Home » 2010 » August

Monthly Archives: August 2010

Νέα μέτρα λιτότητας (Πριν, 29 Αυγούστου 2010)

Επίδειξη συναίνεσης από ΠΑΣΟΚ εν όψει ενός δύσκολου χειμώνα

 Στις εννιά μονάδες έφθασε η διαφορά του ελληνικού από το γερμανικό ομόλογο

Ένα άλλο, περισσότερο συναινετικό πρόσωπο επιχείρησε να δείξει η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου την προηγούμενη εβδομάδα στο πλαίσιο των επαφών που είχαν οι οικονομικοί υπουργοί της εν όψει της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Μη φανταστείτε ότι έταξαν τίποτε. Το παραμικρό. Η κυβέρνηση δεν υποκύπτει σε τέτοιους «λαϊκισμούς», σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Ακόμη κι έτσι «το κλίμα» των συναντήσεων, σύμφωνα με τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης στον Τύπο, ανέδυε μια προσπάθεια συνεννόησης και αμοιβαίας κατανόησης των δυσκολιών!

Αυτό που ανέδυε στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε περισσότερο από το φόβο που έχει καταβάλει την κυβέρνηση εν όψει του δεύτερου γύρου εργατικών αγώνων που ξεκινάει κι επίσημα σε δύο εβδομάδες όταν ο πρωθυπουργός θα διακόψει τις (χωρίς ενοχές!) διακοπές του για να ανέβει στη Θεσσαλονίκη. Η κυβέρνηση φοβάται. Όλος αυτός ο εσμός των υποχείριων ξέρει πως κινδυνεύει να φύγει νύχτα κάτω από τη λαϊκή οργή. Γι αυτό προσπαθεί να τη διαχειριστεί και να την εκτονώσει πριν να είναι αργά.

Ξέρει μάλιστα πολύ καλά πως τα μέτρα που θα λάβει από Σεπτέμβρη κιόλας θα είναι πολύ πιο οδυνηρά. Οι πυρετώδεις συσκέψεις που πραγματοποιούνται στο υπουργείο Οικονομικών με θέμα – τι άλλο; – την αύξηση των δημοσίων εσόδων αποτελούν προανάκρουσμα της αποτυχίας τους να υλοποιήσουν τους ονομαστικούς στόχους του μνημονίου. Όσο για τους πραγματικούς, που αφορούν την καταστρατήγηση των εργατικών κατακτήσεων, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Υλοποιήθηκαν με την ψήφιση του συντάγματος οικονομικής κατοχής. Το αποτέλεσμα όμως, όπως ήταν ηλίου φαεινότερο από την Άνοιξη κιόλας, θα είναι μια ύφεση χωρίς προηγούμενο στην μεταπολεμική ιστορία του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτή η ζοφερή προοπτική (των 175.000 λουκέτων και της απώλειας 120.000 θέσεων εργασίας μόνο για το δεύτερο εξάμηνο του έτους όπως πρόβλεψε μελέτη των επαγγελματοβιοτεχνών) είναι που έχει τρομοκρατήσει και την αστική τάξη που συσπειρώνεται γύρω από το ΕΒΕΑ. Σε βαθμό τέτοιο ώστε να ζητήσει την τροποποίηση του μνημονίου. Συμπλήρωσε βέβαια ο πρόεδρός του, Κ. Μίχαλος, (γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών επί Γ. Αλογοσκούφη και γιος χουνταίου υπουργού) ότι «ο τελικός στόχος του μνημονίου μας βρίσκει σύμφωνους». Με τη δοσολογία του έχει πρόβλημα κι επίσης με τη βιαιότητα υπό την οποία εκκαθαρίζεται η αγορά, προς όφελος του πολύ μεγάλου και κυρίως ξένου κεφαλαίου. Δεν περίμεναν εν ολίγοις ούτε και οι ίδιοι τέτοια σφοδρότητα.

Βλέπουν μάλιστα ότι είμαστε ακόμη στην αρχή. Η απόφαση της κυβέρνησης να χρυσοπληρώσει τους κολοσσούς HSBC, Deutsche και Lazard για να την συμβουλέψουν σχετικά με την αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος προμηνύεται τα χειρότερα καθώς συνιστά κορυφαία σύγκρουση συμφέροντος. Οι εν λόγω τράπεζες είναι ανταγωνιστικές των ελληνικών, τις κοιτούν όπως ο Οβελίξ τα αγριογούρουνα. Τον ηρωικό Γαλάτη όμως κανείς δεν τον πλήρωσε για να καμωθεί τον αμερόληπτο και να δώσει τη συμβουλή του σχετικά με το μέλλον των αγριογούρουνων – όπως κάνει το ΠΑΣΟΚ με τις τράπεζες. Ήδη το βέτο που έθεσε η τρόικα στις συγχωνεύσεις ελληνικών τραπεζών, καθώς έτσι θα δυσκόλευε το σχέδιο εξαγοράς τους από γερμανικές και αμερικανικές τράπεζες, δείχνει ποια θα είναι η επόμενη μέρα του ελληνικού τραπεζικού συστήματος: εξαγορά και μετατροπή τους σε υποκαταστήματα γερμανικών και αμερικανικών τραπεζών, όπως συνέβη οπουδήποτε αλλού πέρασε η λαίλαπα του ΔΝΤ, από το Μεξικό μέχρι την Ινδονησία. Ανάλογη θα είναι και η μεθεπόμενη μέρα όλου του ελληνικού κεφαλαίου, που κινδυνεύει να αγοραστεί για ένα κομμάτι ψωμί από τους Γερμανούς. Γι αυτό ρίχνουν πετσέτα στο ρινγκ και βγαίνει ο Σαμαράς, ως εκπρόσωπός τους, να αμφισβητήσει το μνημόνιο. Όχι όμως και τα αντεργατικά του μέτρα. Άλλωστε από τις ΗΠΑ (όπου καθημερινά αυξάνουν οι πιθανότητες για μια νέα βουτιά στην ύφεση) μέχρι την Ευρώπη κανένα εναλλακτικό σχέδιο της αστικής πολιτικής, όπως για παράδειγμα αυτά που προκρίνουν την ανάγκη διεύρυνσης των ελλειμμάτων, δεν προβλέπουν αυξήσεις στο εργατικό εισόδημα ή ακύρωση των μέτρων ελαστικοποίησης της εργασίας.

Από την άλλη, η αφάνταστη υποκρισία του Όλι Ρεν, που πριν έξι μήνες όταν τα σπρεντ ήταν στις 7 μονάδες ευχόταν «καλό κουράγιο Έλληνες» και τώρα (στις 24 Αυγούστου) που πήγαν στις 9,2 μονάδες έγραφε στην Wall Street Journal «η στάση των αγορών έναντι της Ελλάδας σταθεροποιείται σταδιακά» δείχνει ότι δεν ορρωδούν προ ουδενός. Είναι αποφασισμένοι να φτάσουν μέχρι το τέρμα την εφαρμογή αυτής της καταστροφικής πολιτικής, επιστρατεύοντας κάθε μέσο. Όπως για παράδειγμα την αναπροσαρμογή προς τα πάνω του ελλείμματος και του δημοσίου χρέους (ακόμη και κατά 5 μονάδες) για το 2009, όπως άφησε να εννοηθεί η Eurostat την προηγούμενη εβδομάδα με ένα και μοναδικό στόχο: να ζητήσουν επιπλέον μέτρα λιτότητας και περικοπών επικαλούμενοι τις λαθροχειρίες του παρελθόντος. Διαφορετικά, χωρίς δηλαδή επιπλέον μέτρα, είναι από δύσκολο έως αδύνατο να δώσουν την έγκρισή τους ΔΝΤ – ΕΕ κατά τον έλεγχο του Οκτώβρη για την τρίτη δόση του δανείου, ύψους 9 δισ. ευρώ, που θα πρέπει να καταβληθεί τον Δεκέμβρη.

Ανάχωμα σε αυτό τον κυκεώνα μέτρων μπορεί να αποτελέσουν μόνο οι μαζικοί, μαχητικοί και ανυποχώρητοι εργατικοί αγώνες που θα διεκδικούν ανατροπή του μνημονίου και, επιθετικά, την εφαρμογή μιας άλλης πολιτικής με ριζικές αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα ανεργίας και γενναίες χρηματοδοτήσεις στην παιδεία και την υγεία!

Advertisements

Ελληνική διπλωματία: ο αυτόχειρας των Βαλκανίων (Επίκαιρα, 26/08-1/9/10)

Σε ιδανικό αυτόχειρα εξελίσσεται η ελληνική διπλωματία στα Βαλκάνια μετά την στρατηγικής σημασίας απόφασή της να διευκολύνει τα αμερικανικά σχέδια στην περιοχή, τροφοδοτώντας – ακόμη και παρά τη θέλησή της – τον αλβανικό εθνικισμό. Αυτό ήταν το μήνυμα που εξέπεμψε η επίσκεψη του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών, Δ. Δρούτσα στο Κόσσοβο στο τέλος Ιουλίου.

Υπ’ αυτό το πρίσμα η αποτρόπαια δολοφονία του 37χρονου ομογενή Αλέξανδρου Γκούμα στις 12 Αυγούστου στη Χειμάρρα μόνο και μόνο επειδή μιλούσε ελληνικά αποκτά εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο. Την ενέργεια την καταδίκασε άμεσα και χωρίς περιστροφές η αλβανική ηγεσία καθιστώντας σαφές ότι η ίδια δεν ενθαρρύνει σχετικά φαινόμενα. «Το γραφείο του εισαγγελέα και τα αρμόδια νομικά σώματα θα πρέπει να ρίξουν φως στο περιστατικό της Χειμάρρας, να οδηγήσουν τους δράστες ενώπιον της δικαιοσύνης και να τους επιβάλλουν το μέγιστο ποινής που προβλέπει ο νόμος», δήλωσε μιλώντας στους δημοσιογράφους ο υπουργός Εξωτερικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Ιλίρ Μέτα. Η βαρύτατη κατηγορία με την οποία δε, παρέπεμψε στη συνέχεια ο εισαγγελέας τον δράστη της στυγνής δολοφονίας που έσπευσε να παραδοθεί στις αρχές (ανθρωποκτονία από πρόθεση) δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία ότι η ποινή που θα του επιβληθεί θα είναι αυστηρότατη.

Κι όμως, όλα τα παραπάνω (κατηγορηματική καταδίκη του γεγονότος από την πολιτική ηγεσία και εξάντληση της αυστηρότητας της δικαιοσύνης) δεν αρκούν έτσι ώστε το περιστατικό να θεωρηθεί λήξαν ή ένα ατυχές συμβάν που δεν θα επαναληφθεί. Κάτι τέτοιο άλλωστε αποκλείστηκε όταν μετά την πάροδο λίγων ημερών ομάδα Αλβανών που επέβαιναν σε δύο ΙΧ αυτοκίνητα πυροβόλησαν έξω από το σπίτι του άνανδρα δολοφονημένου Βορειοηπειρώτη. Μια ενέργεια που έδειξε το βάθος της αντιπαράθεσης μεταξύ Αλβανών και Ελλήνων και τη συνέχεια που πολύ πιθανά θα έχουν ανάλογα περιστατικά, η βαθύτερη αιτία των οποίων πρέπει να αναζητηθεί στην έξαρση του αλβανικού εθνικισμού.

Φυσικά ρόλο έχουν παίξει και μια σειρά άλλα γεγονότα όπως η κακομεταχείριση και ο ρατσισμός που υπέστησαν οι Αλβανοί στην Ελλάδα ειδικότερα τη δεκαετία του ’90, πριν ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία. Επίσης η εσωτερική πολιτική αστάθεια, που τείνει να αποκτήσει ενδημικά χαρακτηριστικά. Να υπενθυμίσουμε ότι ακόμη και τώρα, μετά τον τερματισμό της απεργίας πείνας που έκαναν επί 19 ημέρες 20 βουλευτές του Σοσιαλιστικού Κόμματος του Έντι Ράμα μαζί με 200 οπαδούς τους (ζητώντας την επανακαταμέτρηση των ψήφων των περυσινών εκλογών) και την απόφασή τους να προσέλθουν στη Βουλή, τερματίζοντας το μποϋκοτάρισμά της, επιμένουν να μην ψηφίζουν. Ως αποτέλεσμα νομοσχέδια που απαιτούν αυξημένη πλειοψηφία των δύο τρίτων (όπως όσα αφορούν την μελλοντική ένταξη της Αλβανίας στην ΕΕ) δεν εγκρίνονται. Επίσης, σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση τέτοιων περιστατικών εθνικιστικής βίας διαδραματίζουν κι οι οικονομικές βλέψεις εναντίον των ελληνικών περιουσιών που κλιμακώνονται λόγω του οικοδομικού οργασμού που παρατηρείται στις παραλίες της ραγδαία αναπτυσσόμενης τουριστικά περιοχής που βλέπουν την Αδριατική.

Ο σημαντικότερος ωστόσο λόγος πίσω από το περιστατικό εθνικιστικής βίας σχετίζεται με την αλαζονεία των Αλβανών που διαπιστώνουν ότι ένας – ένας, όλοι οι στόχοι τους στην κατεύθυνση της εθνικιστικής ολοκλήρωσης και της δημιουργίας της Μεγάλης Αλβανίας υλοποιούνται. Γιατί επομένως να σέβονται την αυτοτέλεια την οποία απολαμβάνουν οι Έλληνες; Σε αυτή την πορεία ενθάρρυνσης των αλυτρωτικών στόχων δυστυχώς συνέβαλε και η ελληνική εξωτερική πολιτική με συγκεκριμένους τρόπους και μάλιστα πολύ πρόσφατα. Αναφερόμαστε στην πέρα για πέρα ατυχή επίσκεψη του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Δ. Δρούτσα στο Κόσοβο την 1η Αυγούστου. Η επίσκεψη έγινε ενώ ήταν ακόμη νωπή η υπογραφή στην απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, που ανακοινώθηκε στις 22 Ιούλη, χαρακτηρίζοντας συμβατή με το διεθνές δίκαιο την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου. Πρακτικά με αυτό τον τρόπο η Αθήνα επικύρωσε την ανεξαρτητοποίησή του, βάζοντας το τελευταίο καρφί στην ισχύ της απόφασης 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που χαρακτήριζε το Κόσοβο ως επαρχία της Σερβίας. Καθόλου τυχαία σήμερα η πολιτική ηγεσία της Πρίστινας ζητάει και την τυπική αναθεώρηση της σχετικής απόφασης. Επίσης, σε ένα ακραίο δείγμα προκλητικότητάς της, για τα μέχρι τώρα τουλάχιστον δεδομένα, ενημέρωσε τον Ειδικό Αντιπρόσωπο της ΕΕ ότι απαγορεύει στο εξής την είσοδο στο Κόσοβο αξιωματούχων και επισήμων από την Σερβία! Είναι περιστατικά που βεβαιώνουν την κλιμάκωση της αλβανικής επιθετικότητας.

Όλα αυτά μπορούσαν να προβλεφθούν. Η Ελλάδα επομένως δεν είχε κανένα συμφέρον να είναι η πρώτη που θα δηλώσει συμμόρφωση στην απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου αναγνωρίζοντας στην πράξη το μόρφωμα του Κοσόβου, ένα κράτος θνησιγενές, υπόδειγμα αποτυχημένου κράτους, κόμβος κάθε διεθνούς παρανομίας: από εμπόριο ναρκωτικών και όπλων μέχρι πορνεία… Αναγνωρίζοντας το Κόσοβο η ελληνική διπλωματία, που με αυτό τον τρόπο τραβάει τα χαλί κάτω από τα πόδια της, στέλνει τα πιο λάθος μηνύματα σε ό,τι αφορά την Κύπρο (γιατί δηλαδή να μην ξεκινήσει η Άγκυρα μια διεθνή εκστρατεία αναγνώρισης των κατεχομένων επικαλούμενη το προηγούμενο του Κοσόβου;) και πολύ πιο άμεσα σε ό,τι αφορά τον αλβανικό εθνικισμό. Ας μην γελιόμαστε: Η θνησιγένεια του Κοσόβου είναι ορατή σε όλους κι ήταν προφανές από την πρώτη στιγμή ότι ένα ανεξάρτητο Κόσοβο δεν είναι βιώσιμο. Η δημιουργία του όμως επιλέγηκε ως ένα ενδιάμεσο βήμα ή αναγκαίο κακό στην κατεύθυνση διάλυσης της εναπομείνασας Γιουγκοσλαβίας και, μακροπρόθεσμα, της δημιουργίας μιας μεγάλης Αλβανίας που θα αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο της Νέας Τάξης και των ΗΠΑ στη νότια και ανατολική Ευρώπη.

Αναγνωρίζοντας η Ελλάδα το Κόσοβο, όπως έκανε με την επίσκεψη του Δ. Δρούτσα και τις επίσημες επαφές που είχε στην Πρίστινα με τον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της χώρας, στην πράξη εγκαινίασε τον τελευταίο γύρο νομιμοποίησης του Κοσόβου από μια σειρά χώρες που αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τις ΗΠΑ, την Αγγλία και τη Γερμανία, αναλογιζόμενες τις συνέπειες που μπορεί να έχει στο εσωτερικό τους η αναγνώριση της αρχής «μία εθνότητα – ένα κράτος». Μεταξύ αυτών ήταν η Ισπανία, το Βέλγιο, η Κύπρος, η Σλοβακία, η Ρουμανία κ.α. Ποια χώρα άλλωστε από αυτές θα είναι η πρώτη που θα αναγνωρίσει το Κόσσοβο είναι και η ερώτηση που υπάρχει στο ηλεκτρονικό δημοψήφισμα της ενημερωτικής ιντερνετικής πύλης του ιδρύματος του Τζορτζ Σόρος που δραστηριοποιείται στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Που να κρύψουν την βιασύνη τους για τη νομιμοποίηση και την αναβάθμιση του προτεκτοράτου;

Εν είδει παρενθέσεως πρέπει να πούμε ότι εξ ίσου αρνητικά για την περιφερειακή σταθερότητα, στα μέτρα ωστόσο της Νέας Τάξης, λειτούργησε και η επίσκεψη του ισραηλινού πρωθυπουργού στην Ελλάδα. Τα δύο γεγονότα έχουν πολλά κοινά καθώς τόσο η επίσκεψη Δ. Δρούτσα στο Κόσοβο όσο και η επίσκεψη Νετανιάχου στην Αθήνα τερμάτισαν μια πολιτική αποστάσεων που κρατούσε η Αθήνα επί χρόνια, αρνούμενη να νομιμοποιήσει τις πιο ακραίες και εμπρηστικές πολιτικές των ΗΠΑ στην περιοχή: Από τα Βαλκάνια μέχρι την Μέση Ανατολή. Η υποδοχή που επιφυλάχθηκε στον Μπ. Νετανιάχου από την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου διακόπτοντας και αναιρώντας την φιλο-αραβική πολιτική του παρελθόντος (κι όχι κάνοντάς την πιο… πολυδιάστατη) , αυξάνει τις πιέσεις στα αραβικά καθεστώτα να αναγνωρίσουν το Ισραήλ και να τερματίσουν κι αυτά με τη σειρά τους την πολιτική αποκλεισμού που επισήμως ακολουθούν επί δεκαετίες, με μοναδική εξαίρεση την Αίγυπτο και την Ιορδανία. Αυτό άλλωστε είναι και το μοναδικό ζητούμενο των απ’ ευθείας συνομιλιών για το παλαιστινιακό που ξεκινούν σε μια εβδομάδα: Μια ισραηλινή υπόσχεση για την δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους (που ουδέποτε θα εκπληρωθεί) έναντι της δέσμευσης της Αραβικής Λίγκας να τερματίσει τον αποκλεισμό (που θα αρχίσει να υλοποιείται από την επομένη).

Επιστρέφοντας στα Βαλκάνια, την αναζωπύρωση του αλβανικού εθνικισμού σε όλη την περιοχή επιβεβαιώνει επίσης κι η επιθετικότητα των Αλβανών της ΠΓΔΜ, όπως εκφράστηκε πρόσφατα με δύο περιστατικά. Το πρώτο αφορά το τελεσίγραφο που έστειλαν οι Αλβανοί, με αφορμή την συμπλήρωση δέκα χρόνων από την υπογραφή της συμφωνίας της Οχρίδας που σήμανε το τέλος του εμφυλίου μεταξύ Αλβανών και Σλαβομακεδόνων. Το τελεσίγραφό τους αφορούσε επί της ουσίας το θέμα της ονομασίας, ζητώντας από τα Σκόπια να επιταχύνουν τις διαδικασίες. Συγκεκριμένα, ο Αλί Αχμέτι, επικεφαλής του αλβανικού κόμματος DUI, απείλησε ότι θα αποχωρήσει από την κυβέρνηση προκαλώντας πολιτική κρίση και πρόωρες εκλογές αν δεν λυθεί το θέμα της ονομασίας μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ τον Νοέμβρη. Στην πράξη η κυβέρνηση του Γκρούεφσκι πιέζεται να ακολουθήσει μια πιο επιθετική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα από Σεπτέμβρη κιόλας με αφορμή την ετήσια γενική συνέλευση του ΟΗΕ. Το δεύτερο περιστατικό που υπογραμμίζει την επιθετικότητα των Αλβανών αφορά την διακριτή εμφάνιση στο εσωτερικό του μουσουλμανικού στοιχείου της ΠΓΔΜ, που αποτελεί το 30% του συνολικού πληθυσμού της, φονταμενταλιστών ουαχαβιτών.

Εν κατακλείδι, η ελληνική διπλωματία εισπράττει από τώρα κιόλας τους δηλητηριασμένους καρπούς της πολιτικής ενθάρρυνσης του αλβανικού εθνικισμού που ακολουθεί, συμμορφούμενη πλήρως με τις αμερικανικές προτεραιότητες στην Βαλκανική. Μια πολιτική που αν μέχρι πρόσφατα δεν είχε καταστροφικά αποτελέσματα λόγω της οικονομικής υπεροχής της Ελλάδας, τον τελευταίο χρόνο γίνεται αυτοχειριαστική στον βαθμό που η προσφυγή στον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ σηματοδοτεί την ραγδαία υποβάθμιση της θέσης της. Φαίνεται έτσι ότι η προσφυγή στο ΔΝΤ και η οικονομική υποδούλωση συμπληρώνεται από την κατάργηση και των τελευταίων βαθμών αυτοτέλειας στην εξωτερική πολιτική, που μόνο αρνητικές εξελίξεις προοιωνίζεται. Ως αποτέλεσμα στην μεν Αλβανία το ελληνικό στοιχείο δέχεται πρωτοφανείς επιθέσεις ενώ από την ΠΓΔΜ θα αυξηθούν οι πιέσεις για κλείσιμο του θέματος της ονομασίας, με όρους φυσικά που θα επιβάλουν οι ΗΠΑ και θα είναι εις βάρος των πάγιων ελληνικών θέσεων. Η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου μέχρι στιγμής δεν έχει δείξει ότι επιθυμεί να ακυρώσει αυτά τα σχέδια που πέρα από τα Βαλκάνια αφορούν και το Αιγαίο. Μάλλον το αντίθετο…

Δομική, όχι συγκυριακή η υστέρηση εσόδων (Πριν, 22 Αυγούστου 2010)

Συγκυριακή, έσπευσαν να χαρακτηρίσουν την υστέρηση εσόδων που καταγράφτηκε πρόσφατα κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών, υποβαθμίζοντας τη σημασία της. Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Δομική είναι η υστέρηση των εσόδων κι ας είναι σχετικά μικρή, ύψους 800 εκ. ευρώ, ενώ συγκυριακοί και βραχυπρόθεσμοι είναι οι τρόποι με τους οποίους επιχειρεί η κυβέρνηση να καλύψει αυτές τις μαύρες τρύπες.

Ειδικότερα, το υπουργείο Οικονομικών θα προσπαθήσει να γεμίσει τα κενά που δημιουργήθηκαν στα δημόσια οικονομικά μέσω των φοροεισπρακτικών μηχανισμών. Ξαμολώντας δηλαδή τους εφοριακούς στις παραλίες και τους τουριστικούς προορισμούς. Πρόκειται για μέτρο που θα αποδώσει μεν άμεσα, αδυνατεί ωστόσο να αντιμετωπίσει τις βαθύτερες αιτίες δημιουργίας των δυσμενών αναθεωρήσεων, τις οποίες η κυβέρνηση επιχειρεί να συγκαλύψει για να μην φανούν τα καταστρεπτικά αποτελέσματα της πολιτικής που εφαρμόζει κατ’ εντολή της τρόικας.

Κι αυτές είναι, αναφερόμενοι μόνο στα τελευταία: Η πτώση της βιομηχανικής παραγωγής κατά 4,5% τον Ιούνη, μείωση της οικοδομικής δραστηριότητας κατά 12% τον Μάιο, η εκτίναξη της ανεργίας στο 12% τον Μάιο (από 8,5% τον Μάη του 2009), η συρρίκνωση των τουριστικών εσόδων κατά 16% τον Ιούνη, κοκ. Πίσω από την πτώση των φορολογικών εσόδων κατά συνέπεια βρίσκεται η ύφεση που μόλις ξεκίνησε στην ελληνική οικονομία ως αποτέλεσμα των αντιλαϊκών μέτρων που επέβαλε το Μνημόνιο. Ακόμη μάλιστα δεν έχουμε δει τις επιπτώσεις αυτών των μέτρων σε όλο τους το μεγαλείο, καθώς τώρα αρχίζουν τα διαβρωτικά αποτελέσματά τους να διαχέονται σε όλη την έκταση του οικονομικού κυκλώματος. Επομένως η υστέρηση των φορολογικών εσόδων ήρθε για να μείνει.

Μέτρο της αποτυχίας της εφαρμοζόμενης πολιτικής είναι και η εκτίναξη των σπρεντ (της διαφοράς δηλαδή των επιτοκίων με τα οποία δανείζεται η Ελλάδα σε σύγκριση με αυτά της Γερμανίας) σε επίπεδο που προσεγγίζει τις 810 μονάδες. Πού είναι η σταθερότητα την οποία θα προσέφερε η προσφυγή στον μηχανισμό ΕΕ – ΔΝΤ; Η περίφημη σταθερότητα και η βελτίωση των όρων δανειοδότησης δεν ήταν η απώτερη επιδίωξη για την «χημειοθεραπεία» που επιβλήθηκε;

Το ψωμί… ψωμάκι ελέω κερδοσκοπίας (Επίκαιρα, 19/8-25/8/2010)

Ράλι πραγματοποιούν οι τιμές των βασικών εμπορευμάτων εδώ και λίγες εβδομάδες στα εξειδικευμένα χρηματιστήρια του Σικάγου και του Λονδίνου. Αποτέλεσμα αυτού του αγώνα ταχύτητας είναι οι τιμές των βασικών ειδών διατροφής, όπως σιτάρι, καλαμπόκι, κριθάρι και άλλα να έχουν φθάσει στα ύψη. Η τιμή του σιταριού, για παράδειγμα, ενώ ήταν γύρω στα 135 ευρώ ο τόνος από τον Ιανουάριο μέχρι και το πρώτο πεντάμηνο του έτους πλέον σκαρφάλωσε στα 236 ευρώ. Η τιμή του κριθαριού από 2.475 ρούβλια ο τόνος που ήταν στις αρχές του χρόνου – κι ακόμη χαμηλότερα κατά τη διάρκεια του – έφθασε τα 4.250, κοκ.

Η άνοδος της τιμής αποδόθηκε από πολλούς στις ζημιές που υπέστη η ρωσική παραγωγή λόγω της ασυνήθιστης ανόδου της θερμοκρασίας, των πρωτοφανών σε έκταση πυρκαγιών που ακολούθησαν και της απόφασης του πρωθυπουργού Βλαντίμιρ Πούτιν να απαγορεύσει τις εξαγωγές σιτηρών από τις 15 Αυγούστου μέχρι και το τέλος του χρόνου. Ειδικότερα, εκτιμάται ότι η ρωσική παραγωγή θα κυμανθεί από 70 έως 75 εκ. τόνους, όταν η περυσινή σοδειά είχε αγγίξει τα 100 εκ. τόνους. Χαμηλότερα θα κινηθεί επίσης κι η παραγωγή της Ουκρανίας, που κι αυτή σκέφτεται να επιβάλει περιορισμούς στις εξαγωγές, καθώς οι τελευταίες εκτιμήσεις μειώνουν την ετήσια παραγωγή από 48 εκ. τόνους πέρυσι σε 40 εκ. φέτος. Η απόφαση του Κρεμλίνου χαρακτηρίστηκε σωτήρια για την εγχώρια ζήτηση καθώς διασφαλίζει ότι δεν θα υπάρξει έλλειψη σταριού κι οι τιμές θα παραμείνουν χαμηλές εντός της Ρωσίας. Στο εξωτερικό όμως επέφερε αναστάτωση καθώς μια σειρά χώρες έπρεπε να μεριμνήσουν για τον ομαλό ανεφοδιασμό τους, με τις περισσότερες απ’ αυτές να βρίσκονται στη Μέση Ανατολή και την Ασία. Ειδικότερα η Αίγυπτος, που αγοράζοντας πέρυσι 6 εκ. τόνους αποτελεί τον μεγαλύτερο εισαγωγέα ρωσικών σιτηρών, η Τουρκία, η Συρία, το Ιράν, η Λιβύη, το Ισραήλ, η Ιορδανία, η Υεμένη και το Ιράκ.

Παρόλα αυτά η άνοδος της τιμής των σιτηρών και των βασικών ειδών διατροφής δεν προήλθε από την ξηρασία ή την απόφαση της Μόσχας και τον σκεπτικισμό του Κιέβου. Το ράλι τιμών το επέβαλαν μια σειρά άλλοι λόγοι που συγκαλύφθηκαν στη συνέχεια από την απόφαση της Μόσχας.

Η άνοδος της τιμής κατ’ αρχήν προηγήθηκε των ανακοινώσεων του Πούτιν. Οι τιμές του σταριού όπως και του κριθαριού ξεκίνησαν να αυξάνονται από τις αρχές Ιούλη, όταν οι φωτιές δεν υπήρχαν ούτε στους χειρότερους εφιάλτες των Ρώσων.

Δεύτερο, υφίσταται μια γενικευμένη άνοδος στις τιμές των βασικών εμπορευμάτων που δεν περιορίζεται μόνο στις τιμές των δημητριακών τα οποία παράγονται στη Ρωσία. Ράλι, για παράδειγμα, καταγράφει η τιμή του χρυσού με τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης μηνός Δεκεμβρίου να φθάσουν στις 8 Αυγούστου στα 1.205 δολάρια. Επίπεδο τιμής που βρίσκεται πολύ κοντά στο ρεκόρ των 1.260 δολ. ανά ουγκιά που είχε σημειωθεί στο τέλος Ιουνίου. Εξ’ ίσου φρενήρη άνοδο καταγράφει και η τιμή του κακάο που τους τελευταίους μήνες έχει αυξηθεί κατά 150% ωθώντας βιομηχανίες τροφίμων που παράγουν σοκολάτες να αυξήσουν τις τιμές των προϊόντων τους ή να μειώσουν την πρώτη ύλη που χρησιμοποιούν. Η άνοδος των τιμών των σιτηρών επομένως αποτελεί σύμπτωμα μιας ευρύτερης τάσης.

Τρίτο, το κενό που δημιουργήθηκε από την διακοπή των ρωσικών εξαγωγών καλύφθηκε πάραυτα από άλλους παραγωγούς, με πρώτους απ’ όλους τους Αμερικανούς. «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό αποτελεί μια ευκαιρία για μας κι ότι πρόκειται να την εκμεταλλευτούμε», δήλωσε στους Financial Times στις 13 Αυγούστου ο υπουργός Γεωργίας των ΗΠΑ, αναφερόμενος στην διακοπή των ρωσικών εξαγωγών. Σχεδόν όλες οι χώρες επίσης διατηρούν ένα απόθεμα. «Η Αίγυπτος έχει αρκετό απόθεμα σταριού για να παράγει επιδοτούμενο ψωμί για τους τέσσερις επόμενους μήνες δήλωνε στη βρετανική εφημερίδα στις 12 Αυγούστου αξιωματούχος του αιγυπτιακού υπουργείου Εμπορίου. Κατά συνέπεια δεν δημιουργήθηκε κάποια έλλειψη, ένα κενό μεταξύ προσφοράς και ζήτησης, που έστω και προσωρινά να προκάλεσε την εκτόξευση των τιμών.

Τέταρτο, σύμφωνα με πολλά δημοσιεύματα, η απόφαση του Πούτιν δεν ήταν και τόσο… αθώα. Δεν ελήφθη δηλαδή με κριτήριο τα συμφέροντα του ρωσικού λαού και τις ανάγκες κάλυψης της ρωσικής αγοράς, αλλά των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην παραγωγή και εμπορία σιτηρών! «Μεγάλες, πολυεθνικές εταιρείες εμπορίας δημητριακών που λειτουργούν στη Ρωσία επιδίδονταν σε υπόγεια επιρροή (λόμπι) με στόχο την απαγόρευση που θα αποτελούσε το μέσο για να αξιώσουν τη νομική εξαίρεση από συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης που είχαν συναφθεί πριν την ξηρασία, όταν οι τιμές ήταν πολύ χαμηλότερες. Μια ρωσική θυγατρική της Glencore, της ελβετικής εταιρίας εμπορίας βασικών προϊόντων που διατηρεί στενές σχέσεις με τη ρωσική κυβέρνηση, επιδόθηκε σε υπόγεια επιρροή για την απαγόρευση όσο η έκταση της ξηρασίας γινόταν εμφανής», ανέφερε σε ρεπορτάζ της η International Herald Tribune στις 6 Αυγούστου. Τις λεπτομέρειες του «κόλπου» τις αποσαφήνιζαν οι Financial Times στις 4 Αυγούστου από την πρώτη τους κιόλας σελίδα: «Στελέχη της Glencore, της μεγαλύτερης εταιρείας εμπορίας βασικών προϊόντων κάλεσαν χθες τη Μόσχα να επιβάλλει απαγόρευση πωλήσεων σε δημητριακά που θα επιτρέψει σε εταιρείες να διαπραγματευτούν εκ νέου τα συμβόλαιά τους. Αν η Μόσχα επιβάλει απαγόρευση εξαγωγών, όπως έκανε για μια σύντομη περίοδο κατά τη διάρκεια της κρίσης τροφίμων του 2007-2008, τότε εμπορικοί οίκοι όπως η Glencore θα μπορούσαν να επικαλεστούν ανωτέρα βία, όρος που τους επιτρέπει να ακυρώσουν συμφωνίες λόγω αιτιών που βρίσκονται πέρα από τον έλεγχό τους»!

Κατά συνέπεια πράγματι υπάρχει σχέση μεταξύ ανόδου των τιμών στα σιτηρά και απόφασης απαγόρευσης των ρωσικών εξαγωγών – όχι όμως αυτή που λέγεται, ότι η απαγόρευση οδήγησε στην άνοδο των τιμών, αλλά η εντελώς αντίθετη: Η προγενέστερη άνοδος τιμών προκάλεσε την απαγόρευση!

Η πρωτοβουλία της ρωσικής κυβέρνησης έφερε ξανά στην επιφάνεια τον καταστρεπτικό ρόλο που ασκούν στην διαμόρφωση των τιμών κι επίσης την παραγωγή και εμπορία των βασικών ειδών διατροφής κερδοσκοπικές επιχειρήσεις που μεσολαβούν μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης. Πρόκειται μάλιστα συχνά για τις ίδιους αυτούς τραπεζικούς κολοσσούς που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην κρίση της αμερικανικής αγοράς ακινήτων, όπως για παράδειγμα η Goldman Sachs, που μόλις πρόσφατα τιμωρήθηκε από τις αμερικανικές αρχές για τις αμφιλεγόμενες δραστηριότητές της. Η Goldman Sachs λοιπόν, σύμφωνα με την τελευταία ετήσια έκθεσή της, την οποία επικαλείται η βρετανική εβδομαδιαία εφημερίδα Guardian στις 23 Ιουλίου, κατά το 2009 κέρδισε 1 δισ. δολ. από στοιχήματα στην αγορά τροφίμων. «Επενδυτικές τράπεζες όπως η Goldman Sachs επιτυγχάνουν τεράστια κέρδη στοιχηματίζοντας στην τιμή καθημερινών τροφίμων. Από αυτά τα επικίνδυνα στοιχήματα κανείς δεν επωφελείται με μοναδική εξαίρεση του τυχοδιώκτες του Σίτι. Οι καταναλωτές υποφέρουν καθώς υποκινείται ο πληθωρισμός – λόγω του απρόβλεπτου κόστους στο πετρέλαιο και τις πρώτες ύλες – και οι πιο φτωχοί του κόσμου υποφέρουν επειδή το κόστος των βασικών τροφίμων γίνεται αβάσταχτο», τονίζει σε ανακοίνωσή της Μη Κυβερνητική Οργάνωση την οποία παρουσιάζει η βρετανική εφημερίδα στην πρώτη της σελίδα.

Πίσω ωστόσο από την άνοδο των τιμών των βασικών εμπορευμάτων κρύβεται η ανησυχία που αρχίζει να συσσωρεύεται για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας. Οι φόβοι συγκεκριμένα για διπλή ύφεση της αμερικανικής οικονομίας, η αναθεώρηση προς τα κάτω των προβλέψεων οικονομικής μεγέθυνσης στη ζώνη του ευρώ και την Αγγλία, η επιβράδυνση της εσωτερικής ζήτησης στην Κίνα και άλλα στρέφουν τους επενδυτές – που αξιοποιούν το απαράδεκτο καθεστώς χρηματιστηριακής διαπραγμάτευσης των βασικών ειδών διατροφής – να επενδύσουν τα κεφάλαιά τους εκεί. Το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί και το 2007 – 2008 όταν η κρίση στην αγορά τροφίμων που οδήγησε σε έκρηξη τις τιμές του ρυζιού και του σταριού προκαλώντας λαϊκές εξεγέρσεις από την Αϊτή και το Μεξικό μέχρι την Αίγυπτο, ήταν το προμήνυμα της οικονομικής κρίσης που ακολούθησε.

Σε αυτό το περιβάλλον – όπου η περίσσια κεφαλαίων διοχετεύεται στα χρηματιστήρια εμπορευμάτων αναζητώντας ασφαλές καταφύγιο κι ωθώντας ταυτόχρονα τις τιμές στα ουράνια – δεν λείπουν οι εκ του πονηρού συστάσεις για απελευθέρωση της καλλιέργειας γενετικά τροποποιημένων οργανισμών. Με βάση το σκεπτικό εταιρειών όπως η αμερικανική Monsanto και η γερμανική Basf η άνοδος των τιμών είναι αποτέλεσμα της έλλειψης τροφίμων. Άρα, συνεχίζουν οι παραπάνω εταιρείες και πολλοί «ανεξάρτητοι» ερευνητές και αναλυτές που γίνονται όλο και περισσότεροι με το πέρασμα του χρόνου, υπάρχει ανάγκη διεύρυνσης της παραγωγής ώστε να ξεπεραστεί η ανεπάρκεια, να πέσουν οι τιμές και να μην φτάσουμε ξανά σε καταστάσεις όπως του 2007 – 2008 όταν λόγω της (πολύ μεγαλύτερης από τη σημερινή) ανόδου των τιμών για πρώτη φορά οι χρόνια υποσιτισμένοι ξεπέρασαν το 1 δισ.

Αυτό που παραβλέπουν οι υπέρμαχοι των τροφίμων – Φρανκεστάιν είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες κάθε άλλο παρά έλλειψη τροφίμων παρατηρείται. Με βάση εκτιμήσεις του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) του ΟΗΕ ενώ το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξήθηκε κατά 2,4 φορές (από 2,5 δισ. το 1950 σε 6 δισ. το 2000) η παραγωγή τροφίμων αυξήθηκε κατά 2,6 φορές. Η παραγωγή τροφίμων δηλαδή αυξήθηκε ταχύτερα από τον πληθυσμό.

Το πρόβλημα επομένως δεν υφίσταται στην προσφορά αλλά στην διανομή – κατά πόσο δηλαδή αυτά τα τρόφιμα κατανέμονται με δημοκρατικούς όρους, σε όσους τα έχουν ανάγκη – κι εσχάτως στην άγρια κερδοσκοπία που εξελίσσεται, με αποτέλεσμα το πρόβλημα της διανομής να έχει γίνει πολύ πιο ακανθώδες, προσλαμβάνοντας εκρηκτικές διαστάσεις.

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΤΣΩΜΟΥ, δημοσιογράφος: «Καλύτερα Έλληνες παρά να σερνόμαστε» (Πριν, 14/8/2010)

Τους στόχους και τις δραστηριότητες του κινήματος αλληλεγγύης που ξεδιπλώνεται στη Γερμανία παρουσιάζει στο Πριν η Μαργαρίτα Τσώμου, Ελληνίδα δημοσιογράφος που ζει στο Βερολίνο κι εκδότρια ενός φεμινιστικού περιοδικού (Μίσι Magazine) η οποία τους τελευταίους μήνες πρωταγωνιστεί στην ενημέρωση του κινήματος στη Γερμανία για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα.

  • Η Αριστερά εξ αρχής αντιστάθηκε στη δαινομοποίηση της Ελλάδας και πρόβαλε την αλληλεγγύη της στους έλληνες εργαζόμενους

– Πως είδαν οι Γερμανοί την δημοσιονομική κρίση που ξέσπασε στην Ελλάδα; Που απέδωσαν την ευθύνη;

– Κίτρινος τύπος και αστικές εφημερίδες αναφερόταν επί εβδομάδες στα ελληνικά δημοσιονομικά, προσπαθώντας να προβάλουν την κρίση σαν μεμονωμένο ελληνικό φαινόμενο. Οι πιο σοβαροί δημοσιογράφοι απέδιδαν την ευθύνη σε λάθος πολιτικές στο πλαίσιο της εισόδου της Ελλάδας στο ευρώ, σε κακή διαχείριση καθώς και σε ένα υπερδιογκωμένο κράτος. Έγινε αρκετός λόγος για «υψηλές συντάξεις» και περιττά «κρατικά επιδόματα», χωρίς βέβαια να αναφερθεί τι παίρνει μέσος ο συνταξιούχος ή εργαζόμενος ή ότι τα κρατικά έξοδα ως ποσοστό του ΑΕΠ στη Γερμανία μέχρι πρόσφατα ήταν σαφώς πιο υψηλός του ελληνικού – πράγμα που θα αναιρούσε αμέσως τα παραπάνω επιχειρήματα. Αλλά υπήρχαν και απαράδεκτα σχόλια για την ελληνική νοοτροπία, διαφθορά και «τεμπελιά». Πρέπει να πω ότι πρώτη φορά ως Ελληνίδα της Γερμανίας αισθάνθηκα ρατσισμό.

Βέβαια με την ανακοίνωση της σύστασης του ευρωπαϊκού ταμείου στήριξης καθώς και του σκληρού γερμανικού πακέτου λιτότητας έγινε εμφανές ότι η κρίση είναι τουλάχιστον πανευρωπαϊκή. Ωστόσο εξαιτίας της έλλειψης πληροφοριών και επιχειρημάτων η κοινή γνώμη έμεινε με την εντύπωση ότι οι φορολογούμενοι Γερμανοί πληρώνουν τα χρέη που δημιουργήθηκαν από τη διαφθορά και ανοργανωσιά του ελληνικού κράτους. Η Μέρκελ, που δεν ντράπηκε να πει, «ότι έχει βαρεθεί να παίζει τον πρωθυπουργό της Ελλάδας» υιοθέτησε μία ρητορική με επίκεντρο τα επιχειρήματα περί συμμαζέματος κτλ. Ας μην γελιόμαστε πάντως, η ρητορική αυτή δεν απέχει πολύ από τις δηλώσεις του Παπακωνσταντίνου ή των ελληνικών ΜΜΕ, τύπου Σκάι, για ένα «αναγκαίο νοικοκύρεμα», λες και η οικονομική κρίση είναι θέμα λάθους ή απροσεξίας.    

– Ποια ήταν η στάση της Αριστεράς; Τι αιτήματα πρόβαλε;

– Η Αριστερά σε όλο της το φάσμα στάθηκε εξαρχής ενιαία και πολύ καθαρά εναντίον της δαιμονοποίησης της Ελλάδας, δείχνοντας αλληλεγγύη με τους έλληνες εργαζόμενους, θέτοντας την ελληνική κρίση σαν παγκόσμιο σύμπτωμα του καπιταλισμού, ρίχνοντας την ευθύνη στη νεοφιλελεύθερη πολιτική, τις τράπεζες και πολυεθνικές. Επίσης, ως γερμανική Αριστερά τονίζουμε ότι το μνημόνιο χτίστηκε για να μην έχουν απώλειες οι γερμανικές τράπεζες, προσπαθώντας να ξεκαθαρίσουμε ότι τα χρήματα του γερμανού φορολογούμενου δεν ξοδεύονται για να σωθεί ο ελληνικός λαός, αλλά για να σωθεί η Commerzbank ή η Hypo Real Estate από το φέσι! Επίσης η Αριστερά σχετίζει την κρίση άμεσα με την γερμανική οικονομική ηγεμονία στην ευρωζώνη και εστιάζει στο γεγονός ότι είναι η γερμανική εξαγωγική οικονομία και η γερμανική πολιτική των χαμηλών μισθών, που έχει γονατίσει της χώρες του νότου. Με αφορμή την κρίση της Ελλάδας η γερμανική Αριστερά στράφηκε σε μία σκληρή κριτική της εσωτερικής πολιτικής, όπου οι μισθοί σχετικά με την παραγωγικότητα έχουν αυξηθεί μόλις κατά το 7% τα τελευταία δέκα χρόνια, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι στο 25-27%.

«Είμαστε όλοι Έλληνες, από την Αθήνα ως το Βερολίνο» ήταν το σύνθημα που ακούστηκε στις διαδηλώσεις αλληλεγγύης με την Ελλάδα. Οι αγώνες στην Ελλάδα δίνουν έμπνευση στο γερμανικό κίνημα, γιατί η Αριστερά ξέρει ότι αν περάσουν τα μέτρα στην Ελλάδα θα είναι πιο εύκολο για άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να πιέσουν του εργαζόμενους να δεχτούν τα πακέτα λιτότητας. Σχετικά με το χρέος, ένα πιο ριζοσπαστικό κομμάτι απαιτούσε την ολική διαγραφή του, άλλοι πάλι τουλάχιστον την μερική διαγραφή του χρέους και τον έλεγχο των χρηματαγορών. Η Αριστερά στη Γερμανία ελπίζει σε μία πανευρωπαϊκή συντονισμένη κίνηση, η οποία θα μπορέσει να δώσει ώθηση και στο γερμανικό μέχρι τώρα διστακτικό κίνημα.   

– Πως αντιμετώπισε η Αριστερά και ο κόσμος του αγώνα τα αιτήματα της Πρωτοβουλίας Οικονομολόγων και της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην Ελλάδα για παύση πληρωμών κι έξοδο από το ευρώ;

– Στη Γερμανία είναι δύσκολο να προβληθεί επιχείρημα εξόδου από το ευρώ γιατί αποτελεί αίτημα της Δεξιάς, σε μία προσπάθεια να αποδεσμευτεί η Γερμανία από τις αρρώστιες των φτωχών κρατών. Οι περισσότεροι αριστεροί οικονομολόγοι φοβούνται ότι η Ελλάδα μπορεί να καταστραφεί οικονομικά ολοσχερώς εάν κάνει υποτίμηση, εφόσον προβλέπεται να δεχτεί οικονομικό αποκλεισμό και επειδή θα αυξηθεί το χρέος τουλάχιστον στο τριπλάσιο. Το νεαρό αριστερό κόμμα Die Linke ήταν το μόνο που έδηξε αλληλεγγύη με την Ελλάδα και κατέβαλε προτάσεις για μερική διαγραφή του χρέος στο κοινοβούλιο. Ωστόσο εκφράστηκε πολύ προσεκτικά σχετικά με την λύση της εξόδου από το ευρώ και δεν δέχτηκε να διαδώσει το κείμενο της Πρωτοβουλίας στους κόλπους της. Η Attac πάλι, μία μη κυβερνητική οργάνωση, που κατάφερε να συσπειρώσει χιλιάδες ακτιβιστές τον καιρό του κινήματος εναντίον της παγκοσμιοποίησης, μετέφρασε το κείμενο και το ανέβασε στο σάιτ της – βέβαια η Attac είναι πολιτική πλατφόρμα και όχι κόμμα, πράγμα που επιτρέπει μία πιο ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων.

– Μπορείς να αναφερθείς στις κινήσεις αλληλεγγύης και διαμαρτυρίας που έχουν γίνει μέχρι στιγμής στη Γερμανία και την απήχηση που είχαν;

– Η ελληνική κρίση συζητιόταν παντού. Εκτός από μία πληθώρα συζητήσεων και εκδηλώσεων, που σε κάποια περίοδο πραγματοποιούταν καθημερινά σε πανεπιστήμια, οργανώσεις της Αριστεράς κ.τλ. έγιναν δύο κινητοποιήσεις. Εδώ την πρωτοβουλία είχε ένας πολύμορφος συνασπισμός δυνάμεων, που συγκεντρώνει όλη την γερμανική Αριστερά, από την αναρχία μέχρι την Die Linke και πρωτοποριακά συνδικάτα, όπως η Verdi το συνδικάτο υπηρεσιών που περιλαμβάνει και μεγάλο κομμάτι των εργαζομένων του δημόσιου τομέα. Η συμμαχία διαμορφώθηκε μετά την κρίση των τραπεζών το 2007/08 και φέρει το χαρακτηριστικό όνομα «Δεν θα πληρώσουμε εμείς τη κρίση σας». Έδρασε άμεσα και διοργάνωσε μία σχεδόν – για γερμανικά δεδομένα – «αυθόρμητη» διαδήλωση μέσα σε μία εβδομάδα. (Πρέπει να ξέρει κανείς ότι η γερμανοί οργανώνουν κινητοποιήσεις μισό χρόνο πριν). Στη συμμαχία αυτή βρεθήκαμε τυχαία σκόρπιοι Έλληνες και Ελληνίδες ακτιβίστριες και ακτιβιστές, μας δόθηκε αμέσως ο λόγος και χωρίς να το καταλάβουμε καλά – καλά μας αναθέσανε να πληροφορούμε και να δίνουμε αναφορά για την ελληνική κατάσταση. Θέλω να πω ότι όχι μόνο είμασταν ευπρόσδεκτοι ως Έλληνες αλλά ότι η γερμανική Αριστερά μας αντιμετωπίζει σαν σημαντικούς παράγοντες στη δικτύωση των κινημάτων, εφόσον δεν υπάρχει ακόμη δυστυχώς επίσημη προσπάθεια ενιαίας ευρωπαϊκής κίνησης π.χ. από την πλευρά των συνδικάτων. Τα λέω όλα αυτά θέλοντας να τονίσω ότι υπάρχει άμεση ανάγκη πληροφόρησης και δικτύωσης από την Γερμανία με την ελληνική Αριστερά. Η μεγάλη διαδήλωση εναντίον της κρίσης συνέπεσε με την ανακοίνωση του πακέτου περικοπών της Μέρκελ και είχε μεγάλη απήχηση κατεβάζοντας 40.000 άτομα σε Στουτγκάρδη και Βερολίνο. Η προκήρυξη της διαδήλωσης αναφερόταν κατά μεγάλο κομμάτι στην αδικία εις βάρος του ελληνικού λαού. Ακόμη, τα πιο ριζοσπαστικά συνδικάτα χρησιμοποιούν στις προκηρύξεις τους συνθήματα όπως «Καλύτερα Έλληνες παρά να σερνόμαστε» (Griechen statt Kriechen).

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Στοίχημα η ανατροπή των μέτρων της Μέρκελ

– Ποια στάση κράτησε η ελληνική κοινότητα;

– Η ελληνική κοινότητα αποτελείται από όλες τις ελληνικές κομματικές παρατάξεις και κινείται ανάλογα. Ένα της κομμάτι συμμετείχε οργανωμένα στις κινητοποιήσεις με τη διαμόρφωση ενός κύκλου αλληλεγγύης. Άλλα κομμάτια της βέβαια είναι υπέρ των μέτρων ή είναι έντονα εθνικιστικά κτλ. Γενικά η κοινότητα συσπειρώνει ετερογενή κόσμο, ιδίως παλιούς μετανάστες ή μικροαστούς, κατά κανόνα εστιάτορες, χωρίς συμμετοχή της νεολαίας. Εντύπωση έκανε η αντιδραστική στάση άλλων ελληνικών οργανώσεων, όπως π.χ. ο «Σύλλογος ελλήνων επιστημόνων Βερολίνου», που φοβήθηκαν να ακολουθήσουν τις κινητοποιήσεις για να μην αντιπαρατεθούν με το γερμανικό κράτος. Επίσης μέσα από τις κινητοποιήσεις βρεθήκαμε νέοι εργαζόμενοι, φοιτητές και άνεργοι και σχηματίσαμε μία ομάδα πληροφόρησης και δικτύωσης προσπαθώντας να κλείσουμε το κενό επικοινωνίας μεταξύ των κινημάτων Γερμανίας Ελλάδας. Στα πλαίσια της μεταφράζουμε και δημοσιεύουμε κείμενα στο μπλογκ http://infomanufakturberlin.wordpress.com/.    

– Ποια είναι τα επόμενα βήματα σας;

– Το στοίχημα στη Γερμανία αυτή την στιγμή είναι πώς θα χτιστεί το κίνημα εναντίον του πακέτου λιτότητας της κυβέρνησης, το οποίο ανακοινώθηκε – παρόμοια με την Ελλάδα – με το πρόσχημα να μειωθεί το δημόσιο χρέος εν μέσω της κρίσης. Πρόκειται για το πιο μεγάλο πακέτο περικοπών στην μεταπολεμική ιστορία της Γερμανίας, το οποίο όμως δεν χτυπάει άμεσα, αλλά έμμεσα τους εργαζόμενους μέσω ραγδαίων περικοπών για τους ανέργους και μέσω αυξήσεων των ασφαλιστικών συνεισφορών. Σαν αποτέλεσμα είναι δύσκολο να κινητοποιηθούν οι εργατικές οργανώσεις και τα συνδικάτα, εφόσον δεν πλήττονται άμεσα. Επίσης εξαιτίας της ελαφριάς ανάκαμψης της γερμανικής οικονομίας τον τελευταίο μήνα, που βασίζεται στο εξαγωγικό δυναμικό της χώρας, υπάρχει μεγάλη πίεση για κοινωνική συναίνεση για να μην διακινδυνεύσει η πρόσφατη ανάκαμψη. ’Ετσι τα γερμανικά συνδικάτα δεν ακολούθησαν το πανευρωπαϊκό κάλεσμα για απεργίες στις 29 Σεπτέμβρη. Το κενό προσπαθεί να κλείσει η συμμαχία εναντίον της κρίσης που ανέφερα πριν. Θα υπάρξουν δράσεις ανυπακοής με επίκεντρο τον τραπεζικό τομέα από την Attac, στο Βερολίνο θα κάνουμε μια απογευματινή διαδήλωση. Τα συνδικάτα προγραμματίζουν δράσεις για τα τέλη Οκτωβρίου καθώς και μία παγγερμανική διαδήλωση για τις 13 Νοεμβρίου. Όπως βλέπεται οι ρυθμοί δράσης του κινήματος εδώ είναι σχεδόν τραγικά αργοί – ειδικά συγκριτικά με την Ελλάδα. Ωστόσο πρέπει να τονιστεί ότι οι κυβερνητικές πολιτικές σε όλη την Ευρώπη είναι σχεδιασμένες με την ίδια λογική: με πρόσχημα την κρίση των τραπεζών και των επιχειρήσεων εφαρμόζετε η πιο σκληρή φιλελεύθερη πολιτική χωρίς προηγούμενο –  παρά μόνο στα όνειρα των οικονομολόγων της σχολής του Σικάγο. Ο καπιταλισμός έχει εξαντλήσει τα περιθώρια δημοκρατικής διαπραγμάτευσης. Τα ερωτήματα θέτονται πλέον σε επίπεδο του συστήματος. Το μούδιασμα το γερμανικών συνδικάτων σχετίζεται με το γεγονός ότι οι απαντήσεις στην κρίση υπερβαίνουν, θέλει δεν θέλεις, τα όρια του καπιταλισμού. Αριστεροί συνδικαλιστές παρατηρούν ότι για αυτό το λόγο είναι δύσκολο για τα συνδικάτα να πάρουν μία καθαρή θέση, αλλά ότι για τον ίδιο λόγο οι συζητήσεις στις εργατικές οργανώσεις έχουν πάρει μία φορά, που έχει προοπτικές για μία έντονα πιο ριζοσπαστική διάθεση. Το στοίχημα του γερμανικού κινήματος είναι αν αυτό θα πάρει μορφή στους δρόμους ή αν η δυσαρέσκεια του κόσμου θα απορροφηθεί από δεξιές κυβερνήσεις όπως π.χ. στην Ουγγαρία.