Home » 2010 » Ιράν και ΗΠΑ στα χαρακώματα του Ιράκ (Επίκαιρα 18-24/3/2010)

Ιράν και ΗΠΑ στα χαρακώματα του Ιράκ (Επίκαιρα 18-24/3/2010)

Κείμενο συμβολής

Για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς

Archives

Προσοχή στο κενό! Αυτή η επιγραφή έπρεπε να κοσμεί τους χάρτες του Ιράκ, τουλάχιστον στις ξένες πρεσβείες που βρίσκονται στην Βαγδάτη και τα υπουργεία Εξωτερικών μιας σειράς χωρών που συνδέονται άμεσα μαζί της.

Τους κινδύνους που εγκυμονεί το κενό που θα αφήσουν πίσω τους τα αμερικανικά στρατεύματα στο Ιράκ, καθώς η αποχώρησή τους εξελίσσεται ταχύτατα με 10.000 αμερικανούς στρατιώτες να φεύγουν κάθε μήνα, τους είχε επισημάνει ένα μήνα περίπου πριν την διεξαγωγή των εκλογών ο Χένρι Κίσινγκερ. Σε άρθρό του που δημοσιεύτηκε στα διεθνή μέσα ενημέρωσης στις 4 Φεβρουαρίου, με τίτλο «Ποιο Ιράκ», τόνιζε: «Πριν τον πόλεμο η ισορροπία μεταξύ Ιράκ και Ιράν ήταν μια πρωταρχική γεωπολιτική πραγματικότητα στην περιοχή. Εκείνη την εποχή η κυβέρνηση στη Βαγδάτη ήταν μια σουνίτικη δικτατορία. Η κυριαρχούμενη από τους σιίτες, κατά ένα μέρος δημοκρατική δομή που αναδύθηκε από τον πόλεμο ακόμη δεν έχει βρει την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ σουνιτών, σιιτών και κουρδικών στοιχείων. Ούτε έχει ρυθμιστεί η μακροχρόνια σχέση τους με το Ιράν. Αν στη σιιτική πλευρά κυριαρχήσουν οι σκληροπυρηνικοί και το σιιτικό κόμμα κυριαρχήσει στις σουντιτικές και κουρδικές περιοχές κι αν ευθυγραμμιστεί με την Τεχεράνη θα γίνουμε μάρτυρες – και θα έχουμε συμβάλει κι εμείς κατά ένα μέρος σ’ αυτό – σε μια θεμελιώδη μεταβολή της ισορροπίας στην περιοχή». Συνέχιζε δε σε άλλο σημείο υπογραμμίζοντας πως «η σταθερότητα στην περιοχή θα επηρεαστεί καθοριστικά από την επίτευξη μιας πολιτικής και στρατηγικής ισορροπίας μεταξύ Ιράν και Ιράκ»!

Αυτό που δεν έγραφε ο έμπειρος διπλωμάτης, διαπερνούσε ωστόσο το άρθρο του από την αρχή μέχρι το τέλος, είναι ότι το Ιράκ για τις ΗΠΑ έχει μέχρι στιγμής χαθεί, τουλάχιστον στην διπλωματική διελκυστίνδα Ουάσιγκτον – Τεχεράνης! Από τις προηγούμενες εκλογές, τον Μάιο του 2006 όταν εκλέχτηκε πρωθυπουργός ο Νουρί αλ Μαλίκι, οι σιίτες που ανέλαβαν τα ηνία της κυβέρνησης διακριτικά μεν αλλά σταθερά έχουν ευθυγραμμιστεί με το Ιράν. Πρακτικά δηλαδή η Τεχεράνη – κι ενώ η οικονομική και στρατιωτική περικύκλωσή της κορυφωνόταν – κατάφερε το ακατόρθωτο: Χωρίς να ρίξει ούτε μία σφαίρα, να επεκτείνει την επιρροή της κι η Βαγδάτη από κει που για αιώνες ήταν η Ανατολική Πύλη του αραβικού κόσμου να μετατραπεί στη Δυτική Πύλη του Ιράν! Απτό δείγμα της σοβαρής επιρροής που ασκεί το Ιράν στην πολιτική ζωή του Ιράκ αποτέλεσε κι η ανοχή που επέδειξαν άπαντες – όχι μόνο οι σιίτες, αλλά ακόμη κι οι κούρδοι αξιωματούχοι – στην προ τριμήνου εισβολή του ιρανικού στρατού στα ιρακινά κοιτάσματα του Αλ Φακά. Μόνο γιορτές για να τους υποδεχτούν δεν έστησαν!

Οι ΗΠΑ στην πραγματικότητα είναι θύματα της επιτυχίας τους, και δη της κοντόθωρης λογικής του νεοσυντηρητικού σχεδίου που προκάλεσε τον πόλεμο στο Ιράκ. Η ανάσχεση του Ιράν, που είναι στόχος με απόλυτη προτεραιότητα για την αμερικανική εξωτερική πολιτική και σημείο συνάντησης της με τα συμφέροντα των σουνίτικων καθεστώτων της περιοχής (Σαουδική Αραβία, Ιορδανία, Αίγυπτος, κ.α.) και κυρίως του Ισραήλ, συντελούταν μόνο και μόνο χάρη στην ικανότητα του Σαντάμ Χουσεΐν να επιβάλλεται με στρατιωτικά μέσα στη σιιτική πλειοψηφία. Η (ηθικά απαράδεκτη, ολοκληρωτικού χαρακτήρα) μονοπώληση της εξουσίας στο Ιράκ από την σουνίτικη μειοψηφία επομένως πριν απ’ οποιονδήποτε άλλο εξυπηρετούσε τους Αμερικανούς και τους συμμάχους τους στην Μέση Ανατολή. Για να το καταλάβουν έπρεπε πρώτα να κρεμαστεί ο Σαντάμ…

Οι εκλογές της 7ης Μαρτίου στο Ιράκ από τη μεριά των Αμερικανών ήρθαν να λύσουν αυτό τον δυσεπίλυτο γρίφο: την ανάσχεση της επιρροής του Ιράν σε ένα πλαίσιο διακυβέρνησης που οι θρησκευτικές διαφορές κι οι εθνοτικές αντιθέσεις, έχουν χαραχτεί ακόμη πιο βαθιά από την εποχή του Σαντάμ με αποτέλεσμα να αποτελεί άγραφο νόμο ότι πρόεδρος του Ιράκ θα είναι Κούρδος, πρόεδρος της Βουλής σουνίτης και, το χειρότερο για τους Αμερικανούς, πρωθυπουργός και κυβέρνηση σιίτες. (Περιττό δε να πούμε πως οποιαδήποτε ομοιότητα με τον Λίβανο, τη Βοσνία – Ερζεγοβίνη κι άλλες χώρες που είχαν το προνόμιο να γίνουν προτεκτοράτα της αποικιοκρατικής Νέας Τάξης είναι εντελώς συμπτωματική…). Σε αυτή την κατεύθυνση η Ουάσινγκτον δεν δίστασε να αξιοποιήσουν τους ορκισμένους μέχρι πρόσφατα εχθρούς της, τους σουνίτες! Σε μια στροφή 180 μοιρών από το 2003, όταν η πρώτη πράξη του κατοχικού διοικητή Πολ Μπρένερ ήταν να θέσει εκτός νόμου το σουνιτικό κόμμα Μπάαθ, οι ΗΠΑ σε όλη την προεκλογική περίοδο έδωσαν μια τρομερή μάχη να μπουν και να παραμείνουν στα ψηφοδέλτια επώνυμοι σουνίτες από την εποχή του Σαντάμ με σοβαρή πολιτική επιρροή. Η συμμετοχή τους άλλωστε στα ψηφοδέλτια ήταν όρος εκ των ων ουκ άνευ για να προσέλθουν οι σουνίτες στις κάλπες και να μην επαναληφθεί η αποχή τους που σημάδεψε τις προηγούμενες εκλογές μεγεθύνοντας τότε εκ των πραγμάτων την εκλογική επιρροή σιιτών και Κούρδων.

Απέναντί τους οι Αμερικανοί κατά την πρόσφατη προεκλογική περίοδο, σε μια καθολική αντιστροφή του πλαισίου συμμαχιών του 2003, είχαν τους σιίτες οι οποίοι, με την καθοδήγηση φυσικά της Τεχεράνης, στα εκλογοδικεία και τις εκλογικές επιτροπές απαγόρευαν την συμμετοχή του ενός σουνίτη υποψηφίου μετά του άλλου. Σε πεντακόσιους σουνίτες υποψήφιους απαγόρευσαν τη συμμετοχή, επικαλούμενοι καταδικαστικές αποφάσεις του παρελθόντος και τη συμμετοχή τους στο σύστημα εξουσίας του Σαντάμ Χουσεΐν, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να θέσουν αναχώματα στην εδραίωση της αμερικανικής επιρροής στο Ιράκ.

Τα αποτελέσματα που έχουν δει μέχρι στιγμής το φως της δημοσιότητας, προαναγγέλλουν τη νίκη του σιίτη, σημερινού πρωθυπουργού αλ Μαλίκι, που είναι η πιο μετριοπαθής, πραγματιστική εκδοχή του φιλο-ιρανικού στρατοπέδου, ο οποίος φαίνεται να κερδίζει την πρώτη θέση σε 7 από τις 18 επαρχίες του Ιράκ, μεταξύ αυτών στη Βαγδάτη, που εκλέγει τους 70 από τους 325 βουλευτές και στη Βασόρα, όπου χτυπά η καρδιά της ιρακινής βιομηχανίας πετρελαίου. Από το χαοτικό μωσαϊκό των 86 κομμάτων που συμμετείχαν στις εκλογές, κέρδη κατέγραψε το κόμμα Ιρακίγια του Αγιάντ Αλαβί, που διέθετε το χρίσμα των Αμερικανών και Σαουδαράβων, κι έχει το προβάδισμα σε 5 επαρχίες, η σκληροπυρηνική σιιτική Ιρακινή Εθνική Συμμαχία, που βγήκε πρώτο κόμμα σε 3 επαρχίες και η Κουρδική Συμμαχία των Ταλαμπανί – Τσαλαμπί που έχει το προβάδισμα στις υπόλοιπες 3. Ο κομματικός κατακερματισμός της πολιτικής ζωής του Ιράκ προοιωνίζεται πως η επόμενη κυβέρνηση, μπορεί να έχει πρωθυπουργό ξανά τον Μαλίκι, θα είναι ωστόσο πολυκομματική κυβέρνηση συμμαχίας που θα αργήσει μάλιστα να προκύψει, λόγω του χρόνου που θα απαιτηθεί για διμερείς επαφές και συνεννοήσεις με μοναδικό επίδικο την κάλυψη του επικίνδυνου για τις ΗΠΑ κενού που αφήνει πίσω της η αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, η οποία θα ολοκληρωθεί κατά τη διάρκεια της θητείας της.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: