Home » 2007 » Φέρνουν ενιαίο φορολογικό συντελεστή (Πριν, 14/9/2007)

Φέρνουν ενιαίο φορολογικό συντελεστή (Πριν, 14/9/2007)

Κείμενο συμβολής

Για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς

Archives

ΦΟΡΟΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

 Η αστική τάξη και οι πλούσιοι μοναδικοί ωφελημένοι από την κατάργηση του φόρου κληρονομιάς

Πρελούδιο της πιο αντιδραστικής φορολογικής μεταρρύθμισης είναι πολύ πιθανό να αποδειχτούν οι εξαγγελίες που έκανε από τη Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Πρόκειται για την κατάργηση του φόρου κληρονομιάς και γονικής παροχής ακινήτων ο οποίος θα αντικατασταθεί από ένα εφ’ άπαξ τέλος ύψους 1% επί της αξίας του ακινήτου, χωρίς να θίγονται τα ισχύοντα αφορολόγητα όρια.

Το μέτρο με μια πρώτη ματιά φαίνεται φιλολαϊκό, ωστόσο δεν είναι! Μέχρι στιγμής ο φόρος δεν βαρύνει όλες τις κληρονομιές το ίδιο μια και υπάρχει ένα αφορολόγητο όριο (το οποίο θα παραμείνει ώστε τα κατώτερα λαϊκά στρώματα να απαλλάσσονται της καταβολής φόρου) κι από κει και πάνω επιβάλλεται κλιμακωτή φορολογία σε ευθεία συνάρτηση με την αξία κάθε μεταβίβασης. Αυτός ο κλιμακωτός φόρος, με βάση τις εξαγγελίες του Κ. Καραμανλή θα καταργηθεί και τη θέση του θα πάρει ένας ενιαίος φορολογικός συντελεστής ύψους 1%. Ουσιαστικά δηλαδή η πρωθυπουργική εξαγγελία ισοδυναμεί με μια συγκεκαλυμμένη κατάργηση των υψηλών φορολογικών συντελεστών που βάρυναν τις μεταβιβάσεις μεγάλων περιουσιών ή πολύ ακριβών κατοικιών. Μοναδικός ωφελημένος συνεπώς από την εξαγγελία του Κ. Καραμανλή θα είναι η αστική τάξη και μια κατηγορία εισοδηματιών – αεριτζήδων που ζει από την εκμετάλλευση έγγειας περιουσίας.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Το μέτρο του Κ. Καραμανλή θα σημάνει μεγαλύτερα φορολογικά βάρη για τους εργαζόμενους (και όχι μόνο μικρότερα βάρη για τους κάθε λογής τοκιστές και σουλατσαδόρους) καθώς θα συνοδευτεί με νέους φόρους για τα ακίνητα, που σε αντικατάσταση του ισχύοντος Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας το πιθανότερο είναι να επιβαρύνουν κατά τον ίδιο τρόπο κάθε ακίνητο, είτε πρόκειται για μεζονέτα στην Κηφισιά είτε για δυάρι στα Πατήσια. Κατ’ αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να καλύψει το κενό που θα αφήσουν στον κρατικό προϋπολογισμό τα έσοδα από φόρους κληρονομιάς, δωρεών και γονικών παροχών τα οποία για το τρέχον έτος ανέρχονταν σε 256 εκ. ευρώ.

Κοινή συνισταμένη όλων των παραπάνω είναι ότι στο εξής μειώνεται κάθετα ο φόρος στα υψηλά εισοδήματα, αυξάνεται ο φόρος των χαμηλών εισοδημάτων και, το χειρότερο, ανατρέπεται εκ βάθρων η αρχής της αναλογικότητας στον επιμερισμό των φορολογικών βαρών, η οποία επέβαλλε υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές σε μεγαλύτερες περιουσίες και αντίστοιχες επιβαρύνσεις και χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές στις μικρότερες περιουσίες. Αξίζει να πούμες ότι αυτή η αρχή παρότι δέσποζε στα χαρτιά, αναφερόμενοι στις μεταβιβάσεις ακινήτων, παραβιαζόταν κατάφωρα τα τελευταία χρόνια μια και η προηγούμενη κυβέρνηση, του ΠΑΣΟΚ, είχε δώσει τη φορολογική δυνατότητα στο κεφάλαιο να μεταβιβάζει έγγειες ιδιοκτησίες και ακίνητα μεγάλης αξίας σε υπεράκτιες εταιρείες και μέσω αυτών να συντελούνται οι μεταβιβάσεις ακινήτων και να γλιτώνει έτσι τις υψηλές επιβαρύνσεις. Αντιτείνοντας επομένως από τη Θεσσαλονίκη πάλι ο Γιώργος Παπανδρέου το μέτρο του διπλασιασμού του αφορολόγητου ορίου στάθηκε ορθά επί της αρχής στο θέμα της φορολογίας – καθώς επί της ουσίας ζητούσε να αυξηθεί ο αριθμός αυτών που απαλλάσσονται και όχι να μειωθεί ο φόρος που πληρώνουν τα ψηλά εισοδήματα. Στην πράξη όμως υποκρινόταν, γιατί επί των ημερών του ΠΑΣΟΚ έμαθε το κεφάλαιο να μην πληρώνει φόρους για τις μεταβιβάσεις ακινήτων, οπότε τώρα με τη ΝΔ αυτό που κατακτά είναι τη νομοθετική κατοχύρωση των κεκτημένων του…

Ωστόσο, ο ενιαίος συντελεστής φορολόγησης του 1% που προτείνει η ΝΔ για τις μεταβιβάσεις κληρονομιών και ακινήτων ανοίγει το δρόμο για τον ανασχεδιασμό της μεθόδου φορολογίας εισοδήματος φυσικών και νομικών προσώπων από την αρχή. Την αντικατάσταση δηλαδή των κλιμακούμενων φορολογικών συντελεστών, βάση των οποίων υψηλότερα εισοδήματα φορολογούνται με υψηλότερα ποσοστά, από έναν ενιαίο φορολογικό συντελεστή που θα επιβάλλεται για κάθε επίπεδο εισοδήματος. Μιλάμε δηλαδή για ένα νέο σχέδιο, ριζικά διαφορετικού εκείνου που καθιερώθηκε ταυτόχρονα με τη θέσπιση της γενικής φορολογίας. Το σχέδιο του ενιαίου φορολογικού συντελεστή (flat tax στη διεθνή ορολογία) τέθηκε στο τραπέζι των συζητήσεων για πρώτη φορά στην Ευρώπη πριν δύο χρόνια. Στις ΗΠΑ είχε τεθεί επίσημα από τον βαθύπλουτο Στιβ Φορμπς όταν έθεσε υποψηφιότητα για τις προεδρικές εκλογές για να παραμείνει ως πρόταση μέχρι τις ημέρες μας από ακραίους και γραφικούς νεοφιλελεύθερους, που ζητούν ίση μεταχείριση των πλουσίων με τους φτωχούς, καταγγέλλοντας το παρεμβατικό κράτος ότι τιμωρεί τη συγκέντρωση …πλούτου. Στην δυτική Ευρώπη τέθηκε πρώτα στη Γερμανία κατά την προεκλογική περίοδο από ένα στέλεχος των Χριστιανοδημοκρατών. Ο σάλος που ξεσηκώθηκε είχε αποτέλεσμα να αποκηρύξει δημόσια η Μέρκελ κάθε σχετική σκέψη κι ο δε …λαγός να μη δει ποτέ υπουργείο. Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου τέθηκε το ίδιο θέμα δημόσια και στην Ελλάδα από αξιωματούχους του υπουργείου Οικονομικών, μένοντας όμως το ζήτημα εκεί. Κατά συνέπεια έχουν γνώση οι φύλακες.

Το ανησυχητικό όμως δεν είναι μόνο ότι το οικονομικό επιτελείο της Δεξιάς έχει φλερτάρει σε δημόσιους χώρους με τον ενιαίο φορολογικό συντελεστή, αλλά ότι την τελευταία δεκαετία αποτελεί διεθνή μόδα και φάρμακο που συστήνεται διά πάσα νόσο από τα επιτελεία του ιμπεριαλισμού. Ο ενιαίος φορολογικός συντελεστής πρώτη φορά καθιερώθηκε στο βασίλειο του πιο αυταρχικού και βάρβαρου καπιταλισμού, στην ανατολική Ευρώπη. Η Εσθονία πρώτη το 1994 τον επέβαλλε στο ύψος του 23%. Ακολούθησε η Λετονία τον επόμενο χρόνο με 25%, η Ρωσία το 2001 με 13%, η Σερβία, η Σλοβακία και η Ουκρανία το 2003 με 14%, 19% και 13% αντίστοιχα, η Γεωργία το 2004 με 12% και η Ρουμανία το 2005 με 16%. Ο λόγος για τον οποίο ο ενιαίος φορολογικός συντελεστής επιβλήθηκε στις εν λόγω χώρες δεν είναι τυχαίος. Τα προοδευτικά φορολογικά συστήματα, με τους βαρείς φόρους στα υψηλά προσωπικά εισοδήματα και τις επιχειρήσεις, αποτέλεσαν όχι μόνο το πιο αντιπροσωπευτικό σημάδι αναγνώρισης του μεταπολεμικού κράτους πρόνοιας αλλά και τη δεξαμενή παροχής πόρων για την άσκηση αναδιανεμητικών πολιτικών που όχι μόνο βελτίωναν το εισόδημα της εργατικής τάξης, αλλά και άμβλυναν τις εισοδηματικές κι ενίοτε και τις κοινωνικές αντιθέσεις. Δεν είναι σύμπτωση που στην Ευρώπη ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής εισοδήματος φυσικών προσώπων συναντάται στη Σουηδία (56%), τη Φινλανδία (53%), την Ολλανδία (52%), την Αυστρία και το Βέλγιο (50%). Στις ίδιες πάνω – κάτω χώρες συναντάται και ο υψηλότερος φορολογικός συντελεστής για τα νομικά πρόσωπα, ή καλύτερα συναντιόταν. Γιατί, τα τελευταία χρόνια με πρώτη διδάξασα την Αμερική του Μπους απ’ το ένα άκρο του κόσμου ως το άλλο ακολουθείται η γραμμή μείωσης των φόρων.

Ο παραπάνω όρος όμως «μείωση των φόρων» (τον οποίο χρησιμοποίησε και ο Κ. Καραμανλής στη χειρόγραφη επιστολή – προεκλογική διαφήμιση που δημοσιεύτηκε στον Τύπο την Παρασκευή) δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και είναι παραπλανητικός. Η αλήθεια είναι πως τόσο στην Ελλάδα (από τη ΝΔ αλλά και το ΠΑΣΟΚ) όσο και στο εξωτερικό αυτό που μειώνεται είναι η άμεση φορολογία και μάλιστα αυτή που αφορά τα νομικά πρόσωπα, ενώ η έμμεση φορολογία που επιβαρύνει ισόποσα όλους τους καταναλωτές ανεξαρτήτως του εισοδήματός τους αυξάνεται κατακόρυφα. Τα επιτεύγματα της Νέας Δημοκρατίας αποτελούν την πιο εύγλωττη απόδειξη. Η μείωση των φορολογικών συντελεστών που βαρύνουν τις επιχειρήσεις από 35% στο 25% (με βάση την εξαγγελία του Κ. Καραμανλή στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο του 2004 – αμέσως δηλαδή μετά την εκλογή του) και η αυθαίρετη αύξηση των συντελεστών ΦΠΑ κατά μία μονάδα αποτελούν τις δύο όψεις της ίδιας ταξικής αντιλαϊκής φορολογικής πολιτικής. Η μία δε προϋποθέτει την άλλη γιατί η μείωση των φόρων στις επιχειρήσεις και η επακόλουθη συρρίκνωση των φορολογικών εσόδων δεν συντελείται σε έδαφος συρρίκνωσης των συνολικών κρατικών δαπανών, αλλά σε ένα πλαίσιο επέκτασης τους. Έτσι ο λογαριασμός πάει στους εργαζόμενους οι οποίοι καλούνται να καλύψουν το κενό που αφήνει πίσω του το κεφάλαιο. Μάρτυρας η αύξηση του μεριδίου των έμμεσων φόρων και η μείωση των άμεσων στο σύνολο των φορολογικών εσόδων όσα χρόνια είναι η ΝΔ στην εξουσία. Ενδεικτικά, με βάση την εισηγητική έκθεση του τελευταίου προϋπολογισμού από 43,6% που ήταν οι άμεσοι φόροι επί των συνολικών φορολογικών εσόδων το 2005 μειώθηκαν το 2006 σε 41,4%, ενώ οι έμμεσοι φόροι τις ίδιες χρονιές αυξήθηκαν από 56,4% σε 58,6%. Που αλλού λοιπόν πέρα από τα κέρδη του κεφαλαίου είδε ο Κ. Καραμανλής την μείωση των φόρων; Πρόκειται δηλαδή για πολιτικό σκάνδαλο πρώτου μεγέθους που επίσης σηματοδοτεί την περαιτέρω αντιδραστικοποίηση των δημόσιων οικονομικών καθώς τόσο οι πηγές προέλευσής τους όσο και οι κατευθύνσεις διοχέτευσής τους δεν μαρτυρούν κάποια αναδιανεμητική πολιτική, η οποία διορθώνει τις στρεβλώσεις της πρωταρχικής διανομής μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου στο επίπεδο της καπιταλιστικής παραγωγής, όπως εγχειριδιακά ορίζεται ο ρόλος τους, αλλά την εμβάθυνση και επίταση αυτών των ανισοτήτων!

Η καθιέρωση του ενιαίου φορολογικού συντελεστή (που στο άκρον άωτο της υποκρισίας τους δικαιολογείται στο όνομα της απλούστευσης του φορολογικού συστήματος την ίδια ώρα που για να φάνε τα λεφτά των ταμείων δε δίστασαν να επενδύσουν τις συντάξεις στις διαφορικές εξισώσεις των σύνθετων ομολόγων) θα επιτείνει την τάση αντιδραστικοποίησης του φορολογικού συστήματος.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: