Home » 2011 » Στα σαγόνια του Συμφώνου για το ευρώ (Πριν, 20 Μαρτίου 2011)

Στα σαγόνια του Συμφώνου για το ευρώ (Πριν, 20 Μαρτίου 2011)

Κείμενο συμβολής

Για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς

Archives

Πλιάτσικο του αιώνα, οι ιδιωτικοποιήσεις

ΜΟΝΟ ΖΗΜΙΕΣ, ΟΧΙ ΚΕΡΔΗ

Ρεσιτάλ υποκρισίας έδωσε ο πρωθυπουργός και μαζί του σύσσωμος ο επικοινωνιακός μηχανισμός της κυβέρνησης με αφορμή τα αποτελέσματα της άτυπης Συνόδου Κορυφής που έγινε την προηγούμενη Παρασκευή 11 Μαρτίου στις Βρυξέλλες. Οι αποφάσεις που λήφθηκαν και συγκροτούν πλέον το Σύμφωνο για το Ευρώ θα υποβληθούν για επίσημη και οριστική έγκριση στην σύνοδο κορυφής που θα γίνει την ερχόμενη Πέμπτη και Παρασκευή, 24 και 25 Μαρτίου.

Οι θριαμβολογίες της κυβέρνησης εστιάζονταν σε τρία σημεία που υποτίθεται ότι συνιστούν την επιτυχία της: Πρώτο, την απόφαση επιμήκυνσης της αποπληρωμής του δανείου (των 80 δισ. ευρώ αρχικά που προέρχονται από την ΕΕ και των υπόλοιπων 30 δισ. που ήλθαν από το ΔΝΤ). Δεύτερο, την μείωση του επιτοκίου με το οποίο δανείστηκε η Ελλάδα πέρυσι τον Μάη και, τρίτο, την δυνατότητα που αποκτούν τόσο ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, που θα ξεκινήσει την λειτουργία του τον Ιούνη του 2013, όσο και το υπάρχον Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που ολοκληρώνει τη λειτουργία του τότε να αγοράζουν από την πρωτογενή αγορά, δηλαδή απ’ ευθείας από το κάθε δημόσιο, κρατικά ομόλογα.

Στην πραγματικότητα τα αποτελέσματα της Συνόδου σηματοδοτούν μια χωρίς προηγούμενο αντιδραστική τομή στην διαδικασία της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης, με μοναδική και προφανή εξαίρεση την υιοθέτηση του ευρώ. Οι αποφάσεις που λήφθηκαν οξύνουν και βαθαίνουν τα αντιδραστικά, αντιλαϊκά και ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά της ΕΕ, καθώς επιδεινώνουν απότομα τη θέση των εργαζομένων από την μια άκρη ως την άλλη της ΕΕ και ταυτόχρονα αναβαθμίζουν τη θέση της Γερμανίας στο πλαίσιο των ενδο-αστικών, ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Ειδικότερα για την Ελλάδα τα αποτελέσματα της Συνόδου συνιστούν μια γιγαντιαία αποτυχία καθώς οι αποφάσεις που σχετίζονται με την διαχείριση του ελληνικού χρέους – κάθε μια ξεχωριστά και οι τρεις μαζί – συντείνουν στην διόγκωση του συνολικού ύψους του χρέους και την αύξηση της επιβάρυνσης των ελλήνων φορολογουμένων. Η αποτυχία επομένως αφορά τους εργαζόμενους, τη νεολαία και τους συνταξιούχους που επωμίζονται το κόστος αυτής της εξοντωτικής πολιτικής που εφαρμόζεται με αφορμή τη διαχείριση του δημόσιου χρέους.

Η περίφημη μάχη που έδωσε ο πρωθυπουργός στις Βρυξέλλες δεν ήταν παρά το προπέτασμα καπνού για να καλυφθεί η νέα αντεργατική επίθεση που περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια στο Σύμφωνο για το Ευρώ και η οποία επιμελώς και κατά σκανδαλώδη τρόπο αποκρύφτηκε από τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης. Αιχμή του δόρατος δε, αποτελεί το σχέδιο ιδιωτικοποίησης δημόσιων επιχειρήσεων και γης, ύψους 50 δισ. ευρώ. Πρόκειται για ένα σχέδιο  που θα προκαλέσει κύμα ανατιμήσεων στα προϊόντα και τις υπηρεσίες των επιχειρήσεων που θα ιδιωτικοποιηθούν, επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, περιβαλλοντική υποβάθμιση και επίσης συντριπτικό πλήγμα σε κάθε έννοια δημόσιου συμφέροντος. Η εναλλακτική μάλιστα, όπως προβάλλεται, εκδοχή ιδιωτικοποίησης υπό τη μορφή “επιφάνειας”, κατά το αγγλικό πρότυπο των μακροχρόνιων μισθώσεων, ως μοναδικό ζητούμενο θα έχει τη φορολογική ελάφρυνση των επίδοξων επενδυτών. Το πλιάτσικο του αιώνα!

  • Με δεκάδες δισ. ευρώ επιπλέον θα επιβαρυνθούν οι φορολογούμενοι από την επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής του δανείου της τρόικας. Η χρεοκοπία ωστόσο δεν αποτρέπεται, αλλά πλησιάζει ακόμη περισσότερο καθώς ο συνολικός όγκος του χρέους αυξάνεται. Ο Γ. Παπανδρέου ωστόσο χαίρεται επειδή η καυτή πατάτα περνάει στα χέρια του επόμενου.
  • Νέο δάνειο θα πάρει η κυβέρνηση τον επόμενο χρόνο καθώς ούτε και τότε θα μπορεί να δανειστεί

Οι πρώτες επιτυχίες της κυβέρνησης υποτίθεται πως είναι η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου και η μείωση του επιτοκίου με το οποίο θα αποπληρωθεί. Παρά τους ισχυρισμούς του πρωθυπουργού ότι έτσι εξοικονομούμε 6 δισ. ευρώ αυτή η νέα ρύθμιση σφίγγει ακόμη περισσότερο τη θηλιά του δημόσιου χρέους γύρω από το λαιμό των εργαζομένων.

Αρχικά πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως δεν πρόκειται για διευκόλυνση η οποία ήλθε ως αποτέλεσμα μιας υποτιθέμενης σκληρής διαπραγμάτευσης που έδωσε ο πρωθυπουργός. Ο Γιώργος Παπανδρέου και οι συν αυτώ (από το πίτσα μπόι της τρόικα, Γιώργο Παπακωνσταντίνου, μέχρι τη «νεοκεϋνσιανή» Λούκα Κατσέλη) έχουν αποδειχθεί «ναιναίκοι», ασπόνδυλοι αποδέκτες κάθε απόφασης που θα λάβουν οι Βρυξέλλες ή η Ουάσινγκτον. Η μοναδική τους διαφωνία αφορά την πρόθεσή τους να εφαρμόσουν ακόμη πιο σκληρά αντιλαϊκά μέτρα απ’ ότι τους ζητούν, ακόμη πιο έγκαιρα, σε ακόμη περισσότερες κοινωνικές ομάδες. Μάρτυρας ο νέος διακανονισμός που εξασφάλισαν. Η αναθεώρηση των όρων αποπληρωμής του δανείου έφερε στην επιφάνεια ότι η συμφωνία που υπογράφτηκε πέρυσι ήταν «λεόντειος», ήταν τόσο μεροληπτική προς όφελος των πιστωτών ώστε ήταν αδύνατο να εφαρμοστεί, γιατί πολύ απλά τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας δεν άντεχαν να καταβάλουν τα ποσά που απαιτούνταν. Η αναθεώρησή της επομένως ήταν μια άσκηση ρεαλισμού από τη μεριά των πιστωτών, που στο σύνολο όχι μόνο διασφαλίζει αλλά εδραιώνει ακόμη περισσότερο τα συμφέροντά τους.

Προβλέπει συγκεκριμένα ότι η περίοδος χάριτος από 3 έτη αυξάνεται σε 4,5 και η αποπληρωμή από 2 έτη επιμηκύνεται σε 5,5 έτη. Στην περυσινή εκδοχή δηλαδή η αποπληρωμή θα ολοκληρωνόταν το 2018 (2013 η λήξη του δανείου συν 3 έτη περίοδο χάριτος συν 2 έτη η εξόφληση), ενώ στη νέα εκδοχή η τελευταία δόση του δανείου θα αποπληρωθεί το 2023 (2013 η λήξη του δανείου συν 4,5 έτη περίοδο χάριτος συν 5,5 έτη η αποπληρωμή). Η κυβέρνηση καυχιέται ότι με την επιμήκυνση και το νέο επιτόκιο το δημόσιο θα επωφεληθεί κατά 6 δισ. ευρώ (800 εκ. ευρώ για κάθε χρόνο επί 7,5 χρόνια) . Το κάνει αυτό όμως εφαρμόζοντας το νέο επιτόκιο για την παλιά περίοδο αποπληρωμής, ενώ θα έπρεπε να εφαρμόσει το παλιό (υψηλότερο) επιτόκιο στην παλιά (συντομευμένη) περίοδο αποπληρωμής ή το νέο (χαμηλότερο) επιτόκιο στη νέα (διευρυμένη) περίοδο αποπληρωμής.

Πρόκειται για ξεκάθαρη απάτη, ακόμη κι αν στους υπολογισμούς χρησιμοποιήσουμε επιτόκιο ύψους 4,2%, όπως προκύπτει από την μείωση του σημερινού επιτοκίου, ύψους 5,2%, κατά 1 μονάδα, όπως αποφασίστηκε. Κάτι που δεν είναι καθόλου σίγουρο καθώς το επιτόκιο με το οποίο υπογράφτηκε το δάνειο πέρυσι είναι κυμαινόμενο. Η επιβάρυνση επομένως της Ελλάδας για το δάνειο «σωτηρίας» θα αυξηθεί, δεδομένου ότι στην επόμενη συνεδρίαση της διοίκησης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στις 7 Απρίλη, θα αποφασιστεί αύξηση των επιτοκίων του ευρώ. Η απόφαση αυτή θα εγκαινιάσει μια ανοδική τροχιά για τα επιτόκια του κοινού νομίσματος με μοναδικούς ωφελημένους τις τράπεζες και την μεταποίηση της Γερμανίας που εξάγοντας οι μεν στο εσωτερικό της ευρωζώνης και επιζητώντας οι δε την ανατίμηση των παγκόσμιων νομισματικών αποθεματικών και επενδύσεων χαρτοφυλακίου σε ευρώ δεν ενδιαφέρονται για φθηνό ευρώ. Ακόμη λοιπόν κι αν χρησιμοποιήσουμε επιτόκιο ύψους 4,2%, οι τόκοι που προκύπτουν είναι σημαντικά αυξημένοι, προς όφελος των δανειστών.

Ειδικότερα, μένοντας μόνο στις διαφορές που προκύπτουν για την περίοδο αποπληρωμής έχουμε: Το παλιό επιτόκιο (5,2%) για την πρώτη περίοδο αποπληρωμής των 2 ετών των 80 δισ. ευρώ του δανείου της ΕΕ δίνει τόκους ύψους 8,32 δισ. ευρώ. Το νέο επιτόκιο (4,2%) για τη νέα επαυξημένη περίοδο αποπληρωμής των 5,5 ετών στο ίδιο μέρος δανείου δίνει τόκους ύψους 18,48 δισ. Αν πάμε να εφαρμόσουμε την ίδια διαδικασία στο δάνειο των 110 δισ., προσθέτοντας δηλαδή και το μέρος του ΔΝΤ προκύπτουν τόκοι ύψους 11,44 δισ. στην περυσινή εκδοχή του δανείου, ενώ φέτος υπερδιπλάσιοι: 25,41 δισ. ευρώ!

Κατά συνέπεια με το αζημίωτο οι πιστωτές μας δέχτηκαν την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου της τρόικας, ακολουθώντας μια πάγια τακτική που έχει εφαρμοστεί σε δεκάδες χώρες του κόσμου, από καταβολής τοκογλυφίας και ανακάλυψης αδίστακτων πολιτικών απατεώνων όπως η κυβέρνηση του Παπανδρέου: πρώτα αλυσοδένουμε μια χώρα με δεσμά τόκων και χρεολυσίων που το μόνο το οποίο εγγυώνται είναι την αδυναμία της να τα αποπληρώσει και στη συνέχεια, αποφεύγοντας να πλησιάσουμε απειλητικά τα όρια θραύσης, ξεσφίγγουμε τα λουριά απαιτώντας εν είδει εκβιασμού επιπλέον ποσά! Αυτό είναι το περιεχόμενο της «ανάσας που πήραμε» σύμφωνα με την πρωθυπουργική ρήση, στην οποία έσπευσε να συναινέσει και η ΝΔ, αφήνοντας κατά μέρους τους υψηλούς τόνους.

Η τρίτη «επιτυχία» της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου αφορά την δυνατότητα έμμεσου δανεισμού της Ελλάδας και άλλων χωρών από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, μέσω της αγοράς ομολόγων τους από την πρωτογενή αγορά, δηλαδή κατά τη διαδικασία έκδοσης. Όρος που αποκλείει το ενδεχόμενο επαναγοράς υφιστάμενου κρατικού χρέους, τουλάχιστον με χρήματα που θα προέρχονται από το κοινό ταμείο, όπως είχε αρχικά προταθεί ως μια μέθοδος μείωσης του δημόσιου χρέους. Για να είναι σαφές πόσο αυστηροί είναι οι όροι υπό τους οποίους θα ενεργοποιηθεί η δυνατότητα αξίζει να δούμε τι γράφεται στο κείμενο συμπερασμάτων της άτυπης Συνόδου Κορυφής των ηγετών της ευρωζώνης, το οποίο θα υποβληθεί για έγκριση στην σύνοδο κορυφής των ηγετών της ΕΕ της ερχόμενης εβδομάδας. Πρέπει μάλιστα να αναφέρουμε ότι η ασυμμετρία που εγκαινιάζεται με τα συμπεράσματα των 17 να τίθενται προς έγκριση στους 27 δεν είναι τυχαία. Προτείνεται για την ακρίβεια το Σύμφωνο για το Ευρώ να υιοθετηθεί κι από όσες χώρες το ζητήσουν ακόμη κι εκτός ευρωζώνης. Έτσι δημιουργείται μια ενδιάμεση ταχύτητα, ένας προθάλαμος ο οποίος θα αφορά όσες χώρες ενδιαφέρονται μελλοντικά να ενταχθούν στην ευρωζώνη.

Επανερχόμενοι στο κείμενο των συμπερασμάτων αναφέρεται ότι η απόφαση αγοράς ομολόγων μιας χώρας «θα λαμβάνεται με ομοφωνία», εάν δηλαδή και εφόσον συμφωνεί η Γερμανία και οι παραδοσιακές αποικίες του Ράιχ (Αυστρία, Φινλανδία, κ.α.). Οι παρεμβάσεις δε στην πρωτογενή αγορά «θα γίνονται στο πλαίσιο ενός προγράμματος αυστηρών όρων».

Πριν απ’ οτιδήποτε άλλο πρέπει να αναφέρουμε ότι ο ενθουσιασμός με τον οποίο η κυβέρνηση υποδέχτηκε τη σχετική απόφαση και η βιασύνη της Άγκελα Μέρκελ να κατοχυρώσει τη σχετική δυνατότητα υπογραμμίζει πόσο κενές περιεχομένου είναι οι διαβεβαιώσεις ότι η Ελλάδα θα βγει στις αγορές το 2012, όπως προβλέπεται από το Μνημόνιο, όταν από τι προβλεπόμενες συνολικές χρηματοδοτικές ανάγκες ύψους 66 δισ. ευρώ, μόνο τα 24 δισ. θα καλυφθούν από τα δάνεια της τρόικας. Το υπόλοιπο ποσό, αφαιρουμένου δε και ενός ποσού ύψους 13 – 15 δισ. ευρώ που θα καλυφθεί από έντοκα γραμμάτια, δηλαδή γύρω στα 28 δισ. θα πρέπει να βρεθούν από τη διεθνή αγορά. Μέχρι πριν λίγους μήνες άπαντες οι κυβερνητικοί έσκιζαν τα ιμάτιά τους ότι η Ελλάδα θα μπορεί να δανειστεί από την αγορά. Δεν γίνονται άδικα τόσες θυσίες, ήταν το υπονοούμενο.

Πλέον όμως, με τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων στη δευτερογενή αγορά να έχουν αγκιστρωθεί σε επίπεδα ρεκόρ, εκεί που βρίσκονταν δηλαδή κι όταν υπογραφόταν το Μνημόνιο, κανένας δεν είναι και τόσο σίγουρος. Οι θριαμβολογίες επομένως για τη δυνατότητα αγοράς ομολόγων από την πρωτογενή δείχνουν το μέγεθος της πολιτικής εξαπάτησης που στήθηκε στην πλάτη των εργαζομένων με αφορμή το Μνημόνιο, το οποίο σύμφωνα με τους υποστηρικτές του θα αντιμετώπιζε την καχυποψία των αγορών δημιουργώντας κλίμα εμπιστοσύνης, με αποτέλεσμα να μπορεί η Ελλάδα να δανειστεί υπό κανονικές συνθήκες με το πέρας της θεραπείας – σοκ. Πομφόλυγες αποδεικνύονται όλες αυτές οι υποσχέσεις, υπογραμμίζοντας ότι μοναδικό ζητούμενο του Μνημονίου και της ιδεολογικής τρομοκρατίας που προηγήθηκε με την υπερπροβολή της ανόδου των επιτοκίων δανεισμού, ήταν η κοινωνική οπισθοδρόμηση: η μείωση μισθών, συντάξεων και επιδομάτων ανεργίας, η διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, του συστήματος υγείας, της παιδείας και των δημόσιων συγκοινωνιών. Όλα τα υπόλοιπα ήταν αφορμές.

Οι τεράστιες επιτυχίες που έχει ήδη σημειώσει το κεφάλαιο στην Ελλάδα στη σύγκρουση του με τις δυνάμεις της εργασίας αποτυπώνονται και στις επίσημες στατιστικές. Στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, της Γιούροστατ, που δόθηκαν στη δημοσιότητα την Τετάρτη 16 Μάρτη, για την εξέλιξη του εργατικού κόστους κατά το τέταρτο τρίμηνο του 2010 (Οκτώβρη – Δεκέμβρη) δείχνουν πως οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα πήραν το πανευρωπαϊκό χρυσό στην εκμετάλλευση. Κατά 6,5% μειώθηκαν σε ετήσια βάση οι ωριαίες αποδοχές όταν στην ευρωζώνη αυξήθηκαν κατά 1,6% και στην ΕΕ των 27 αυξήθηκα πάλι κατά 2%. Το γεγονός δε ότι πέρα από την Ελλάδα που διατηρεί τα αδιαμφισβήτητα πρωτεία, οι άλλες δύο χώρες στις οποίες μειώθηκε το εργατικό κόστος έχουν κι αυτές περάσει από τη χημειοθεραπεία του ΔΝΤ (η Ουγγαρία συγκεκριμένα με – 2,3% και η Ιρλανδία με -1,2%) δείχνει ποιό ήταν το πραγματικό ζητούμενο των “προγραμμάτων διάσωσης”…

Επιστρέφοντας στις κυβερνητικές “επιτυχίες” σημασία επομένως έχει πως η νέα δανειοδότηση δεν θα παρέχεται αχρεωστήτως. Πλευρά που ούτε καν θίχτηκε κατά τις πρωθυπουργικές δηλώσεις.  Έτσι, το Μνημόνιο θα επεκταθεί πολύ πέραν του 2023 που θα τελειώσει επισήμως η περίοδος αποπληρωμής του δανείου, μετά την επιμήκυνση, δεδομένου ότι ένα νέο δάνειο είναι αναπόφευκτο όσο συνεχίζεται η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους! 

Τους έταξε και 10 δισ. ευρώ ετησίως!

ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΑΝΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Οι πιστωτές της Ελλάδας μπορεί να κέρδισαν μερικά δισεκατομμύρια παραπάνω από τον “ανένδοτο” που έδωσε ο Τσολάκογλου στις Βρυξέλλες, το φάντασμα της χρεοκοπίας και της αδυναμίας πληρωμών ωστόσο δεν απομακρύνθηκε από την Ελλάδα, απλώς μετατέθηκε χρονικά. Ο λόγος είναι απλός: Το αποτέλεσμα του διακανονισμού δεν ήταν να μειωθεί ο όγκος του χρέους, αλλά να μεταφερθεί για την επόμενη διετία η εξυπηρέτησή του και η βέβαιη χρεοκοπία για την επόμενη κυβέρνηση που θα αναλάβει, όταν ο Παπανδρέου θα έχει πάει στον ΟΗΕ, ο Παπακωνσταντίνου στον ΟΟΣΑ, η Παναρίτη στην Παγκόσμια Τράπεζα κοκ.

Η Γερμανία και ειδικότερα οι γερμανικές τράπεζες κέρδισαν όμως και κάτι ακόμη με βάση τα συμπεράσματα της άτυπης συνόδου κορυφής: την αυστηρή ρύθμιση του πλαισίου υπό το οποίο θα γίνει η αναμενόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας και όποιας άλλης χώρας γονατίσει από τις τοκογλυφικές επιβαρύνσεις των πιστωτών. Οι πολύ συγκεκριμένες προβλέψεις που υπάρχουν για τις επονομαζόμενες “ρήτρες συλλογικής δράσης” έρχονται να διασφαλίσουν τα συμφέροντα των τραπεζών.

Τα δικά τους συμφέροντα εγγυάται και μια ακόμη δέσμευση που υπάρχει στο κείμενο των συμπερασμάτων και αφορά την μείωση κατά 1/20 ετησίως του χρέους από τα σημερινά του επίπεδα μέχρι το επίπεδο του 60%, που είναι το “εγκεκριμένο” από τη συνθήκη του Μάστριχτ. Δεδομένου ότι το 60% του ΑΕΠ αντιστοιχεί περίπου σε 140 δισ. (που είναι το “επιτρεπτό” χρέος) η διαφορά από το σημερινό χρέος των 340 περίπου δισ. που ανέρχεται σε 200 περίπου δισ. μας ζητούν να καταβληθεί σε 20 ετήσιες δόσεις! Θέλουν δηλαδή τουλάχιστον 10 δισ. ετησίως χώρια όλων των άλλων που θα απομυζούν από τον δημόσιο κορβανά ΕΕ, ΔΝΤ και τραπεζίτες!

Για να εφαρμοστεί αυτή η δέσμευση, που περιγράφεται από τις πρώτες κιόλας σελίδες του κειμένου, ένας μόνο τρόπος υπάρχει, αν δεν κάνουμε παύση πληρωμών και δεν διεκδικήσουμε τη διαγραφή του δημόσιου χρέους και την έξοδο από ευρώ και ΕΕ: Να επιστρέψουμε στην εποχή των σπηλαίων! Το πως ακριβώς θα γίνει αυτό περιγράφεται στις επόμενες σελίδες των συμπερασμάτων της συνόδου κορυφής και ειδικότερα στο κεφάλαιο που αφορά τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της Ευρώπης.

ΔΕΚΑ ΜΕΤΡΑ – ΦΩΤΙΑ

Μισθοί Κίνας στην Ευρώπη!

Η ΕΕ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΗΣ 

Το Σύμφωνο για το Ευρώ, βαθαίνει τη λιτότητα στην Ευρώπη σε πρωτοφανή βαθμό και αποχαλινώνει τις αστικές τάξεις, παρακινώντας τις να εφαρμόσουν ένα νέο γύρο αντεργατικών μέτρων. Ποτέ άλλοτε ένα τόσο θεμελιώδες ντοκουμέντο (που δείχνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της ΕΕ στην προώθηση της αντεργατικής πολιτικής) δεν έχει ιεραρχήσει τόσο καθαρά την αύξηση της εκμετάλλευσης, όπως κάνει το Σύμφωνο για το Ευρώ. Γι’ αυτό το λόγο η ηγεσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που μέσω του Αλέξη Τσίπρα κατά την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή, δεν βρήκε να πει ούτε μια λέξη(!) κατά της ΕΕ επωμίζεται ιστορικές ευθύνες. Συνειδητά έτσι ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ συγκαλύπτουν, λόγω της χρόνιας και παθολογικής σε βαθμό υστερίας ευρωλαγνείας τους, τις ευθύνες της ΕΕ στην αντιλαϊκή επίθεση που δρομολογείται.

Απόλυτη προτεραιότητα, στο κείμενο των συμπερασμάτων, δίνεται στην μείωση των μισθών! Αναφέρεται συγκεκριμένα πως «θα εξετάζεται το μοναδιαίο κόστος εργασίας για μια χρονική περίοδο και θα συγκρίνεται με εξελίξεις σε άλλες χώρες της ευρωζώνης και στους βασικότερους συγκρίσιμους εμπορικούς εταίρους». Σε αυτό το πλαίσιο όχι μόνο απαγορεύονται οι αυξήσεις των μισθών για όποια χώρα υπογράψει το Σύμφωνο για το Ευρώ, αλλά κάλλιστα μπορεί να αναγορευθούν τα μεροκάματα της Κίνας ως κριτήριο για να εξετασθούν οι μισθολογικές αυξήσεις. Από τη στιγμή που τίθενται ως μέτρο σύγκρισης οι βασικότεροι εμπορικοί εταίροι της ΕΕ, εγκαινιάζεται ένας αγώνας των μισθών και των ημερομισθίων προς τα κάτω, χωρίς να υπάρχει πλέον το όριο ασφαλείας, όπως οριζόταν από τις κοινωνικές και ιστορικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης. Ξεχάστε τα αυτά στη νέα εποχή του Συμφώνου για το Ευρώ, διατάζει το ευρωπαϊκό κεφάλαιο!

Δεν είναι όμως μόνο οι μισθοί. Συνολικά δέκα μέτρα – φωτιά προκρίνει το Σύμφωνο για το Ευρώ που αν εφαρμοσθούν θα οδηγήσουν τις κοινωνικές κατακτήσεις στο επίπεδο του Μεσαίωνα. Το δεύτερο μέτρο, μετά την μείωση των μισθών, αφορά «την αναθεώρηση του συστήματος ρύθμισης των μισθών και, όπου είναι αναγκαίο, του βαθμού συγκέντρωσης στη διαδικασία διαπραγματεύσεων». Διάλυση με άλλα λόγια των συλλογικών συμβάσεων και μεταφορά του κέντρου βάρους όλο και πιο χαμηλά, μέχρι την πλήρη εξατομίκευση και την απ’ ευθείας διαπραγμάτευση με τον εργοδότη. Τρίτο, μείωση των μισθών στον δημόσιο τομέα: «Διασφάλιση του ότι οι μισθολογικές διευθετήσεις στον δημόσιο τομέα υποστηρίζουν τις προσπάθειες για την ανταγωνιστικότητα στον ιδιωτικό τομέα (έχοντας κατά νου τη σημασία που έχουν οι μισθοί στον δημόσιο τομέα)» τονίζεται στα συμπεράσματα. Τέταρτο, άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και υπηρεσιών. Το πέμπτο μέτρο που προκρίνει το Σύμφωνο για το Ευρώ αφορά τη “βελτίωση” των εκπαιδευτικών συστημάτων, δηλαδή την ιδιωτικοποίησή τους. Έκτο την αναθεώρηση του πτωχευτικού δικαίου και την αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας. Έβδομο, μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας στην κατεύθυνση της ελαστικότητας. Όγδοο, μείωση της φορολογίας μισθωτών υπηρεσιών, που θα οδηγήσει σε συρρίκνωση τα δημόσια έσοδα. Ένατο, αναθεώρηση των συνταξιοδοτικών συστημάτων σε δύο κατευθύνσεις: την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης με πρόσχημα την άνοδο του προσδόκιμου ζωής και την μείωση ακόμη και την κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων. Τέλος, ζητείται να επιβληθεί το «φρένο χρέους» στα δημόσια οικονομικά, ενώ αφήνεται στα κράτη να βρουν αν αυτό θα γίνει με συνταγματική μεταρρύθμιση ή με απλό νόμο. Σε κάθε περίπτωση απαιτείται ένας «επαρκώς ισχυρός δεσμευτικός και διαρκής χαρακτήρας»!

Για να εφαρμοστούν όλα τα παραπάνω μέτρα, που προτείνεται να συμπεριληφθούν σε ένα Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρύθμισης και Σταθερότητας, ζητείται να αναλαμβάνονται σχετικές δεσμεύσεις από τους ίδιους τους πρωθυπουργούς κάθε χρόνο στο πλαίσιο των Συνόδων Κορυφής, οι οποίοι μάλιστα και θα λογοδοτούν για την πορεία εφαρμογής αυτών των μέτρων!

Αντεργατικό πραξικόπημα πανευρωπαϊκών διαστάσεων!

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: