέραιο τις νέες άμεσες φορολογικές επιβαρύνσεις, τα υπόλοιπα μέτρα δεν θα αποδώσουν καθώς θα δημιουργήσουν επιπλέον κίνητρα για φοροδιαφυγή. Επιτηδευματίες αλλά και πελάτες πλέον, στον τομέα παροχής υπηρεσιών, όλο και συχνότερα θα συμφωνούν σε μια μειωμένη τιμή με τον όρο να μην κοπεί απόδειξη…

Αυτή άλλωστε (η φοροδιαφυγή μαζί με τις ανεδαφικές προβλέψεις) είναι κι η αιτία για τις αποκλίσεις που παρατηρούνται κατά το πρώτο τετράμηνο του έτους στα δημόσια οικονομικά. Ειδικότερα, η υστέρηση των δημοσίων εσόδων κατά 2,81 δισ. ευρώ και η υπέρβαση των πρωτογενών δαπανών κατά 449 εκ. ευρώ. Ως αποτέλεσμα, και παρά την στάση πληρωμών που έχει κηρύξει το δημόσιο στους πιστωτές του ενεργοποιώντας μια βόμβα στα δημόσια οικονομικά με την μετάθεση για το μέλλον ανελαστικών υποχρεώσεων, το έλλειμμα αποκλίνει κατά 1,1 δισ. ευρώ.

 ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ

Μείωση μισθών και συντάξεων

Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥ

Η τρίτη κατηγορία μέτρων που περιλαμβάνονται στο δημοσιονομικό πλαίσιο αφορά την άμεση μείωση μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών όπως για παράδειγμα το επίδομα ανεργίας που θα δίνεται αφού εξετασθούν πρώτα κοινωνικά κριτήρια.

Ήδη οι μειώσεις που έχουν γίνει μέχρι στιγμής είναι αιματηρές και επιδείχθηκαν εν είδει τροπαίου στις διαφάνειες που παρουσίασε ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου στο υπουργικό συμβούλιο της Δευτέρας, όπου ομόφωνα εγκρίθηκαν οι περικοπές – κανένας ΠΑΣΟΚος δηλαδή πλέον δεν είναι αθώος του αίματος που θα τρέξει: «Μείωση δημοσίων συμβάσεων ορισμένου χρόνου: κατά 38% ή 29.500 συμβασιούχοι το 2010. Περικοπές σε  ονομαστικούς μισθούς του δημοσίου έως και 15% και έως και 30% στις ΔΕΚΟ με πλαφόν στους μισθούς. Περικοπές σε ονομαστικές συντάξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα κατά 10%. Σημαντική συρρίκνωση του Δημοσίου: καθαρή μείωση 82.400 υπαλλήλων το 2010 ή 10% επί του συνόλου». Να γιατί επαίρεται το ΠΑΣΟΚ στους άεργους βιομήχανους και τους οικονομικούς εγκληματίες του ΔΝΤ και της ΕΕ και να γιατί φοβούνται να πιουν καφέ στις πλατείες βουλευτές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Πέραν της μείωσης μέσου ύψους 35% επί των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων που θα επέλθει το αμέσως επόμενο διάστημα με το ενιαίο μισθολόγιο μέσω της κατάργησης των 99 από τα 102 επιδόματα που δίνονταν μέχρι σήμερα, προβλέπονται οι εξής αλλαγές: Αύξηση εισφοράς υπέρ των ανέργων για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, κατάργηση της ωρίμανσης στους μισθούς του δημόσιου τομέα και αυξημένη παρακράτηση στις συντάξεις μέσω ΛΑΦΚΑ (Λογαριασμός Αλληλεγγύης Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης) από 3% για συντάξεις από 1.401 ευρώ μέχρι και 10%, περικοπές στο εφ’ άπαξ και πολλά άλλα.

Παρά την φτώχεια και την οπισθοδρόμηση που θα ακολουθήσει αν εφαρμοστούν τα εφιαλτικά μέτρα του δημοσιονομικού πλαισίου, τα αδιέξοδα που σχετίζονται με την διαχείριση των δημόσιων οικονομικών θα κορυφωθούν. Την εβδομάδα που μας πέρασε έγινε γνωστό ότι μέχρι τον Μάρτιο του 2012, μέσα στον επόμενο χρόνο δηλαδή, λήγουν ομόλογα και έντοκα γραμμάτια ύψους 41,8 δισ. ενώ την επόμενη εξαετία λήγουν ομόλογα συνολικής ονομαστικής αξίας ύψους 199,3 δισ. ευρώ. Παραφράζοντας τη ρήση του Λαζόπουλου μπορούμε κι εμείς να πούμε ότι “δεν μπορεί θα προσπάθησαν για να κάνουν τα πράγματα τόσο άσχημα”! Μέσα δηλαδή σε έξι χρόνια να πρέπει να αποπληρωθεί το 56% του συνόλου του ελληνικού δημόσιου χρέους, με αποτέλεσμα η αποπληρωμή του να αφήνει ανοιχτό το πεδίο για την άσκηση κάθε είδους εκβιασμών, όπως συμβαίνει με τις ιδιωτικοποιήσεις, και όχι μόνο. Ακόμη χειρότερο είναι το αίτημα που διατύπωσε ο ολλανδός πρωθυπουργός, ο οποίος ζήτησε υποθήκες για να εγκρίνει νέα δανειοδότηση. Απαίτησε δηλαδή “να βάλει χέρι” σε “αερογραμμές, αεροδρόμια, σιδηροδρόμους, ακόμη και εργοστάσια τσιμέντου. Θέλουμε εμπράγματες εξασφαλίσεις” ήταν οι τελευταίες λέξεις στο μήνυμα που έστειλε μέσω του Twitter, φέρνοντας στην επιφάνεα την αδημονία των εκπροσώπων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου να βάλουν χέρι στην ελληνική δημόσια περιουσία.

Απέναντι σε αυτό τον εφιάλτη χωρίς τέλος η μοναδική απάντηση είναι η ανατροπή του Μνημονίου, της πολιτικής λιτότητας και της επίθεσης του κεφαλαίου και η παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους στην προοπτική της διαγραφής του. Στόχος που υπηρετείται και διευκολύνεται με τον λογιστικό έλεγχό του από τη μεριά της κοινωνίας. Πρόκειται για ένα χρέος που έχει πληρωθεί δύο σχεδόν φορές την τελευταία 20ετία, ενώ το διεθνές δίκαιο παρέχει όλα τα απαραίτητα μέσα σε ένα κυρίαρχο κράτος για την παύση πληρωμών αν θέλει να βάλει τα συμφέροντα της κοινωνίας πάνω από τα συμφέροντα των τραπεζιτών.

Ισπανία: Πόρτα στον ήλιο ή παράθυρο στο μέλλον; (Επίκαιρα 26/5/2011)

Στην κεντρική πλατεία της ισπανικής πρωτεύουσας χτυπάει η καρδιά των νέων και εργαζομένων όλης της Ευρώπης εδώ και δέκα ημέρες. Από τις 15 Μαΐου, για την ακρίβεια, όταν έγινε η πρώτη συγκέντρωση που έδωσε το έναυσμα για μια πρωτότυπη, ριζοσπαστική και ασυνήθιστα μεγάλης χρονικής διάρκειας διαμαρτυρία ενάντια στην πολιτική της λιτότητας. Το κίνημα των «αγανακτισμένων», όπως πολύ γρήγορα χαρακτηρίστηκε, συνιστά σημείο τομής στις λαϊκές αντιδράσεις ενάντια στα μέτρα εξοντωτικής λιτότητας και υπονόμευσης των δημοκρατικών ελευθεριών που εφαρμόστηκαν με αφορμή την δημοσιονομική κρίση από την μια άκρη της Ευρώπης ως την άλλη. Προς επίρρωση τα αιτήματα που αργά και βασανιστικά υιοθετήθηκαν από τους συγκεντρωμένους, διαψεύδοντας όσους αφ’ υψηλού έκριναν ως «ρηχό» ακόμη κι απολίτικο το κίνημα που ξεκίνησε με την κατάληψη της πλατείας Πουέρτα δελ Σολ (παράθυρο του ήλιου) για να επεκταθεί σε όλες τις πόλεις της Ισπανίας. Μάλιστα το πιο …εκνευριστικό ήταν πως στις λοιδορίες και τους μύδρους πρωτοστάτησαν όλοι αυτοί που τα προηγούμενα χρόνια έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να διαλύσουν τις κοινωνικές συλλογικότητες…

Επιθετικό περιεχόμενο

Από τα αιτήματα των συγκεντρωμένων εντελώς ενδεικτικά ξεχωρίζουμε τα ακόλουθα: Κατάργηση των προνομίων στην φορολογία, στα συντάξιμα έτη και τις πολλαπλές συντάξεις των πολιτικών. Εξίσωση του μισθού των εκλεγμένων αντιπροσώπων με το μέσο μισθό των Ισπανών συν τα απαραίτητα έξοδα για την άσκηση των καθηκόντων τους. Κατάργηση της ασυλίας των βουλευτών. Κατάργηση παραγραφής σε αδικήματα διαφθοράς. Πόθεν έσχες όλων των κρατικών στελεχών.

Σε ό,τι αφορά την ανεργία, μείωσης των ωρών εργασίας και άλλων μέτρων ώστε να μειωθεί η δομική ανεργία (να πέσει κάτω από το 5%). Σύνταξη στα 65 και καμία αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης μέχρι να εξαλειφθεί η ανεργία των νέων. Επαναφορά του επιδόματος ανεργίας στα 426 ευρώ  για όλους τους μακροχρόνια άνεργους.

Σε ό,τι αφορά τις δημόσιες υπηρεσίες, προσλήψεις προσωπικού Υγείας για να εξαφανιστούν οι λίστες αναμονής ασθενών. Προσλήψεις καθηγητών που θα εγγυώνται μικρό αριθμό μαθητών ανά τάξη. Μείωση του ύψους διδάκτρων της ανώτατης παιδείας. Δημόσια χρηματοδότηση της έρευνας που να εγγυάται την ανεξαρτησία της. Φτηνές, καλής ποιότητες και φιλικές προς το περιβάλλον δημόσιες συγκοινωνίες.

Σχετικά με τις τράπεζες απαγόρευση οποιασδήποτε οικονομικής διάσωσης ή ταμειακής ενίσχυσης. Όσες τράπεζες έχουν δυσκολίες ας χρεοκοπήσουν ή ας κρατικοποιηθούν για να δημιουργηθεί δημόσιο τραπεζικό σύστημα κάτω από κοινωνικό έλεγχο. Αύξηση της φορολογίας των τραπεζών. Να επιστρέψουν οι τράπεζες στα δημόσια ταμεία όλα τα κεφάλαια που πήραν από το δημόσιο. Απαγόρευση λειτουργίας ισπανικών τραπεζών σε φορολογικούς παραδείσους.

Σε σχέση με τη φορολογία, αύξηση της φορολόγησης των μεγάλων εισοδημάτων και των τραπεζών. Κατάργηση των φοροαπαλλαγών ανωνύμων εταιρειών. Αληθινός και αποτελεσματικός έλεγχος της φοροδιαφυγής και της φυγής κεφαλαίων σε φορολογικούς παραδείσους και προώθηση σε διεθνές επίπεδο της υιοθέτησης φόρου στις διεθνείς συναλλαγές (φόρος Tobin).

Σε ό,τι αφορά τις πολιτικές ελευθερίες, οι συγκεντρωμένοι ζητούν όχι έλεγχο στο ίντερνετ. Κατάργηση σχετικού κατασταλτικού νόμου (Sinde). Προστασία της ελευθερίας πληροφόρησης και της ερευνητικής δημοσιογραφίας. Υποχρεωτικά δημοψηφίσματα για θέματα μεγάλης εμβέλειας που τροποποιούν  τους όρους ζωής των πολιτών. Υποχρεωτικά δημοψηφίσματα για κάθε μέτρο που επιβάλλεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλαγή του εκλογικού νόμου για να εγγυάται ένα σύστημα αληθινά αντιπροσωπευτικό και αναλογικό.

Από μια απλή ανάγνωση των αιτημάτων προκύπτει ότι δεν πρόκειται για ένα κίνημα που στερείται στόχων ή μια εύσχημο αφορμή για νυχτερινά πάρτι στους δρόμους της Ισπανίας, τώρα που μπαίνει η Άνοιξη, όπως έγραψαν ακόμη και γνωστές ισπανικές εφημερίδες για να αναπαράγουν άκριτα στη συνέχεια κι άλλες ευρωπαϊκές.

Γιατί τώρα;

Το κίνημα «15-Μ» αποτέλεσε μια ενστικτώδη, αυθόρμητη αντίδραση εν όψει των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών που διεξήχθησαν την Κυριακή 22 Μάη. Το αποτέλεσμά τους σηματοδότησε την μεγαλύτερη ήττα που έχει δεχτεί το Σοσιαλιστικό Κόμμα μετά τον θάνατο του Φράνκο καθώς βρέθηκε πίσω από το δεξιό Λαϊκό Κόμμα με μια διαφορά δέκα ολόκληρων μονάδων, ενώ απώλεσε περιφέρειες που θεωρούνταν ιστορικά του προπύργια, όπως η Σεβίλη, η Βαρκελώνη, κ.α. Χαστούκι στο Σοσιαλιστικό Κόμμα θεωρήθηκε και η κατάκτηση της δεύτερης θέσης με το 25% των ψήφων στις εκλογές στη Χώρα των Βάσκων του νέου κόμματος Bildu, πολλοί υποψήφιοι του οποίου έχουν κατηγορηθεί για σχέσεις με την απαγορευμένη βασκική οργάνωση ΕΤΑ. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα κέρδισε την τρίτη θέση με ποσοστό 16% ενώ την πρώτη θέση κέρδισε το Βασκικό Εθνικιστικό Κόμμα κερδίζοντας το 30% των ψήφων.

Για τους Ισπανούς οι εκλογές της Κυριακής σήμαναν την καμπάνα του κινδύνου γιατί έδωσαν την αφορμή να ξεκινήσει μια συζήτηση σε σχέση με το πραγματικό ύψος του δημόσιου χρέους, όπως θα ανακοινωθεί από την επομένη κιόλας της ανάληψης των καθηκόντων των νέων δημοτικών και περιφερειακών αρχών. Κι αυτή η συζήτηση φυσικά δεν είχε ακαδημαϊκό περιεχόμενο αλλά κατέληγε στην ανάγκη λήψης νέων αντιλαϊκών μέτρων, που θα επιδείνωναν την άσχημη θέση εκατομμυρίων Ισπανών. Να αναφερθεί ότι η Ισπανία δοκιμάστηκε όσο καμιά άλλη χώρα από το σκάσιμο της φούσκας των ακινήτων με αποτέλεσμα η ανεργία να εκτιναχθεί στο 21% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού και στο 45% των νέων κάτω των 25 ετών. Η κατάσταση των εργαζομένων χειροτέρεψε ραγδαία από τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση Θαπατέρο, με πιο χαρακτηριστικό την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και την παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Αποτέλεσμα αυτών των μέτρων ήταν η καθίζηση της δημοτικότητας του Θαπατέρο που τον οδήγησε πριν λίγους μήνες να ανακοινώσει πως στις εκλογές που θα γίνουν τον Μάρτιο του 2012 δεν πρόκειται να επιδιώξει την επανεκλογή του. Στο εσωτερικό ωστόσο της χώρας αυξάνονται οι φωνές που ζητούν την διενέργεια πρόωρων εκλογών, ενώ αυξάνονται και οι διαμάχες στο εσωτερικό του Σοσιαλιστικού Κόμματος για το «δαχτυλίδι» της διαδοχής…

Η κοινωνική κατάσταση επομένως ήταν ήδη έκρυθμη, ενώ τα μηνύματα για την πορεία του δημόσιου χρέους και τις πραγματικές διαστάσεις του γίνονταν όλο και πιο απειλητικά, προμηνύοντας νέα μέτρα λιτότητας. Ειδικότερα το δημόσιο χρέος της Ισπανίας προκαλεί συνεχόμενες αϋπνίες σε Βρυξέλλες και Γερμανία λόγω του τεράστιου μεγέθους του. Μπορεί δηλαδή ως ποσοστό να κινείται κοντά στο όριο του Μάαστριχτ (60% του ΑΕΠ) δεδομένου όμως ότι μιλάμε για την 12η σε σειρά κατάταξης οικονομία παγκοσμίως και την 5η στην ΕΕ, το χρέος αυτό σε απόλυτο μέγεθος μπορεί να ναυαγήσει πολλά ταμεία διάσωσης, δίνοντας ανεξέλεγκτο χαρακτήρα στην κρίση χρέους της ευρωζώνης. Συγκεκριμένα μέχρι στιγμής το δημόσιο χρέος της Ισπανίας υπολογίζεται ότι ξεπερνάει τα 660 δισ. ευρώ, εκ των οποίων μόνο τα 488 ανήκουν στην κεντρική κυβέρνηση. Στις περιφερειακές και τοπικές κυβερνήσεις ανήκουν 26 δισ. ευρώ, στις αυτόνομες περιοχές 115 δισ. και σε επαρχίες και δήμους 35 δισ. Επάνω σε αυτά, πρόσφατα δημοσιεύματα όπως των Financial Times στις 17 Μαΐου επιμένουν ότι θα προσμετρηθούν κι άλλα, οδηγώντας το χρέος της Ισπανίας σε επίπεδα ρεκόρ.

Αυτή ακριβώς η φιλολογία είναι που έδωσε και την αφορμή σε χιλιάδες Ισπανούς να καταλάβουν τις πλατείες, στήνοντας αντίσκηνα. Εντύπωση μάλιστα προκάλεσε η απροθυμία τους να υποκύψουν στην κυβερνητική εντολή για εκκένωση της πλατείας λόγω των εκλογών. Περιφρουρώντας το τελευταίο δικαίωμα που τους απέμεινε, αυτό της διαδήλωσης και της συλλογικής διαμαρτυρίας, οι συγκεντρωμένοι αποφάσισαν να συνεχίσουν την καθιστική διαμαρτυρία τους μέχρι και την Κυριακή 29 Μαΐου, ανοίγοντας από την Πουέρτα δεν Σολ ένα παράθυρο στο μέλλον…

Βαφτίζουν πρόοδο τη θύελλα του κεφαλαίου (Πριν, 22 Μαΐου 2011)

ΘΕΣΦΑΤΟ Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΚΑΙ Η ΕΕ 

«Εργαλείο» το ευρώ, απογυμνωμένο από σχέσεις εξουσίας κατά την φιλο-ΕΕ Αριστερά

Ξανά και ξανά επανέρχεται το θέμα της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ και της στάσης της Αριστεράς απέναντι στο στρατηγικής σημασίας αυτό ζήτημα. Τελευταία αφορμή αποτέλεσε σχετική αρθρογραφία του Κώστα Καλλωνιάτη στην Αυγή της προηγούμενης Κυριακής με τίτλο «Το αδιέξοδο της εξόδου από το ευρώ». Το άρθρο αρκετές φορές καταφεύγει σε προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, ειρωνείες και παραποιήσεις των επιχειρημάτων υπέρ της εξόδου από το ευρώ που δεν διευκολύνουν τη συζήτηση αλλά προδίδουν την θέση άμυνας που βρίσκεται το στρατόπεδο της φιλο-ΕΕ Αριστεράς υπό το βάρος των τελευταίων εξελίξεων: ενός δυναμικού, περίπου 25% που εμφανίζεται σχετικά σταθερά σε όλες τις δημοσκοπήσεις (όποτε για την ακρίβεια επιτρέπουν οι εκδότες την συμπερίληψη του σχετικού ερωτήματος) να υποστηρίζει την έξοδο από το ευρώ, της τεράστιας επιρροής που συνάντησε η κριτική στην ευρωζώνη η οποία διέπει το ντοκιμαντέρ Χρεοκρατία και της ικανότητας που έχει αυτή η κριτική να διαποτίζει θέσεις μετωπικών κινήσεων: από την Πρωτοβουλία Οικονομολόγων και Πανεπιστημιακών πέρυσι μέχρι και την Πρωτοβουλία για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, όπως φάνηκε στη Διακήρυξη των Αθηνών. Ο αρθρογράφος της Αυγής κλείνει τα μάτια σε αυτή την πραγματικότητα όπως και στην απήχηση που είχε παλιότερα το σύνθημα «έξω από την ΕΟΚ» το οποίο παραποιώντας την πραγματικότητα χρεώνει στον Ανδρέα Παπανδρέου. Η αλήθεια αντίθετα είναι πως από τη δεκαετία του ’70 μέχρι σήμερα, από την εποχή που το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» ακουγόταν σε όλες τις πορείες μέχρι τώρα που το «έξω από το ευρώ» διατυπώνεται σε μαζικές, μετωπικές κινήσεις, η αντίθεση στην ΕΟΚ και την ΕΕ κατά κύριο λόγο – κι όχι φυσικά αποκλειστικό – προέρχεται από τα κάτω και αριστερά.

Ακόμη όμως και οι λαθροχειρίες του αρθρογράφου της Αυγής αποκαλύπτουν βαθύτερες ιδεολογικές πλάνες, που ως αφετηρία τους έχουν μια στρεβλή πρόσληψη της ίδιας της αντικειμενικής πραγματικότητας. Για παράδειγμα μας συγκρίνει με το κίνημα των Λουδιτών που «είχε αγνές προθέσεις, αλλά κοίταζε σε λάθος κατεύθυνση, εντοπίζοντας τον εχθρό στα άψυχα, αλλά ορατά εργαλεία – μηχανές και όχι στις απρόσωπες ταξικές σχέσεις που τα κινούσαν». Και συνεχίζει ο Κ. Καλλωνιάτης: «Μακρινοί τους συγγενείς μοιάζουν να είναι σήμερα οι υποστηρικτές της εξόδου από το ευρώ. Εστιάζουν την πολιτική τους σε ένα νομισματικό εργαλείο όπως είναι το ευρώ».

Κατ’ αρχήν και μόνο η χρήση του όρου Λουδίτες προδίδει ένα ερμηνευτικό σχήμα το οποίο διαπερνά την ανάλυσή του βάσει του οποίου το αίτημα εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ αντιστοιχεί στην ανώριμη, νηπιακή ηλικία του κινήματος. Η δική του άποψη αντίθετα, που θεωρεί δεδομένη την ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ΕΕ και την ύπαρξη του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κέντρου ως φυσική νομοτέλεια και προοδευτική εξέλιξη, θεωρείται πιο ώριμη. Επί της ουσίας ιδεολογική αφετηρία του αποτελεί ένα ερμηνευτικό σχήμα που άνθησε τη δεκαετία του ’90 βάσει του οποίου τα έθνη – κράτη εγκαταλείπουν το προσκήνιο της ιστορίας, όπως περίπου οι δεινόσαυροι, δίνοντας τη θέση τους σε πιο εξελιγμένες μορφές όπως οι υπερεθνικές καπιταλιστικές ολοκληρώσεις. Άποψη βαθιά φορτισμένη ιδεολογικά και ταξικά, με φορέα τις πιο επιθετικές μερίδες του κεφαλαίου, που στην περίπτωση της φιλο-ΕΕ Αριστεράς απογυμνώνεται από το περιεχόμενό της και με αυθαίρετο τρόπο επιλέγεται να διατηρηθεί η μορφή της. Στην ουσία τους, οι υπερεθνικές καπιταλιστικές ολοκληρώσεις δεν είναι η προοδευτική ανταπόκριση στην αντικειμενική τάση για υπέρβαση του έθνους – κράτους, που μόνο ο διεθνικός σοσιαλισμός – κομμουνισμός μπορεί να πετύχει, αλλά η αντιδραστική και στρεβλή απάντηση του κεφαλαίου σε αυτή την τάση.

Παραβλέπεται για την ακρίβεια πως η ενσωμάτωση ενός αστικού κράτους σε διεθνείς οργανισμούς και συμφωνίες έχει αποτελέσει μια πρώτης τάξης ευκαιρία για την αστική τάξη της χώρας και το διεθνές κεφάλαιο ώστε να σαρώσουν κοινωνικές κατακτήσεις και εργατικά δικαιώματα. Δεν πρόκειται για ελληνική ή ευρωπαϊκή ιδιαιτερότητα. Αυτό συνέβη στην Αργεντινή όταν το Σχέδιο Μετατρεψιμότητας (δηλαδή η δολαριοποίηση) αποτέλεσε βασιλική οδό για τη σάρωση των τελευταίων υπολειμμάτων του φιλόδοξου προγράμματος Εκβιομηχάνισης και Υποκατάστασης Εισαγωγών, αυτό συνέβη στο Μεξικό με τη NAFTA, αυτό συνέβη σε δεκάδες χώρες με την ένταξή τους στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Η πάλη του κινήματος και της Αριστεράς ενάντια σε όλες αυτές τις μορφές και τα μέσα αμφισβήτησης των εργατικών δικαιωμάτων, από την Αμερική μέχρι την Ευρώπη, μόνο αναχρονισμό δεν συνιστά, ούτε υπεράσπιση ενός ξεπερασμένου ιστορικά, αστικού στο περιεχόμένο του, πλαισίου. Συνιστά στην πραγματικότητα μια από τις πιο ελπιδοφόρες τις τελευταίες δεκαετίες δράσεις διεθνιστικού και ηρωικού μάλιστα χαρακτήρα, αν πάρουμε υπ’ όψη μας τη διαφορά μεγεθών.

Αντίθετα συνιστά ιδεολογική τύφλωση να παραβλέπεται η ένταση αυτής της διαδικασίας. Πως όλα τα τελευταία χρόνια δηλαδή η ΕΕ με πολιτικούς όρους και η ευρωζώνη με οικονομικούς έχουν αποδειχθεί πολιορκητικός κριός για τα εργατικά δικαιώματα και τις κοινωνικές κατακτήσεις ειδικά στην Ελλάδα. Από την Συνθήκη του Μάαστριχτ (που η πλειοψηφία του Συνασπισμού την ψήφισε, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει αναγνωρίσει το σφάλμα της) μέχρι την Οδηγία Μπολκεστάιν, και το ρόλο που έπαιξε η ΕΕ στην κατάρτιση των προγραμμάτων λιτότητας για να δοθούν οι χρηματοδοτήσεις (σε σημείο η «ΕΕ των λαών» να ξεπεράσει σε αντιδραστικότητα το ΔΝΤ, που αποτελούσε ανέκαθεν σύμβολο του κακού) αυτό που έχει φανεί είναι ότι η ΕΕ – σαν ο από μηχανής θεός – γκρεμίζει ότι δεν μπορεί να καταστρέψει το κράτος και η εργοδοσία. Επίσης ότι δεν αλλάζει. Ή, όταν αλλάζει, αλλάζει μόνο προς το χειρότερο.

Ο Κ. Καλλωνιάτης κάνει ένα ακόμη σφάλμα. Θεωρεί το ευρώ εργαλείο, ένα τεχνικό μέσο, αποφορτισμένο κι αυτό από κοινωνικές σχέσεις. Ωστόσο η ισοτιμία του και τα επιτόκια του άλλα δείχνουν, όλα αυτά τα χρόνια. Η δραχμή, όπως επίσης η ιταλική λιρέτα, η ισπανική πεσέτα και το πορτογαλικό εσκούδο, κλείδωσαν στο ευρώ με μια ισοτιμία εντελώς εξωπραγματική και αυθαίρετη ως προς τις διμερείς ισοτιμίες τους εκείνη την περίοδο, που ευνοούσε τις εξαγωγές της Γερμανίας και την άλωση των εμπορικών ισοζυγίων αυτών των χωρών, όπερ και εγένετο, παράλληλα με την αποβιομηχάνιση, όπως ομολογεί ο αρθρογράφος της Αυγής. Το γεγονός ότι έγινε με ρυθμούς λιγότερο ήπιους από τις προηγούμενες δεκαετίες, που υπήρχε η δυνατότητα της υποτίμησης, δεν αναιρεί το γεγονός. Σήμερα επίσης, η ισοτιμία του ευρώ ρυθμίζεται αποκλειστικά και μόνο με βάση τα συμφέροντα του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Το ακριβό ευρώ ευνοεί τις ισχυρές καπιταλιστικές οικονομίες της ΕΕ και κυρίως το γερμανικό κεφάλαιο που εξάγει πρωτίστως στην ευρωζώνη και τις γερμανικές και ευρωπαϊκές τράπεζες καθώς κάνει ελκυστικότερες τις επενδύσεις χαρτοφυλακίου σε ευρώ και τις διεθνείς εξαγορές και συγχωνεύσεις. Οι σχετικά καθυστερημένες καπιταλιστικές οικονομίες του μεσογειακού Νότου, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση την Ελλάδα που οι εξαγωγές της κατευθύνονται εκτός της ευρωζώνης και τις οικονομίες τους εξαρτώνται από κλάδους ευάλωτους στις συναλλαγματικές ισοτιμίες όπως ο τουρισμός (καλώς ή κακώς), είναι οι μεγάλοι χαμένοι.

Κατ’ επέκταση όταν ο Αλέξης Τσίπρας σε απάντησή του στο Πριν (σε ερώτηση του Γιώργου Λαουτάρη) απέρριψε την έξοδο από το ευρώ λέγοντας «ο δρόμος που εμείς επιλέγουμε δεν είναι ο ανταγωνισμός των ελλήνων εργαζομένων με τους Πορτογάλους ή με τους Ιταλούς ή τους Ισπανούς και με τους Γερμανούς» διέπραττε την ίδια αυθαιρεσία: θεωρώντας την λυκο-συμμαχία Μέρκελ και Παπανδρέου στην ευρωζώνη ως το απαύγασμα του προλεταριακού διεθνισμού, αντιμετώπιζε την ισοτιμία του ευρώ ως θέσφατο που ρυθμίζεται από ένα αόρατο και, το σημαντικότερο, αλάνθαστο ή ταξικά ουδέτερο και αντικειμενικό χέρι.

Κατ’ επέκταση η συναλλαγματική ισοτιμία εκφράζοντας τις προόδους της παραγωγικότητας κάθε κεφαλαιοκρατικού σχηματισμού συμπυκνώνει σχέσεις ηγεμονίας και επιβολής. Στη βάση δε των παραπάνω η απαγκίστρωση από το ευρώ (έτσι ώστε η συναλλαγματική και νομισματική πολιτική να ξαναμπεί στον στίβο της πολιτικής αντιπαράθεσης και της δημόσιας συζήτησης – δεν είναι δημοκρατικό αίτημα αυτό;) και η υποτίμηση του νέου νομίσματος μπορούν κάτω από προϋποθέσεις να λειτουργήσουν προς όφελος της απασχόλησης και της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας. Ωστόσο ο Κ. Καλλωνιάτης έχει δίκιο όταν λέει πως οι υποτιμήσεις της δραχμής έπληξαν το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Αυτό όμως συνέβη επειδή το ελληνικό κεφάλαιο με αυτή την κίνηση «σούβλιζε», κατά τη σκακιστική ορολογία, δύο αντιπάλους: εκτός (τους ανταγωνιστές του οι οποίοι έχαναν προσωρινά τα πλεονεκτήματα που τους παρείχαν τα κέρδη παραγωγικότητας) και εντός (τις δυνάμεις της εργασίας που έβλεπαν τον πραγματικό τους μισθό να μειώνεται). Και πάλι όμως η αντικαπιταλιστική Αριστερά πουθενά δεν έθεσε το αίτημα της εξόδου από το ευρώ από μόνο του. Η Διακήρυξη των Αθηνών και πιο ολοκληρωμένα η Πρωτοβουλία των Οικονομολόγων θέτουν το αίτημα των αυξήσεων σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα ανεργίας ιεραρχώντας την ανάγκη βελτίωσης της θέσης των εργαζομένων σε βάρος των κερδών του κεφαλαίου με αντιστροφή των σημερινών καταθλιπτικών συσχετισμών.

Κάτι που ο ΣΥΝ δεν κάνει, ούτε ως κόμμα ούτε με τη δράση του στο κίνημα! Ασκώντας κριτική σε όσους αμφισβητούν την ΕΕ ο αρθρογράφος της Αυγής στρίβει μεν δια του …αντικαπιταλισμού εγκαλώντας μας που «δεν αναζητούμε στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής την αιτία του προβλήματος» (όπως κάνει επίσης το ΚΚΕ και ορισμένες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς) αλλά τι κάνει το κόμμα του σε αυτή την κατεύθυνση; Ζητάει επαναδιαπραγμάτευση του χρέους εντός της ευρωζώνης, δηλαδή «βελούδινη» και από κοινού με τους πιστωτές μας κι όχι σε σύγκρουση μαζί τους που στην καθομιλουμένη λέγεται «κούρεμα αλα Μέρκελ». Κυρίως όμως αρνείται να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός κινήματος ρήξης και ανατροπής αυτής της πολιτικής. Οι υποδείξεις κατ’ επέκταση δεν στερούνται μόνο περιεχομένου (στον βαθμό που κι ο αντικαπιταλιστικός αγώνας δεν γίνεται εξ ονόματός του, αλλά χρειάζεται τα αιτήματα – κρίκους που θα συγκινήσουν και θα κινητοποιήσουν) αλλά είναι κι εντελώς ασυνεπείς με την δική τους πολιτική. Λέμε και καμιά μεγαλοστομία δηλαδή για να περνάει η ώρα…

Για το τέλος ο αρθρογράφος της Αυγής αφήνει το πιο αποστομωτικό του επιχείρημα: ότι θα γίνουμε τριτοκοσμική χώρα. Είναι το ίδιο επιχείρημα που έθεσε ένας άλλος γαλαζοαίματος, ο υφυπουργός Οικονομικών, Φίλιππος Σαχινίδης, στην Ελευθεροτυπία πριν λίγες εβδομάδες…

Μαρκ Βάισμπροτ: «Αποχαιρετήστε το ΔΝΤ και το ευρώ, αν χρειαστεί» (Επίκαιρα, 19 Μαΐου 2011)

Επαναλαμβάνει και υπογραμμίζει τον προωθητικό ρόλο που θα έχει για την ελληνική οικονομία η μονομερής παύση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ, ο κορυφαίος οικονομολόγος Μαρκ Βάισμπροτ. Τις ριζοσπαστικές θέσεις του, που αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα λόγω της θητείας του στο απέναντι στρατόπεδο, ο Μαρκ Βάισμπροτ, τις ανέλυσε την Τρίτη 10 Μαΐου στους New York Times σε άρθρο γνώμης με τίτλο «γιατί η Ελλάδα πρέπει να αποχαιρετήσει το ευρώ». Αυτή ήταν και η αφορμή για να παραχωρήσει αποκλειστικά στα Επίκαιρα την ακόλουθη συνέντευξη.

– Η ελληνική κυβέρνηση – και όχι μόνο – λέει πως μια στάση πληρωμών θα οδηγούσε την Ελλάδα στην άβυσσο. Ποιά είναι η διεθνής
εμπειρία από την Αργεντινή, τη Ρωσία κλπ;

– Η εμπειρία της Αργεντινής δείχνει ότι η στάση πληρωμών επέτρεψε στην οικονομία να επιστρέψει στην πολύ ταχεία μεγέθυνση, έπειτα από ένα τρίμηνο βαθιάς ύφεσης. Η στάση πληρωμών της Ρωσίας το 1998 είχε επίσης μόνο πρόσκαιρες επιπτώσεις, με την οικονομία να αναπτύσσεται πολύ γρήγορα από το 1998 έως το 2008, παρότι αυτό οφειλόταν κατά μεγάλο μέρος στην άνοδο των τιμών του πετρελαίου.

– Στο άρθρο σας στους New York Times προτείνατε έξοδο από το ευρώ και υποτίμηση του νέου νομίσματος. Ποιές θα είναι οι επιπτώσεις για την μεγάλη πλειοψηφία σε σχέση με τις τιμές των εισαγομένων, τους μισθούς και τα ημερομίσθια;

– Δεν πρότεινα έξοδο, αλλά πως η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να απειλήσει με έξοδο και να προετοιμαστεί να την πραγματοποιήσει αν οι ευρωπαϊκές αρχές συνεχίσουν να τιμωρούν την Ελλάδα αντί να την βοηθούν. Οι τιμές των εισαγόμενων θα αυξηθούν και έτσι θα μειωνόταν κάπως το πραγματικό επίπεδο των μισθών αλλά αν οι κυβερνήσεις προσανατολιστούν σε επεκτατικές μακροοικονομικές πολιτικές τότε τα κέρδη στην απασχόληση και το εισόδημα θα είναι σημαντικότερα.

– Λέγεται πως οι συγκρίσεις με την Αργεντινή και τον Ισημερινό είναι άστοχες επειδή η Ελλάδα συμμετέχει σε μια νομισματική ένωση…

– Ασφαλώς υπάρχουν διαφορές αλλά η βασική ομοιότητα είναι πιο σημαντική: Οι ευρωπαϊκές αρχές και η νομισματική ένωση αποτρέπουν την ελληνική κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει την μακροοικονομική πολιτική – περιλαμβανομένης δημοσιονομικής, νομισματικής και συναλλαγματικής πολιτικής – για να εξέλθει από την ύφεση. Και μόλις τώρα στρέφουν την δημοσιονομική και νομισματική πολιτική στη λάθος κατεύθυνση!

– Μέχρι τώρα τα αποτελέσματα από την πολιτική που επέβαλαν ΔΝΤ, ΕΕ και ελληνική κυβέρνηση (μόνο για το 2010) ήταν μείωση των
μισθών κατά 14% και των συντάξεων κατά 11%. Την ίδια ώρα τα δημόσια έσοδα και οι αξιολογήσεις της ελληνικής οικονομίας φθίνουν ενώ δημοσιονομικά ελλείμματα και δημόσιο χρέος αυξάνονται. Πρόκειται για αποτυχία του ΔΝΤ; Είναι κάτι καινούργιο;

– Ναι πρόκειται για αποτυχία των πολιτικών του ΔΝΤ, αλλά για να είμαστε ακριβείς, οι ευρωπαϊκές αρχές (κι ειδικότερα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η ΕΚΤ) είναι που λαβαίνουν τις αποφάσεις ενώ το ΔΝΤ είναι σε δευτερεύοντα ρόλο. Και δεν είναι στην πραγματικότητα κάτι καινούργιο, καθώς το ΔΝΤ σε πολλές χώρες στο παρελθόν έχει επιβάλει μακροοικονομικές πολιτικές που επιτείνουν τις υφέσεις.

– Ποιά είναι η διεθνής εμπειρία από τις μειώσεις του δημοσίου χρέους; Δούλεψαν όπου εφαρμόστηκαν;

– Η εμπειρία της Αργεντινής ήταν σαφώς πολύ επιτυχημένη, όπως περιέγραψα. Η εμπειρία του Ισημερινού ήταν επίσης επιτυχής.

– Πόσο επωφελή είναι για μια χώρα τα σχέδια του ΔΝΤ;

– Στην περίπτωση της Ελλάδας, εμφανώς δεν δουλεύουν και υπάρχουν πολλά παραδείγματα στο παρελθόν όπου τα σχέδια του ΔΝΤ έκαναν τα πράγματα χειρότερα. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ήταν με την ασιατική κρίση το 1997-1999.

– Τα τελευταία χρόνια είδαμε την μαζική εισβολή του ΔΝΤ στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Πιστεύετε ότι θα πρέπει να αποχαιρετήσουμε το κράτος
πρόνοιας;

– Όχι, πιστεύω πως θα ήταν καλύτερα να αποχαιρετήσετε το ΔΝΤ και επίσης το ευρώ αν χρειαστεί. Αξίζει να αναφερθεί πως η Γερμανία, παρότι υποστηρίζει δεξιές πολιτικές στην ευρωζώνη, ανταποκρίθηκε στην πρόκληση της παγκόσμιας ύφεσης στο εσωτερικό της χώρας της με ένα κατά βάση προοδευτικό τρόπο. Όχι μόνο αύξησε σημαντικά τις ελλειμματικές δαπάνες αλλά η γερμανική κυβέρνηση επιδότησε τους εργοδότες για να συνεχίσουν να απασχολούν τους εργαζόμενους. Ως αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών, το επίπεδο της ανεργίας στο τέλος της ύφεσης ήταν χαμηλότερο σε σχέση με το επίπεδο που
βρισκόταν πριν ξεκινήσει η ύφεση, παρά μάλιστα το γεγονός ότι η Γερμανία έχασε μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής απ’ ότι οι ΗΠΑ. Για την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία όμως η Γερμανία υποστηρίζει πολιτικές που αυξάνουν σημαντικά την ανεργία.

– Σε αντίξοες περιόδους όπως η τρέχουσα με ύφεση και υψηλό χρέος μπορούμε να διεκδικούμε αναδιανεμητικές πολιτικές;

– Ναι! Ιδιαίτερης σημασίας είναι πιστεύω το γερμανικό πρόγραμμα διατήρησης της απασχόλησης που αποδείχτηκε ιδιαίτερα επιτυχές και θα πρέπει να ζητηθεί για όλες τις χώρες της ευρωζώνης.

Νέα αντεργατικά μέτρα στρώνουν το χαλί για την αναδιάρθρωση (Πριν, 15.5.11)

Χωρίς τέλος είναι η σεναριολογία για την διαχείριση της δημοσιονομικής κρίσης στην Ελλάδα, υπό το φόντο της πασιφανούς και πανθομολογούμενης πλέον αποτυχίας του Μνημονίου να επιλύσει τα χρηματοδοτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Η ένταση μάλιστα των σεναρίων αυξάνεται όσο περισσότερο η οικονομία βυθίζεται στο τέλμα της ύφεσης και της στασιμότητας.

Μάρτυρας η πορεία εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού το πρώτο τετράμηνο του έτους. Βάση επίσημων στοιχείων η υστέρηση των τακτικών εσόδων (κατά 1,9 δισ. ευρώ) οδηγεί σε εκτροχιασμό το έλλειμμα του τετράμηνου (που αναμένεται να κλείσει στα 7,235 δισ. ευρώ έναντι στόχου 6,924 δισ.) και κατ’ επέκταση τον προϋπολογισμό ο οποίος αναμένεται να εμφανίσει απόκλιση κατά 6-7 δισ. ευρώ σε σχέση με τους στόχους. Οι αιτίες της απόκλισης έχουν τεράστια πολιτική σημασία, γιατί δεν αφορούν τις δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού. Το πρόβλημα έγκειται για μια ακόμη φορά στα δημόσια έσοδα που ανέκαθεν αποτελούσαν την αχίλλεια πτέρνα του ελληνικού δημοσιονομικού ζητήματος, λόγω της χαμηλής φορολόγησης των νομικών προσώπων και δη των ΑΕ. Η αιτία σχετίζεται με τον φιλοεργοδοτικό προσανατολισμό της φορολογικής πολιτικής, σε σημείο που να τινάζει στον αέρα την δημοσιονομική ισορροπία. Το Μνημόνιο επιχείρησε να επαναφέρει την ισορροπία στο σύστημα κατακρεουργώντας τις δαπάνες, πρώτα και κύρια τις κοινωνικές. Η ρήση του Ανδρέα Λοβέρδου (που απείλησε να κλείσει ακόμη και το 40% των νοσοκομείων του ΕΣΥ) «αν αποτύχει το νυστέρι του χειρούργου θα πιάσουμε τον κασμά του κατεδαφιστή» ή η δήλωση του Γ. Παπανδρέου «δεν θα υπολογίσουμε το πολιτικό κόστος» την ημέρα που οι Γκοτζαμάνηδες των ΜΑΤ επιτίθονταν με δολοφονική μανία κατά των διαδηλωτών, θα μείνουν στην ιστορία για τον κυνισμό τους. Ακόμη όμως κι αυτές οι πολιτικές αποδείχτηκαν ανεπαρκείς καθώς η αποτελεσματικότητά τους ακυρωνόταν από δύο άλλες κατευθύνσεις: Πρώτο, από την παραπέρα μείωση της φορολογίας νομικών προσώπων και δεύτερο από την εμβάθυνση της ύφεσης (ως αποτέλεσμα τη μείωσης της καταναλωτικής δαπάνης, των μισθών και των δημοσίων επενδύσεων) η οποία στέρησε τα δημόσια ταμεία από τα αναγκαία έσοδα κατά έναν αναλογικό τρόπο.

Απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων συζητάει η κυβέρνηση για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα

Εν είδει παρενθέσεως και με βάση παρατήρηση του Κ. Λαπαβίτσα να τονίσουμε ότι τα στοιχεία για την πορεία του ΑΕΠ που δόθηκαν στη δημοσιότητα από τη στατιστική υπηρεσία, βάση των οποίων ακολούθησαν ανακοινώσεις από το υπουργείο Οικονομικών και τον Όλι Ρεν για το τέλος της ύφεσης, είναι εντελώς πλαστά. Greek statistics τον καιρό του Μνημονίου! Ο χειρισμός αφορά μια «εξομάλυνση» που παρεμβάλουν οι στατιστικές αρχές, που εντελώς τυχαία δίνει οριακά θετική αύξηση του ΑΕΠ. Αν όμως την απαλείψουμε τότε η ύφεση είναι εδώ, το ΑΕΠ συνεχίζει να συρρικνώνεται και οι προβλέψεις του υπουργείου για έξοδο από την ύφεση το 2012 ένα ακόμη ψέμα της κυβέρνησης.

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω τάσεων (μείωση δημοσίων δαπανών εις βάρος των εργαζομένων αλλά και δημοσίων εσόδων προς όφελος της αστικής τάξης – μονά κερδίζουν, ζυγά χάνουμε) η ασκούμενη πολιτική οξύνει το δημοσιονομικό πρόβλημα. Έτσι φτάνουμε στον εκτροχιασμό του προϋπολογισμού. Κατά συνέπεια το πρόβλημα από την λεγόμενη, για εντελώς προπαγανδιστικούς λόγους, «μη εφαρμογή» του μνημονίου δεν προέρχεται από την ολιγωρία της κυβέρνησης να εφαρμόσει τα μέτρα που προβλέπονται ή από τις πιέσεις «ομάδων οργανωμένων συμφερόντων» (κατά τη νεοφιλελεύθερη ορολογία) ή από την απροθυμία της αναλάβει το πολιτικό κόστος. Το πρόβλημα βρίσκεται στον ξεκάθαρα ταξικό προσανατολισμό της πολιτικής που εφαρμόζεται και ως μοναδικό ζητούμενο έχει την ανατροπή των ταξικών συσχετισμών προς όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος της εργασίας.

Κι εδώ κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΕΕ – ΔΝΤ τα πηγαίνουν μια χαρά! Μάρτυρας τα στοιχεία που έδωσε η υπουργός Εργασίας, Λούκα Κατσέλη, την Τρίτη 10 Μαΐου βάση των οποίων οι μέσες ακαθάριστες αποδοχές στο σύνολο της οικονομίας μειώθηκαν κατά 9,3% το 2010 ενώ για το τρέχον έτος εκτιμάται ότι θα μειωθούν κατά 5%-5,8%. Επίσης το 2010 μετατράπηκαν 26.253 συμβάσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης σε ευέλικτες συμβάσεις εργασίας. Ένα αριθμός αυξημένος κατά 55% σε σχέση με το 2009. Τα νούμερα αυτά μάλιστα είναι σημαντικά μικρότερα των πραγματικών, δεδομένου ότι τις περισσότερες φορές η δυσμενής αναθεώρηση των εργασιακών σχέσεων και των αμοιβών δεν γίνεται αντιληπτή από τις αρμόδιες υπηρεσίες που είναι ξεχαρβαλωμένες και δεν καταγράφεται στις επίσημες στατιστικές.

Οι προοπτικές μάλιστα είναι ακόμη πιο ζοφερές. Ήδη οι απειλητικές δηλώσεις από τον επικεφαλής της Δεξιάς στο γερμανικό κοινοβούλιο και τον σλοβένο πρωθυπουργό που θέτουν σε αμφισβήτηση την χορήγηση της πέμπτης δόσης, προλειαίνουν το έδαφος για να γίνουν δεκτοί με αλαλαγμούς χαράς οι όροι που θα συνοδεύουν την επόμενη δόση του δανείου της τρόικας. Κι αυτή τη φορά θα πιάσουν κόκαλο! Πέρα από το κλείσιμο δημόσιων επιχειρήσεων, την «ανησυχία» που εκδηλώνουν για τα ελλείμματα του ΙΚΑ και του ΟΑΕΔ (ύψους 1,1 δισ. ευρώ) που είναι προανάκρουσμα για μείωση των επικουρικών συντάξεων και των επιδομάτων ανεργίας, η συζήτηση πλέον έχει φτάσει στην τύχη δεκάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων. Ο λόγος είναι ότι ακόμη και οι μειώσεις που θα φέρει το ενιαίο μισθολόγιο (το οποίο αναμένεται να τεθεί σε εφαρμογή τον Ιούλιο) κρίνονται λίγες για να καλυφθούν τα κενά των φορολογικών εσόδων. Σε αυτό το βωμό το επόμενο μέτρο που θα ληφθεί θα είναι οι εν ψυχρώ απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, όπως έχει συμβεί σε δεκάδες άλλες χώρες που επισκέφθηκε το ΔΝΤ: από την Λατινική Αμερική μέχρι χώρες των Βαλκανίων όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία, κ.α.

Οι οδηγίες που θα αφήσει η τρόικα πίσω της (περιλαμβανομένης της επιτάχυνσης εφαρμογής του Μεσοπρόθεσμου Δημοσιονομικού Πλαισίου Στρατηγικής ύψους 26 δισ. ευρώ και του ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας αξίας 50 δισ. ευρώ) θα φέρουν πιο κοντά και τους όρους της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους. Ήδη η συζήτηση και η σύγκρουση συμφερόντων πίσω από αυτήν έχει ανάψει για τα καλά όσο πλησιάζουμε στον Ιούνιο οπότε θα ληφθούν ή καλύτερα θα ανακοινωθούν οι σχετικές αποφάσεις. Από την μια ο Όλι Ρεν την απορρίπτει ως αντιρεαλιστικό σενάριο, επικαλούμενος τις απώλειες που θα καταγράψουν ασφαλιστικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρείες, θεσμικοί επενδυτές και το τραπεζικό σύστημα και λόγω επίσης των απειλών που θα δεχτεί η χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Δεν περνούν μάλιστα απαρατήρητοι υπαινιγμοί στελέχους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ότι η ελληνική κυβέρνηση παρασύρεται σε σχετικές συζητήσεις μετά από κακές συμβουλές επενδυτικών τραπεζών και δικηγορικών γραφείων που είναι σε αναζήτηση προμηθειών! Ακόμη δηλαδή και η αναδιάρθρωση του χρέους, πέρα από την δημιουργία του, αναδεικνύεται σε πεδίο κερδοσκοπίας και μίζας! Από την άλλη, η ανοιχτή, προσωπική επιστολή του διευθυντή της μεγάλης κυκλοφορίας γερμανικής εφημερίδας Χάντελσμπλαντ προς τον πρωθυπουργό με την οποία πρότεινε αναδιάρθρωση εδώ και τώρα με κάθε τρόπο («όχι χρέη στα χρέη, αλλά επιμήκυνση του χρέους, κούρεμα ίσως και πλήρης αναστολή για ένα διάστημα) περιείχε και μια φράση που συμπυκνώνει όλα τα διακυβεύματα: «Οι εταίροι σας είναι οι τράπεζες», έγραφε ο γερμανικός διευθυντής, εννοώντας ότι οποιαδήποτε αλλαγή αποφασιστεί πρέπει να έχει την εκ των προτέρων έγκριση των τραπεζιτών, αυτών δηλαδή που αποκόμισαν τα μεγαλύτερα κέρδη από τη διαχείριση του δημόσιου χρέους, οδηγώντας το στα ουράνια με τα εξωφρενικά επιτόκια που επέβαλαν. Αναδιάρθρωση συστήνουν και οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, σε άρθρο γνώμης, όπου αναφέρουν ότι ακόμη και οι λύσεις ήπιας αναδιάρθρωσης που συζητιούνται με συνδυασμό δανείων μεγαλύτερης διάρκειας με χαμηλότερα επιτόκια δεν αρκούν. Ως μοναδική βιώσιμη λύση προτείνουν την «σκληρή αναδιάρθρωση» που θα περιλαμβάνει κούρεμα του χρέους της τάξης του 50% ακόμη και περισσότερο.

Στον αντίποδα των παραπάνω παροτρύνσεων ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε άρθρο του οικονομολόγου Μάρκ Βάισμπροτ, «αποστάτη» του ΔΝΤ, στους Νιου Γιορκ Τάιμς με τίτλο «Γιατί η Ελλάδα θα πρέπει να απορρίψει το ευρώ». Λόγω της σαφήνειας των επιχειρημάτων του αξίζει να μεταφέρουμε ορισμένες παραγράφους: «Καθώς η κίνηση (αποχώρησης από το ευρώ) μπορεί να στοιχίσει στην Ελλάδα βραχυπρόθεσμα, είναι εξαιρετικά απίθανο αυτό το κόστος να είναι μεγαλύτερο από τα πολλά χρόνια ύφεσης, στασιμότητας και υψηλής ανεργίας που προσφέρουν οι ευρωπαϊκές αρχές. Η εμπειρία της Αργεντινής στο τέλος του 2001 είναι διδακτική. Για περισσότερα από 3,5 χρόνια η Αργεντινή είχε υποστεί μια από τις βαθύτερες υφέσεις του 20ου αιώνα. Το πέσο ήταν συνδεδεμένο με το δολάριο, όπως ακριβώς η Ελλάδα έχει το ευρώ ως το εθνικό της νόμισμα. Οι Αργεντίνοι έπαιρναν δάνεια από το ΔΝΤ και περιέκοβαν δαπάνες ενώ η φτώχεια και η ανεργία έφτανε στα ύψη. Τότε η Αργεντινή προχώρησε σε παύση πληρωμών του εξωτερικού της χρέους και έκοψε τους δεσμούς της με το δολάριο. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι και ο επιχειρηματικός Τύπος πρόβλεπαν ότι θα ακολουθούσαν χρόνια καταστροφής. Αλλά η οικονομία συρρικνώθηκε μόνο για ένα τετράμηνο μετά την υποτίμηση και την παύση πληρωμών, όμως τα επόμενα 6 χρόνια αυξήθηκε κατά 63%. Περισσότερα από 11 εκ. άτομα σε ένα κράτος 39 εκ. βγήκαν από τη φτώχεια. Μέσα σε τρία χρόνια η Αργεντινή επέστρεψε στα επίπεδα παραγωγής που είχε πριν την κρίση, παρότι έχασε περισσότερο από το διπλάσιο απ’ ότι έχει χάσει η Ελλάδα από την τρέχουσα ύφεση. Στην Ελλάδα αντιθέτως, ακόμη κι αν τα πράγματα πάνε καλά, με βάση προβλέψεις του ΔΝΤ θα χρειαστούν οκτώ χρόνια για να επανέλθει το ΑΕΠ στο επίπεδο πριν την κρίση. Ο βασικός λόγος για την ταχεία ανάπτυξη της Αργεντινής ήταν ότι τελικά αποδεσμεύθηκε από τις οικονομικές και νομισματικές πολιτικές που έπνιγαν την μεγέθυνση. Το ίδιο θα επαληθευτεί και στην Ελλάδα εάν εγκαταλείψει το ευρώ. Η Ελλάδα επίσης θα δεχόταν μια ώθηση από την υποτίμηση στο εμπορικό της ισοζύγιο (όπως έγινε στην Αργεντινή τους πρώτους έξη μήνες της ανάκαμψης) καθώς οι εξαγωγές της θα ήταν πιο ανταγωνιστικές και οι εισαγωγές πιο ακριβές. Ρεπορτάζ στον Τύπο προειδοποιούν επίσης για μια απότομη άνοδο στο ελληνικό χρέος από την υποτίμηση εάν εγκατέλειπε το ευρώ. Η Ελλάδα όμως δεν θα πλήρωνε το χρέος της»!

Προφανώς ο Βάισμπροτ συμπεριλαμβάνεται κι αυτός στον «εσμό παραφρόνων και επικίνδυνων» που ζητούν την επιστροφή στη δραχμούλα τους οποίους στηλίτευε ο Αλέξης Παπαχελάς την Τετάρτη στην Καθημερινή…