Home » 2010 » Μήνας των παθών για τον Νικολά Σαρκοζύ (Επίκαιρα, 1-7/4/2010)

Μήνας των παθών για τον Νικολά Σαρκοζύ (Επίκαιρα, 1-7/4/2010)

Archives

Αλλεπάλληλα πλήγματα τόσο από το εσωτερικό της Γαλλίας όσο κι απ’ το εξωτερικό δέχθηκε ο γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζύ, τον μήνα που πέρασε σε τέτοιο βαθμό ώστε οποιοσδήποτε μελλοντικός απολογισμός της προεδρικής θητείας του να τον ορίζει ως μήνα ορόσημο, ενδεχομένως και αρχή του τέλους.

Η ισχυρότερη αμφισβήτηση προήλθε από τη γερμανική αλαζονεία όπως αποτυπώθηκε στην σύνοδο κορυφής της ΕΕ της 25ης – 26ης Μαρτίου 2010. Η απόφαση που εκδόθηκε δεν συνιστούσε ήττα μόνο για την Ελλάδα που βρισκόταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, καθώς τελικά το ΔΝΤ δεν αποφεύχθηκε, ενώ οποιοσδήποτε δανεισμός θα γίνει με επιτόκια αγοράς και μόνο κατόπιν χρεοκοπίας της Ελλάδας και ομοφωνίας των 16, με αποτέλεσμα η Γερμανία να διατηρεί το δικαίωμα του βέτο. Ήττα επίσης σήμανε και για την Γαλλία καθώς οι επίμονες προσπάθειες της για ένα πλαίσιο στήριξης που θα επιβεβαιώνει τις αρχές της αλληλεγγύης εντός της ευρωζώνης συνάντησαν την σθεναρή αντίσταση του Τέταρτου Ράιχ. Το Παρίσι λειτούργησε ως πόλος συσπείρωσης ενός άτυπου μπλοκ των χωρών εκείνων που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα της κρίσης κι αμφισβήτησε τις αρχές δημοσιονομικής πειθαρχίας που πρέσβευε το Βερολίνο το οποίο δεν έπαψε να απαιτεί την μείωση χρεών και ελλειμμάτων με κάθε κόστος κι επίσης την τιμωρία όσων χωρών αδυνατούν να ισοσκελίσουν τα δημόσια οικονομικά τους. Εις μάτην όμως. Το Βερολίνο δεν έλαβε καθόλου υπ’ όψη του τις γαλλικές θέσεις. Ως αποτέλεσμα η απόφαση των 16 σηματοδοτεί αν όχι το αμετάκλητο διαζύγιο τουλάχιστον ένα σοβαρό και βαθύ ρήγμα στο γαλλογερμανικό άξονα που τα τελευταία χρόνια έθρεφε τη φιλοδοξία να μοιραστεί τα ηνία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Στη βάση φυσικά αυτού του ρήγματος βρίσκεται η οικονομική επέκταση της Γερμανίας εις βάρος όλων των υπόλοιπων χωρών στο πλαίσιο της ΕΕ, όπως πολύ σωστά κατηγόρησε τη γερμανική ατμομηχανή η γαλλίδα υπουργός Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ, με αφορμή το πλεονασματικό της εμπορικό ισοζύγιο. Πλεόνασμα που αποτελεί την άλλη πλευρά της εξίσωσης των μόνιμα ελλειμματικών εμπορικών ισοζυγίων των χωρών της δεύτερης ταχύτητας και απώτερη αιτία πίσω από την εκτίναξη του δημόσιου χρέους και των δημοσιονομικών τους ελλειμμάτων.

Συντριπτικά ήταν τα πλήγματα που δέχθηκε ο Νικολά Σαρκοζύ κι απ’ το εσωτερικό. Πρώτα και κύρια με αφορμή τις περιφερειακές εκλογές. Τα αποτελέσματα που προέκυψαν από τον δεύτερο γύρο, ο οποίος διεξήχθη στις 21 Μάρτη, ήταν συντριπτικά για την γαλλική Δεξιά, που κέρδισε μόνο 1 από τις 22 περιφέρειες της μητροπολιτικής Γαλλίας, όσο κι αν η σύγκριση με το παρελθόν, που και πάλι ήλεγχε μόνο 2 περιφέρειες, ευνοούσε την αντεπίθεσή της. Απογοήτευση προκάλεσε επίσης κι η πολύ χαμηλή συμμετοχή των ψηφοφόρων (46% και 51% την πρώτη και δεύτερη Κυριακή αντίστοιχα) την οποία φυσικά χρεώνεται η κυβέρνηση. Καθόλου τυχαίος σε αυτό το πολιτικό περιβάλλον δεν ήταν ο καταποντισμός των ποσοστών δημοτικότητας του Νικολά Σαρκοζύ σε δημοσκοπήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας τις μέρες εκείνες. Σε μία απ’ αυτές χαρακτηριστικά το 58% των ερωτηθέντων απάντησε πως θα προτιμούσε να μην θέσει ξανά υποψηφιότητα για τις προεδρικές εκλογές του 2012!

Προάγγελος νέων απειλητικών μετώπων ήταν κι η πανεθνική απεργία στις 23 Μάρτη που κατέβασε στους δρόμους του Παρισιού τουλάχιστον 60.000 διαδηλωτές και της Γαλλίας συνολικά περισσότερους από 800.000. Στο στόχαστρο των εργατικών συνδικάτων βρέθηκε κυρίως ο αντι-ασφαλιστικός νόμος που αναμένεται να αυξήσει τα απαιτούμενα έτη για τη θεμελίωση δικαιώματος συνταξιοδότησης από τα 41 στα 43,5. Εφιάλτη για την κυβέρνηση αποτελεί κι η προοπτική συνέχισης και κλιμάκωσης των εργατικών κινητοποιήσεων που αναμενόταν να αποφασισθεί σε πανεθνική συνδικαλιστική σύσκεψη που είχε προγραμματισθεί για την Τετάρτη 31 Μαρτίου.

Οι κλυδωνισμοί δεν άργησαν να μεταφερθούν και στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος και της ίδιας της κυβέρνησης που όλο και συχνότερα δίνει εικόνα διάλυσης και αποσυσπείρωσης. Όπως συνέβη για παράδειγμα με την απόφαση της κυβέρνησης να ανακαλέσει ένα νέο φόρο που θα επιβάρυνε όσους ρυπαίνουν κι από τον οποίο ανέμεναν ετήσια έσοδα άνω των 3,5 δισ. ευρώ. Ενάντια στην εφαρμογή του κινητοποιήθηκε περισσότερο απ’ όλους το λόμπι των μεταφορών και της βιομηχανίας επικαλούμενοι την μείωση της ανταγωνιστικότητας που θα σηματοδοτούσε η επιβολή ενός τέτοιου φόρου. Στην πραγματικότητα θα επιβάρυνε άπαντες μια και αναμενόταν ακόμη κι οι οικιακοί λογαριασμοί του αερίου να αυξηθούν κατά 7%. Η κυβέρνηση μάλιστα αισιοδοξούσε (ή τουλάχιστον έτσι υποστήριζε δημόσια) πως με την επιβολή του θα ικανοποιούσε τις φιλοπεριβαλλοντικές ευαισθησίες των γάλλων ψηφοφόρων, κάτι που ανέμενε να εκφραστεί και στις κάλπες. Μέχρι που ήρθε το χαστούκι των αποτελεσμάτων και μέσα σε δύο μέρες ανακάλεσε το νόμο, παραπέμποντας την εφαρμογή του στην ΕΕ και την διαβόητη φορολογική εναρμόνιση που, ειρήσθω εν παρόδω, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ λόγω των ισχυρότατων αντιδράσεων χωρών όπως η Πολωνία κι η Αγγλία. Οι αντιδράσεις ωστόσο από το εσωτερικό της κυβέρνησης κι ειδικότερα από το υπουργείο Περιβάλλοντος ήταν σοβαρότατες επιτείνοντας την εικόνα αλληλοσπαραγμού.

Το τελευταίο και πιο φαρμακερό βέλος για το Νικολά Σαρκοζύ ήρθε από τον… αιώνιο αντίπαλό του Ντομινίκ ντε Βιλπέν, με αφορμή την ανακοίνωσή του την προηγούμενη Πέμπτη 25 Μαρτίου ότι προχωράει στη δημιουργία νέου κόμματος στην γαλλική Δεξιά. Στην πράξη ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας (2005 – 2007) και υπουργός Εξωτερικών (2003 – 2005) Ντομινίκ ντε Βιλπέν επαναφέρει τον διχασμό που χαρακτήριζε τη γαλλική Δεξιά μέχρι και το 2002, όταν ο πολιτικός του μέντορας Ζακ Σιράκ με αφορμή την εκλογική του νίκη ένωσε τα δύο δεξιά κόμματα στην Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (UMP). Το όνομα και το πρόγραμμα του νέου κόμματος του Βιλπέν θα γίνουν γνωστά στις 19 Ιούνη, μια μέρα μετά την συμπλήρωση 60 χρόνων από την ιστορική διακήρυξη του Ντε Γκολ με την οποία σήμανε την έναρξη της αντίστασης κατά της χιτλερικής Γερμανίας. Με αυτόν τον τρόπο ο χαρισματικός γάλλος πολιτικός (με το τεράστιο μειονέκτημα ότι δεν έχει εκλεγεί ποτέ μέχρι στιγμής) θα επαναφέρει τον ιστορικό διχασμό της γαλλικής Δεξιάς μεταξύ μιας γκολικής παράδοσης που ευνοούσε την κρατική παρέμβαση και την κοινωνική προστασία από την μια και από την άλλη μιας παράδοσης που είχε περισσότερα κοινά στοιχεία με τις φιλοεπιχειρηματικές πολιτικές της γερμανικής ή ιταλικής χριστιανοδημοκρατίας. Με αυτές ακριβώς τις σημαίες έδωσαν πριν 15 χρόνια την μάχη για την προεδρία κι οι μέντορες των Σαρκοζύ και Βιλπέν: Ο πρώην πρωθυπουργός Εντουάρ Μπαλαντίρ κι ο Ζακ Σιράκ αντίστοιχα. Με αυτές τις σημαίες θα δώσουν κι οι δύο τους, όπως όλαα δείχνουν, την μάχη των προεδρικών εκλογών σε δύο χρόνια παρότι δεν περνούν απαρατήρητα τα πολιτικά δάνεια του ενός από τον άλλο. Ο Σαρκοζύ για παράδειγμα μεσούσης της κρίσης αναδείχθηκε στον πιο διαπρύσιο υποστηρικτή της κρατικής παρέμβασης, ενώ η πρωθυπουργική θητεία του Βιλπέν στιγματίστηκε από την νεανική εξέγερση που πυροδότησε το νεοφιλελεύθερης έμπνευσης Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης με το οποίο επεδίωκε να καταργήσει τις ασφαλιστικές εισφορές για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας.

Η υποψηφιότητα του Βιλπέν, που ακόμη δεν έχει ανακοινωθεί επισήμως, παρότι στις δημοσκοπήσεις συγκεντρώνει την πρόθεση ψήφου μόνο του 8% των ερωτηθέντων, ενδέχεται να αποβεί μοιραία για τον Σαρκοζύ καθώς θα του στερήσει κρίσιμες ψήφους και θα χαρίσει έτσι την προεδρία στους σοσιαλιστές, που εξακολουθούν να είναι ταυτισμένοι, παρά την αλλαγή ηγεσίας, με τις καταστροφικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές της τελευταίας περιόδου διακυβέρνησής τους.

Πλήξη επομένως δεν προβλέπεται στην μακρά προεκλογική περίοδο που μόλις άρχισε…

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Κείμενο συμβολής

Για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς

%d bloggers like this: