Home » 2009 » Για νέα Ιντιφάντα προκαλεί το Ισραήλ (Μετροπόλιταν, 11/10/2009)

Για νέα Ιντιφάντα προκαλεί το Ισραήλ (Μετροπόλιταν, 11/10/2009)

Κείμενο συμβολής

Για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς

Archives

Εννέα χρόνια συμπληρώθηκαν στις 28 Σεπτέμβρη, από την ημέρα που ο υποψήφιος πρωθυπουργός του Ισραήλ, τότε, Αριέλ Σαρόν επισκέφθηκε το ιερό για τους μουσουλμάνους τέμενος του Αλ Ακσά, πυροδοτώντας την δεύτερη ιντιφάντα των Παλαιστινίων. Στόχος των Σιωνιστών ήταν να τιναχθούν στον αέρα τα βήματα δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους που είχαν συντελεστεί στο πλαίσιο των Συμφωνιών του Όσλο. Σήμερα και δη τις τελευταίες δύο εβδομάδες, με τους εβραίους υπερορθόδοξους να προκαλούν για μια νέα ιντιφάντα τους Παλαιστινίους, ο στόχος των Ισραηλινών είναι να ακυρώσουν τις προοπτικές ενός νέου κύκλου διαπραγματεύσεων για την ειρήνη και να δικαιολογήσουν την εμπρηστική τους στάση.

Εξόφθαλμες και καθημερινές προκλήσεις χωρίς προηγούμενο, ακόμη και ξυλοδαρμοί υπέργηρων μουσουλμάνων που πήγαιναν να προσκυνήσουν το τέμενος του Αλ Ακσά συνέβαιναν σχεδόν καθημερινά στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, όλο το  προηγούμενο δεκαπενθήμερο. Η ένταση έφθασε σε τέτοιο σημείο ώστε ο υπουργός Θρησκευτικών Υποθέσεων της Παλαιστιναικής Αρχής προειδοποίησε ότι η συνέχιση των επιθέσεων «θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια νέα ιντιφάντα». Δράστες των επιθέσεων ήταν υπερορθόδοξοι εβραίοι, έποικοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, που δρούσαν όμως υπό την συνεχή υποστήριξη και κάλυψη του ισραηλινού κράτους. Τούτο, φάνηκε ξεκάθαρα την περασμένη Κυριακή όταν το Ισραήλ έστειλε στρατό κι απαγόρευσε σε Άραβες κάτω των 50 ετών να εισέρχονται στην παλιά πόλη, προς «αποφυγή επεισοδίων», όπως δήλωσε. Στην πραγματικότητα αυτό που ήθελε ήταν να μείνουν απερίσπαστοι οι Εβραίοι να προσευχηθούν στο Δυτικό Τείχος. Η κίνηση του Ισραήλ βάθυνε τον διχασμό και την ταπείνωση των Αράβων από τον ισραηλινό κατοχικό στρατό σε μια μικρή έκταση γης που φιλοξενεί το τρίτο σε θρησκευτική σημασία τέμενος για τους μουσουλμάνους και τον πρώτο σε σημασία τόπο προσκυνήματος για τους Εβραίους.

Δεν ήταν ωστόσο κεραυνός εν αιθρία. Το Ισραήλ, διεξάγει μια τεράστια σε μέγεθος και ασύλληπτη σε οικονομικό κόστος επιχείρηση από το 1967, όταν κατέκτησε την ανατολική Ιερουσαλήμ με τον πόλεμο των 6 ημερών, με απώτερο στόχο να αλλοιώσει τον εθνικό και θρησκευτικό χαρακτήρα της πόλης ώστε να την ενσωματώσει πλήρως στο ρατσιστικό κράτος του Ισραήλ, μετατρέποντας την Ιερουσαλήμ σε πρωτεύουσα του. Το Ισραήλ δηλαδή εφαρμόζει μια πολιτική φυλετικών διώξεων και εθνοκάθαρσης, όπως αυτή που εφάρμοζε το νοτιοαφρικανικό απαρτχάιντ μέχρι το 1989, κι άλλα ρατσιστικά καθεστώτα στο παρελθόν. Ακρογωνιαίοι λίθοι αυτής της καλοσχεδιασμένης πολιτικής είναι: Η ανέγερση του τείχους της ντροπής που αποκόβει την Ανατολική Ιερουσαλήμ από την παλαιστινιακή Δυτική Όχθη. Τα τεράστια, ανυπέρβλητα στην πράξη, εμπόδια που συναντούν οι άραβες για να συντηρήσουν τα σπίτια τους με αποτέλεσμα να τους διώχνουν κι αυτόματα να περιέρχονται στην ιδιοκτησία εβραίων εποίκων. Η απαγόρευση στην Παλαιστινιακή Αρχή να ορίσει ως έδρα της την ανατολική Ιερουσαλήμ, ακόμη και να πραγματοποιηθούν πολιτιστικές δραστηριότητες που σχετίζονται με την ανακήρυξη της πόλης ως αραβική πολιτιστική πρωτεύουσα του 2009. Το απάνθρωπο καθεστώς διώξεων που έχει επιβάλλει το Ισραήλ οδήγησε και την Ευρωπαϊκή Ένωση στις 15 Δεκέμβρη 2008, επικαλούμενη το άρθρο 49 της Συνθήκης της Γενεύης που απαγορεύει τον εποικισμό κατεχομένων εδαφών, να χαρακτηρίσει σε έκθεσή της τα έργα του Ισραήλ μέσα και γύρω από την Ιερουσαλήμ ως μια από τις πιο «ακραίες προκλήσεις στην ισραηλινο-παλαιστινιακή ειρηνευτική διαδικασία».

Παρότι όμως οι προκλήσεις των εβραίων εποίκων αποτελούν ενδημικό φαινόμενο στην ανατολική Ιερουσαλήμ, το ερώτημα που γεννιέται είναι γιατί συμβαίνουν τώρα οι προκλήσεις κι οι τραυματισμοί των αράβων προσκυνητών.

Το τελευταίο διάστημα είναι σε εξέλιξη δύο διαδικασίες που φέρνουν σε άσχημη, αν όχι δεινή θέση, το σιωνιστικό κράτος. Η πρώτη συντελείται στο Κάιρο όπου συνεχίζονται και φαίνεται να οδηγούνται σε αίσιο τέλος οι πυρετώδεις διαπραγματεύσεις, με την προσωπική διαμεσολάβηση του επικεφαλής των αιγυπτιακών μυστικών υπηρεσιών, μεταξύ Φατάχ και Χαμάς για τη συμφιλίωση μεταξύ των δύο ιστορικών οργανώσεων που ελέγχουν αντίστοιχα τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Η επιτόπια παρουσία του ηγέτη της Χαμάς, Χαλίντ Μεσάαλ, ο οποίος ζει στη Δαμασκό κι η επιβεβαίωση από τον ίδιο πως εντός του Οκτωβρίου αναμένεται η υπογραφή συμφωνίας αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο ισχυροποιεί τους Παλαιστινίους και αδυνατίζει το Ισραήλ που επενδύει τα μέγιστα στον διχασμό τους. Είναι δε τόσο απευκταία για το Ισραήλ η προοπτική ειρήνευσης ώστε τον Δεκέμβρη, όταν είχαν φθάσει ξανά στο παρά πέντε της υπογραφής συμφωνίας ειρήνευσης η Φατάχ κι η Χαμάς, το Ισραήλ επίσπευσε τον βομβαρδισμό της Γάζας ακυρώνοντας τα σχέδια επαναπροσέγγισης. Γιατί σήμερα να μην πυροδοτήσει μια νέα εξέγερση στην Ανατολική Ιερουσαλήμ που θα παραπέμψει στο μακρινό μέλλον για δεύτερη φορά το ενδεχόμενο της συμφιλίωσης;

Κατά δεύτερο, το Ισραήλ το τελευταίο διάστημα βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, καθώς έχει αποδειχτεί πως αποτελεί την μόνη κι αποκλειστική αιτία για την στασιμότητα αν όχι υποχώρηση που καταγράφεται στο θέμα των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων. Ειδικότερα η εμμονή του ακροδεξιού ισραηλινού πρωθυπουργού και κορυφαίου «ιέρακα» Μπεναιμίν Νετανιάχου, να μείνουν άθικτοι οι εβραϊκοί εποικισμοί στη Δυτική Όχθη έχει οδηγήσει σε στασιμότητα τις αμερικανικές πρωτοβουλίες ειρήνευσης. Να υπενθυμίσουμε πως η Παλαιστινιακή Αρχή υπό τον Μαχμούντ Αμπάς διέκοψε τον Μάρτιο, τις απ’ ευθείας συνομιλίες επ’ αφορμή την απόφαση της νέας τότε ακροδεξιάς κυβέρνησης του Ισραήλ να εγκρίνει νέα προγράμματα εποικισμού της Δυτικής Όχθης. Το (ορθότατο) επιχείρημά της ήταν ότι έτσι το Ισραήλ κατοχύρωνε τετελεσμένα χρησιμοποιώντας τις διαπραγματεύσεις ως άλλοθι. Έκτοτε, το Ισραήλ συνεχίζει να αποτελεί το μοναδικό εμπόδιο για την ειρήνη καθώς αρνείται ακόμη και να παγώσει την ανέγερση των παράνομων (με βάση το διεθνές δίκαιο κι επανειλημμένες αποφάσεις του ΟΗΕ) εβραϊκών αποικισμών.

Η στάση μάλιστα του εξτρεμιστή Νετανιάχου συνιστά πρόκληση για τη διεθνή κοινότητα και το διεθνές δίκαιο καθώς ο Μαχμούντ Αμπάς, από την άλλη μεριά, υποχρεώνεται να δέχεται την μια ταπείνωση μετά την άλλη, χωρίς να εισπράττει το παραμικρό. Μόνο το τελευταίο διάστημα έχει προβεί σε τρεις εξευτελιστικές για το κύρος του και τους στόχους του παλαιστινιακού αγώνα υποχωρήσεις, αδυνατίζοντας τη θέση του. Στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, για παράδειγμα, ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής χαρακτήρισε από το πόντιουμ του διεθνούς οργανισμού το Ισραήλ ως «εβραϊκό κράτος», χωρίς ταυτόχρονα να καταγγέλλει το ρατσιστικό του χαρακτήρα, αλλά υποκύπτοντας στις πιέσεις των σιωνιστών που μακροπρόθεσμα επιδιώκουν να πετάξουν έξω από τα σύνορα του Ισραήλ το 20% των Αράβων που συνεχίζουν να το κατοικούν, παρά τις απηνείς διώξεις. Κατά δεύτερο, ο Μαχμούντ Αμπάς δέχθηκε να πραγματοποιηθεί η τριμερής συνάντηση μεταξύ του ιδίου, του Νετανιάχου και του Ομπάμα, παρότι ο ηγέτης του ρατσιστικού εβραϊκού κράτους είχε δηλώσει ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσει στο θέμα των εποικισμών, οπότε δεν υπήρχε καμιά ελπίδα η συνάντηση να αποβεί γόνιμη. Καθόλου άδικα ως μεγάλος κερδισμένος της χειραψίας θεωρήθηκε ο Νετανιάχου που έτσι νομιμοποίησε τις αξιώσεις του! Το τρίτο περιστατικό αφορά την παραίτηση του Αμπάς από το δικαίωμα της Αρχής να επιδιώξει την δίωξη του Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου που πραγματοποίησε κατά την επίθεση στη Γάζα όπως αναφέρονται στην πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ. Για να μην δυσαρεστήσει το ίδιο του Ισραήλ, που δημόσια δήλωσε πως μια δίωξή του θα έβαζε ταφόπλακα στην προοπτική των ειρηνευτικών διαδικασιών, αλλά και τους Αμερικάνους που του το ζήτησαν σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Αμπάς παραιτήθηκε από το δικαίωμα της δίωξης προκαλώντας κύματα οργής τόσο εντός της Παλαιστίνης, όσο κι εκτός. Η κυβέρνηση της Συρίας, για παράδειγμα, δήλωσε έκπληκτη από την απόφαση του Αμπάς. Ο πρωθυπουργός της Χαμάς στη Γάζα μίλησε για «απόφαση ντροπής», ενώ ο υπουργός Συντονισμού του ίδιου του Αμπάς, έκανε λόγο για «τρομακτικά κακή απόφαση», με αποτέλεσμα τελικά ο Αμπάς να αναθεωρήσει τη στάση του.

Σε αυτό το πλαίσιο, όταν κάθε μέρα που περνάει το σιωνιστικό κράτος αποδεικνύει ότι αποτελεί παράγοντα υπονόμευσης των ειρηνευτικών προσπαθειών και αποσταθεροποίησης, μια νέα εξέγερση των Παλαιστινίων θα το βοηθούσε να μεταφέρει τις ευθύνες στο απέναντι στρατόπεδο…

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: