Home » 2009 » Ο αχαλίνωτος Μπερλουσκόνι κι ο φαρισαϊσμός (Μετροπόλιταν, 4/7/2009)

Ο αχαλίνωτος Μπερλουσκόνι κι ο φαρισαϊσμός (Μετροπόλιταν, 4/7/2009)

Κείμενο συμβολής

Για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς

Archives

Πανταχόθεν βαλόμενος ετοιμάζεται να δεχτεί ο πρωθυπουργός της Ιταλίας τους ηγέτες των υπόλοιπων επτά πλουσιοτέρων χωρών της γης στη σύνοδο του G8 που ξεκινάει την Τετάρτη 8 και λήγει το Σάββατο 10 Ιούλη. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι κατάφερε ακόμη κι αυτή η σύνοδος να αποτελέσει αιτία τριβών ορίζοντας ως τόπο διεξαγωγής της την μεσαιωνική πόλη Λ’Ακουίλα που επλήγη από τον καταστροφικό σεισμό της 6ης Απριλίου, υποτάσοντας έτσι τη διεθνή συνάντηση στις εσωτερικές πολιτικές του σκοπιμότητες.

Στη σύνοδο του G8 ελάχιστοι ομόλογοι του Μπερλουσκόνι θα νιώθουν άνετα μαζί του. Αναμφίβολα ο ιταλός πρωθυποργός τις πιο περίπλοκες σχέσεις, «καυτές» θα τις χαρακτηρίζαμε αν δεν υπήρχε κίνδυνος δημιουργίας ανάρμοστων συνειρμών με τα ανοιχτά μέτωπα που διατηρεί στο εσωτερικό της χώρας του, τις έχει με τις ΗΠΑ. Κατ’ αρχήν πρέπει να πούμε ότι ο αμερικανός πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, δέχτηκε από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι τη μεγαλύτερη προσωπική προσβολή που έχει υποστεί δημόσια. Αναφερόμαστε στο ρατσιστικό, ταπεινωτικό «χιούμορ» που έκανε ο ιταλός πρωθυπουργός (ο οποίος στο πλαίσιο της προεκλογικής αντιπαράθεσης στις ΗΠΑ είχε στηρίξει τον ρεπουμπλικανό υποψήφιο Τζον Μακ Κέιν) όταν ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών της 4ης Νοέμβρη ρωτώντας λίγο – πολύ αν ο νικητής των εκλογών μαύρισε από τον ήλιο! Έκτοτε ο πρωθυπουργός της Ιταλίας έχει βοηθήσει τις ΗΠΑ με πολλούς τρόπους: εκδηλώνοντας την προθυμία του να φιλοξενήσει κρατούμενους από το Γκουαντάναμο, τονίζοντας, σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, τον αμετάκλητο χαρακτήρα της απόφασης της κυβέρνησης του να διατηρήσει στο Αφγανιστάν 2.350 στρατιώτες, κ.α. Ωστόσο, οι σχέσεις των δύο χωρών για μια σειρά από λόγους, δεν είναι όπως παλιά.

Η αξία χρήσης του ιταλού πρωθυπουργού για τη νέα ηγεσία του Λευκού Οίκου είναι πολύ μικρή αν την συγκρίνουμε με την αξία που είχε για την κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους. Η θεμελιώδης μεταβολή έγκειται στην ευρύτερη βελτίωση των αμερικανο-ευρωπαϊκών σχέσεων που ως αποτέλεσμα έχει όλο και λιγότερο οι ΗΠΑ να είναι εξαρτημένες από δύο ή τρεις κυβερνήσεις για να προωθήσουν τα συμφέροντα τους, όπως συνέβαινε επί Μπους. Κατ’ αντιστοιχία αυτών που παρατηρούνται στα νομισματικά, ο πληθωρισμός της αμερικανοφιλίας μείωσε την αξία κάθε μεμονωμένης αμερικανόφιλης κυβέρνησης…

Δευτερευόντως, μεταξύ των κυβερνήσεων Ομπάμα και Μπερλουσκόνι υπάρχει σαφής πολιτική απόσταση. Φάνηκε με αφορμή το σχόλιο του ιταλού πρωθυπουργού για την πολιτική του Ομπάμα έναντι του Ιράν, την οποία χαρακτήρισε «αδύναμη». Το γεγονός μάλιστα ότι το σχόλιο έγινε σε συνάντηση που είχε με τον ισραηλινό πρωθυπουργό, Μπενιαμίν Νετανιάχου, (από το περιβάλλον του οποίου και διαδόθηκε στο ισραηλινό Τύπο, για να διαψευστεί στη συνέχεια από τη Ρώμη) βεβαιώνει ότι κίνητρό του δεν ήταν η ευαισθησία για τις δημοκρατικές ελευθερίες, αλλά η εξυπηρέτηση των φιλοπολεμικών σιωνιστικών σχεδιασμών στη Μέση Ανατολή.

Αντίθετα με τα παραπάνω, όπου το χάσμα με τον Λευκό Οίκο δημιουργείται από τις πολιτικά παρωχημένες, νεοσυντηρητικές θέσεις του Μπερλουσκόνι, η απόφαση του ιταλού πρωθυπουργού να στηρίξει το ρωσικό σχέδιο κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου Σάουθ Στριμ αποτέλεσε καίριο πλήγμα, στρατηγικής σημασίας, στην διαιώνιση της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από τις ΗΠΑ. Η Ιταλία μαζί με τη Σερβία, τη Βουλγαρία και την Ελλάδα υπέγραψαν στις 15 Μαΐου συμφωνία με τη Ρωσία για να ξεκινήσουν, επιτέλους, οι εργασίες κατασκευής του αγωγού μήκους 2.000 χλμ. που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από τη Ν. Ρωσία στην Ευρώπη. Καθοριστική μάλιστα σημασία για τα ρωσικά σχέδια είχε η συμφωνία του ιταλού πρωθυπουργού με τον ρώσο ομόλογό του, Βαλντίμιρ Πούτιν, στο θέρετρο του Σότσι, (συμφωνία που δέσμευε τη ρωσική Γκαζπρόμ και την ιταλική ΕΝΙ) να διπλασιαστεί η χωρητικότητα του αγωγού φθάνοντας τα 63 δισ. κυβ. μ. Αυτό το σχέδιο έχει συναντήσει τη ριζική αντίθεση των ΗΠΑ που επικαλούμενες την ενεργειακή ανεξαρτησία της Ευρώπης από τη Ρωσία προκρίνουν τον ανταγωνιστικό αγωγό Ναμπούκο, η κατασκευή του οποίου βρίθει από αβεβαιότητες. Στην πραγματικότητα αυτό που επιδιώκει η Ουάσινγκτον (με την αμέριστη υποστήριξη του Μανουέλ Μπαρόζο και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) είναι να ναρκοθετήσει την ανάπτυξη οικονομικών δεσμών και τη στενότερη συνεργασία μεταξύ Δυτικής Ευρώπης και ΕΕ από τη μια και της Ρωσίας από την άλλη. Ο Μπερλουσκόνι παρά την γενικότερη φιλοαμερικανική του πολιτική δεν βοήθησε στην ευόδωση αυτού του σχεδίου.

Τα βέλη ωστόσο που δέχεται δεν σχετίζονται με τις γεωπολιτικές του επιλογές.

Σημείο αφετηρίας για να εκδηλωθεί το τελευταίο κύμα επιθέσεων αποτέλεσε η προστριβή που είχε με τη γυναίκα του, Βερόνικα Λάριο, πριν δύο μήνες επ’ αφορμή την οργή της για τη μετατροπή του ευρωψηφοδελτίου του κόμματός του σε… πασαρέλα και την αίτηση διαζυγίου που κατέθεσε στη συνέχεια. Η επιλογή του 72χρονου Μπερλουσκόνι να τοποθετήσει στις εκλόγιμες μάλιστα θέσεις κόρες εκπάγλου καλλονής άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για μια νέα φουρνιά κατηγοριών εναντίον του που σχετίζονται με ροζ σκάνδαλα και ξεκινούν από τη σχέση του με μια έφηβη, περνούν από διονυσιακά πάρτι στη βίλα του και καταλήγουν σε μια ατελείωτη συζήτηση για το αν ήξερε ή όχι πως μια γυναίκα που κοιμήθηκε μαζί της ασκούσε το… αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου ή όχι.

Πέρα από το αστείο της υπόθεσης, όλη αυτή η αντιπαράθεση κρύβει πολύ μεγαλύτερο φαρισαϊσμό από τη δίωξη του Αλ Καπόνε για φοροδιαφυγή. Καθώς, η πέτρα του σκανδάλου, δυστυχώς, δεν είναι τα τωρινά όργια του Μπερλουσκόνι με τα μοντέλα, όπως στο παρελθόν δεν ήταν η φοροδιαφυγή, δεν ήταν οι σχέσεις του με τη μαφία και τη μασονία, δεν ήταν η ψευδορκία, ούτε οι νόμοι που έκοβε κι έραβε στα μέτρα του για να διευρύνει τις επιχειρήσεις του και να τη γλιτώνει από τους δικαστές. Το πρόβλημα στην Ιταλία είναι ότι έχει δημιουργηθεί ένα πολιτικό σύστημα εγγενώς διεφθαρμένο, προσωποπαγές, σαθρό και απολίτικο, με την ευθύνη να μη βαραίνει αποκλειστικά τον Μπερλουσκόνι. Αυτό το σύστημα μάλιστα είναι προϊόν της πιο σαρωτικής και βίαιης επιχείρησης «καθαρά χέρια» που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ επί ευρωπαϊκού εδάφους η οποία έστειλε στη φυλακή ή σπίτι τους τούς παλαιότερους πολιτικούς και στα εγχειρίδια πολιτικής επιστήμης ιστορικά κόμματα, όπως των Χριστιανοδημοκρατών. Το ανέκαθεν αμφισβητούμενο για την αστάθεια και τον κατακερματισμό του μεταπολεμικό πολιτικό σύστημα της Ιταλίας λοιπόν διαλύθηκε για να ‘ρθει και να θρονιαστεί ο… πιο αμφισβητούμενος πολιτικός όλων των εποχών!

Ο δισεκατομμυριούχος Μπερλουσκόνι ωστόσο δεν ήρθε από τις πίστες των κρουαζιερόπλοιων όπου διέπρεπε στην πολιτική αρένα μόνος του. Με την καθοριστική βοήθεια της μιντιακής αυτοκρατορίας του, ο «καβαλιέρε», όπως τον επέβαλλαν στην κοινή γνώμη τα δικά του μέσα, κέρδισε τρεις εκλογικές μάχες (Μάρτιος 2004, Μάιος 2001, Απρίλιος 2008) και πέτυχε μάλιστα με τη δεύτερη του νίκη ένα ιστορικό ρεκόρ: είναι ο πρώτος μεταπολεμικός πρωθυπουργός της Ιταλίας που κυβερνά μια ολόκληρη θητεία. Στο βιβλίο των ρεκόρ θα γραφτούν κι οι πρόσφατες επιδόσεις του, εν μέσω των ροζ αποκαλύψεων: Στις ευρωεκλογές, όταν παρέμεινε στην πρώτη θέση των προτιμήσεων των ιταλών ψηφοφόρων κερδίζοντας το 35% (από 37% στις περυσινές βουλευτικές), στις τοπικές που διεξήχθησαν προ δεκαημέρου με την κεντροδεξιά να κερδίζει 34 περιφέρειες (ενώ είχε μόνο 9!) και στη δημοσκόπηση που δημοσίευσε η ιταλική εφημερίδα Κοριέρε ντε λα Σέρα την προηγούμενη Κυριακή (28 Ιούνη) βάση της οποίας η δημοτικότητα του βρίσκεται στα ύψη, στο 49% (από 51% όπου βρισκόταν το πρώτο πεντάμηνο του 2009) πρακτικά ανεπηρέαστη!

Το ερώτημα που αβίαστα γεννάται, και αφορά τους λόγους που κάνουν έναν λαό με δημοκρατική παράδοση, όπως τον ιταλικό, να επιλέγει ως ηγέτη του τον Μπερλουσκόνι, απαντιέται κατά μεγάλος μέρος από την πολιτική ανεπάρκεια που επικρατεί στην άλλη μεριά του πολιτικού φάσματος. Εκεί όπου το όνομα του κόμματος αλλάζει με την ίδια συχνότητα που έρχονται και παρέρχονται οι ηγέτες, οδηγώντας από κοινού όλο και πιο δεξιά την ιταλική Αριστερά σε σημείο να μετονομαστεί Δημοκρατικό Κόμμα, όπως στις ΗΠΑ: Πρόντι, Ντ’ Αλέμα, Αμάτο, Ρουτέλι, Φασίνο και ξανά Πρόντι, μετά Βελτρόνι και τώρα Φραντζεσκίνι. Αυτό που μένει σταθερά αναπάντητο είναι το γεμάτο απελπισία αίτημα που είχε εκφράσει δημόσια ο σκηνοθέτης Νάνι Μορέτι προς τον Μάσιμο Ντ’ Αλέμα το 2002: «Επιτέλους, πες κάτι αριστερό»! Όσο αυτό δεν απαντιέται ο αχαλίνωτος Μπερλουσκόνι θα συνεχίσει να συμπεριφέρεται σαν τον αυτοκράτορα Τιβέριο, όπως γράφουν οι βρετανικοί Τάιμς, κι η εκλογή του στους ιταλούς ψηφοφόρους θα φαντάζει μονόδρομος ελλείψει εναλλακτικής λύσης κι αντίπαλου δέους…


Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: