Γιώργης Παυλόπουλος, Η θάλασσα

Μ’ έσπρωξαν μέσα ξαφνικά/ και κλείσανε τη σιδερένια πόρτα./ Κάποιος απ’ το σκοτάδι είπε:/ Πρώτα θα χάσεις τα μάτια σου./ Δεν πρέπει να βλέπεις. Όχι./ Θα βλέπεις τα πάντα μέχρι το τέλος./ Στάσου εκεί να με κοιτάζεις/ να κοιτάς το θάνατό σου.

Εμένα στο νου μου η Θάλασσα.

Θα σου μπήξω το ξύλο τούτο στην κοιλιά/ και θα στο βγάλω από το στόμα./ Θέλω να ιδώ το αίμα σου/ να χύνεται στις πλάκες/ και τα σκυλιά μου να το γλείφουν./ Τραβήξου πέρα κάθαρμα να μη λερώσεις τη στολή μου.

Εμένα στο νου μου η Θάλασσα .

Μπορώ να κάψω τον αέρα/ και να μην ανασαίνεις πια./ Σιγά σιγά θα χάνεσαι/ και θα σε περιμένω./ Ξέρω την ώρα τη στιγμή/ που θα τα παραδώσεις./ Πρώτα θα σπάσεις. Μετά θα με παρακαλάς./ Μετά θα θέλεις να πεθάνεις.

Εμένα στο νου μου η Θάλασσα. 

Όμως θα σε πετάξω από τη σκάλα/ και θα σε ρίξω στο πηγάδι./ Είναι μια τρύπα μες στη γη/ τσιμέντο και σκοτάδι./Πάνω από το κεφάλι σου/ θα βάλω σιδερένια σχάρα./ Εκεί θα μείνεις και θα τρελλαθείς./ Μα πριν θα μαρτυρήσεις.

Εμένα στο νου μοιυ η ΘΑΛΑΣΣΑ.

(Στον Σάκη Καράγιωργα)

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s