Home » 2009 » Το φάντασμα της Αργεντινής (Πριν, 21/2/2009)

Το φάντασμα της Αργεντινής (Πριν, 21/2/2009)

Κείμενο συμβολής

Για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς

Archives

Οικονομικοί τρομοκράτες Προβόπουλος – Αλμούνια

ΣΥΝΤΑΓΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Πρόωρο και άδοξο τέλος είχε η προσπάθεια του Κ. Καραμανλή να χαλαρώσει την άγρια νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική της προηγούμενης πενταετίας, όπως επιχειρήθηκε με την απομάκρυνση του Γ. Αλογοσκούφη από το υπουργείο Οικονομίας στον πρόσφατο ανασχηματισμό και την ανάκληση ορισμένων ακραία αντιλαϊκών φορολογικών μέτρων. Την αναδίπλωση αυτής της πολιτικής και την επικείμενη εφαρμογή βάρβαρων αντεργατικών μέτρων προανήγγειλαν την εβδομάδα που πέρασε οι συστάσεις που απηύθυνε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας για την οικονομική πολιτική που πρέπει να εφαρμοστεί (προκαλώντας τη δυσαρέσκεια του Μαξίμου) και δυο μέρες μετά οι δηλώσεις του κοινοτικού επιτρόπου Χοακίν Αλμούνια με αφορμή την κατάθεση του Επικαιροποιημένου Προγράμματος Σταθερότητας. Δύο ήταν τα κοινά σημεία των τοποθετήσεών τους. Το πρώτο αφορούσε την ανάγκη εφαρμογής ενός σταθεροποιητικού κατά τα λεγόμενά τους προγράμματος που στην πραγματικότητα θα είναι πρόγραμμα παρατεταμένης και βάρβαρης λιτότητας που θα μετατρέψει την Ελλάδα σε Ρωσία των αρχών της δεκαετίας του ’90. Το δεύτερο σημείο στο οποίο συμφωνούν είναι ότι δεν υφίσταται περιθώριο άσκησης επεκτατικής πολιτικής που θα λειτουργήσει αντικυκλικά στηρίζοντας τη ζήτηση και τα εισοδήματα, χωρίς να υπονοείται τίποτε περισσότερο από την πολιτική που εφαρμόζουν όλες μα όλες οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες κι οι ΗΠΑ με μοναδική εξαίρεση αυτές που βαρύνονται με υψηλά δημοσιονομικά ελλείμματα. «Η Ελλάδα δεν έχει κανένα περιθώριο χορήγησης αναπτυξιακών κινήτρων, δεδομένου του πολύ υψηλού χρέους της και τη ανισορροπίας του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών», ήταν τα λόγια του ισπανού επιτρόπου. Καρμπόν ήταν και οι δηλώσεις του Γ. Προβόπουλου: «Δεν υπάρχουν περιθώρια για παραδοσιακού τύπου δημοσιονομική ώθηση, λόγω του ύψους του δημοσιονομικού ελλείμματος, του δημόσιου χρέους και του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Η πειθαρχημένη δημοσιονομική πολιτική είναι αναγκαία όχι μόνο για να τηρηθούν οι κανόνες του αναθεωρημένου και ευέλικτου Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, αλλά και για να βελτιωθούν οι όροι εξωτερικού δανεισμού του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα». Οι παραπάνω οδηγίες αν ανέκαθεν προοικονομούσαν φτώχεια και εξαθλίωση σήμερα εγκυμονούν έναν επιπλέον κίνδυνο: την εξώθηση της κρίσης στα έσχατα όρια της, δηλαδή στο οικονομικό κραχ και τη χρεοκοπία. Οι συνταγές του Αλμούνια και του Προβόπουλου κινούνται στην διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που βρίσκονται (προσωρινά έστω) οι πολιτικές που εν χορώ εφαρμόζουν όλες οι καπιταλιστικές χώρες, με απώτερο σκοπό να περιορίσουν τις επιπτώσεις της κρίσης και να αμβλύνουν τις συνέπειες της. Οι κήρυκες της δημοσιονομικής πειθαρχίας αντίθετα, ιεραρχώντας τη δογματική προσήλωση και την εμμονή του στη δημοσιονομική σταθερότητα λειτουργούν σαν οικονομικοί τρομοκράτες απειλώντας να τινάξουν την οικονομία στον αέρα, καθώς το δικό τους μίγμα πολιτικής είναι το πλέον ακατάλληλο. Κι αν μέχρι πέρυσι απλώς αύξανε τη φτώχεια και τους φτωχούς τώρα απειλεί να οδηγήσει τον ελληνικό καπιταλισμό στη χρεοκοπία και τους εργαζόμενους στην εξαθλίωση.

 Ιδεοληψία και δογματική εμμονή στα κριτήρια της δημοσιονομικής σταθερότητας βρίσκεται πίσω από τις προτάσεις Προβόπουλου και Αλμούνια για μείωση του δημόσιου χρέους και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Τυχόν προσπάθεια υλοποίησης αυτών των μέτρων, που ισοδυναμούν με λάδι στη φωτιά της κρίσης, δεν θα σημάνει μόνο την εξαθλίωση των εργαζομένων αλλά συνολική χρεοκοπία.

 

Αδειάζουν τα ταμεία οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο για να αντιμετωπίσουν την κρίση

Για να φανεί πόσο εκτός τόπου και χρόνου είναι οι βαρυσήμαντες κατά τ’ άλλα συστάσεις της ΕΕ και της Τράπεζας της Ελλάδας (που θα μείνουν στην ιστορία σαν υπόδειγμα παλιοκαιρίτικης εμμονής και ανικανότητας προσαρμογής) αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στον υπόλοιπο κόσμο όπου εδώ και μήνες πραγματικά βρέχει… δισεκατομμύρια. Εν αρχή είναι οι ΗΠΑ κι όχι τυχαία. Καθώς εκεί βρίσκεται το επίκεντρο της κρίσης όπου ξεδιπλώθηκε για πρώτη φορά με το σκάσιμο της φούσκας της αγοράς των ακινήτων, στις ΗΠΑ εφαρμόστηκαν τα πρώτα μέτρα για την διαχείριση και την αναχαίτισή της. Οπότε, όποιος θέλει να ελέγξει τι ενδείκνυται, τι αποδίδει και τι όχι, εκεί θα πρέπει να στρέψει το ενδιαφέρον του. Στις ΗΠΑ λοιπόν το πρώτο πακέτο στήριξης των τραπεζών το πολυσυζητημένο πακέτο Πόλσον, όπως έλεγαν τον υπουργό Οικονομικών του Μπους, ύψους 700 δισ. δολ. έπεσε κυριολεκτικά στο κενό καθώς γρήγορα αποδείχτηκε σταγόνα νερού σε μια βιβλικών διαστάσεων πυρκαγιά. Η αναποτελεσματικότητα του δεν αποθάρρυνε την κυβέρνηση Ομπάμα να ξαναβάλει το χέρι στην τσέπη για να στηρίξει τις τράπεζες. Έτσι, ο νέος υπουργός Οικονομικών ανακοίνωσε στις 10 Φεβρουαρίου ένα νέο πακέτο διάσωσης των τραπεζών με την επωνυμία Χρηματοοικονομικό Σχέδιο Σταθερότητας, ύψους 2 τρισ. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η νέα αμερικανική ηγεσία άλλαξε όχημα. Το πακέτο Ομπάμα που εγκρίθηκε την προηγούμενη εβδομάδα από τα δύο αμερικανικά νομοθετικά σώματα συνιστά τομή στη διαχείριση της τρέχουσας κρίσης γιατί για πρώτη φορά δοκιμάζονται πολιτικές που συνιστούν καθαρό και ανόθευτο κεϋνσιανισμό. Προβλέπονται πολιτικές που έχουν ξεσηκωθεί ατόφιες από το πιο καλά δοκιμασμένο και μοναδικό εγχειρίδιο χρήσης για περιόδους κρίσης. Το πακέτο Ομπάμα ύψους 789,2 δισ. δολ. χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο μέρος που ισοδυναμεί με το 38% των δαπανών του αφορά φορολογικές απαλλαγές που δεν κατευθύνονται στους υπερπλούσιους όπως συνέβαινε κάθε χρόνο την οκταετία του Μπους, αλλά στα πιο χαμηλά εισοδήματα, χωρίς ωστόσο να ξεχνάμε ότι ο μέσος φορολούμενος στις ΗΠΑ είναι πολύ πιο πλούσιος από τον μέσο κάτοικο της χώρας. Παρόλα αυτά δεν υπάρχει χαμηλόμισθος και γενικότερα εργαζόμενος που να μη δει το βδομαδιάτικό του να αυξάνεται κατά 7, 12 ακόμη και 14 δολάρια. Ένα δεύτερο τμήμα του πακέτου, που ισοδυναμεί κι αυτό με το 38% της αξίας του θα στραφεί στην υγεία, την παιδεία, τους άστεγους και τους ανέργους κι ένα τρίτο ίσο με το εναπομείναν 26% θα στραφεί στον εκσυγχρονισμό των απαρχαιωμένων υποδομών, στην ενθάρρυνση της επιστημονικής ιατρικής έρευνας και σε κίνητρα στην πράσινη βιομηχανία. Όσο κι αν τα παραπάνω στήριξης της ενεργού ζήτησης σηματοδοτούν την σχετική τροποποίηση της εφαρμοζόμενης νεοφιλελεύθερης πολιτικής δεν συνιστούν την ανατροπή της ή, πολύ περισσότερο, αλλαγή οικονομικού παραδείγματος καθώς πρώτο, είναι μέτρα περιορισμένης χρονικής διάρκειας και δεύτερο αφήνουν ανέγγιχτους τους όρους διανομής του παραγόμενου προϊόντος ανάμεσα στην εργασία και το κεφάλαιο. Πλαίσιο που καθορίζει με τον αλάνθαστο τρόπο το περιεχόμενο κάθε οικονομικής πολιτικής. Άλλες φορές μάλιστα το πακέτο διάσωσης συνοδεύεται από την επιδείνωση των όρων εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα οι απολύσεις 20.000 δημοσίων υπαλλήλων στην άλλοτε χρυσή πολιτεία της Καλιφόρνιας, που λικνίζεται κι αυτή στα βήματα του τάνγκο βρισκόμενη στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Επίσης η απόλυση 14.000 μόνιμων μισθωτών από την Τζένεραλ Μότορς, που αποτελεί μάλιστα όρο για την κρατική χρηματοδότησή της, και η επακόλουθη αντικατάστασή τους από προσωρινό προσωπικό, χαμηλών μισθολογικών απαιτήσεων και υψηλής εκμετάλλευσης, ρεϊγκανικών προδιαγραφών. Οι αθρόες χρηματοδοτήσεις δεν αποτελούν αμερικανική ιδιαιτερότητα, όσο κι αν οι Αμερικάνοι είναι που είδαν πρώτοι το χάρο της συστημικής κατάρρευσης με τα μάτια τους τον Σεπτέμβριο αφήνοντας να χρεοκοπήσει η Λίμαν Μπράδερς. Έκτοτε προσέχουν, όπως κι άλλες αστικές τάξεις. Η Ιαπωνία, για παράδειγμα, που είδε το ΑΕΠ της να μειώνεται κατά 12,7% το τελευταίο τρίμηνο του 2008, ανακοίνωσε πακέτο διάσωσης ύψους 425 δισ. γεν. Στην από δω μεριά του Ατλαντικού τα πράγματα αποδείχθηκαν πολύ χειρότερα, προς διάψευση των ελπίδων ότι η κρίση θα περιοριστεί στις ΗΠΑ, βελτιώνοντας εξ αντανακλάσεως της θέση της Ευρώπης στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Προς επίρρωση η συρρίκνωση του ΑΕΠ των 16 χωρών της ευρωζώνης το τέταρτο τρίμηνο του 2008 κατά 1,5%, όταν στις ΗΠΑ μειώθηκε κατά 1% και η αποκάλυψη του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ ότι για πολύ καιρό ήταν απαγορευμένη η χρήση της λέξης ύφεση στα κοινοτικά έγγραφα από την Κομισιόν και τον πρόεδρό της, Μ. Μπαρόζο. Η βρετανική κυβέρνηση, που προς έκπληξη και των πιο απαισιόδοξων έχει χαρακτηρίσει την τρέχουσα κρίση την σοβαρότερη των τελευταίων εκατό χρόνων, δηλαδή βαθύτερη κι απ’ αυτήν του ’29-’30 ανακοίνωσε ένα νέο πρόγραμμα αγοράς τοξικών ομολόγων, ύψους 75 δισ. δολ. Στη γειτονική Ιρλανδία η κυβέρνηση αφού κρατικοποίησε τις τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή κυβέρνηση που απέκτησε ντε φάκτο τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος. Στη Γαλλία η δεξιά κυβέρνηση προσέφερε 6 δισ. ευρώ υπό τη μορφή χαμηλότοκων δανείων στις αυτοκινητοβιομηχανίες της με τον όρο να μην κλείσουν εργοστάσια και να μην απολύσουν εργάτες. Στην Ιταλία, η κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι που έχει μεγαλύτερο δημόσιο χρέος από το ελληνικό και εφάμιλλο έλλειμμα έγραψε στα παλιότερα των υποδημάτων της τις κοινοτικές υστερίες και ανακοίνωσε πακέτο διάσωσης ύψους 2 δισ. ευρώ που θα κατευθυνθεί στην ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία και την κατανάλωση, επιδοτώντας με 3.000 ευρώ κάθε καταναλωτή που αποσύρει αυτοκίνητο δεκαετίας κι αγοράζει νέο που εκπέμπει χαμηλότερους ρύπους. Η κυβέρνηση της Μέρκελ στη Γερμανία τέλος ψήφισε το υψηλότερο σε αξία πακέτο στήριξης της οικονομίας στην μεταπολεμική ιστορία, ύψους 50 δισ. ευρώ που είναι το δεύτερο από την έναρξη της κρίσης. Θα κατευθυνθεί δε σε δημόσιες επενδύσεις, επιστροφές φόρου και επιδοτήσεις για την απόσυρση παλιάς τεχνολογίας αυτοκινήτων. Επίδειξη επίσης προσαρμοστικής ικανότητας ήταν και η ανακοίνωση της γερμανικής κυβέρνησης στο τέλος της εβδομάδας που πέρασε ότι προτίθεται να στηρίξει κλυδωνιζόμενα κράτη, έστω και μέσω της παροχής κεφαλαίων στο ΔΝΤ για να μη καταρρεύσουν. Παρότι η ανακοίνωση έγινε υπό το φόβο των οικονομικών τριγμών που ενδέχεται να νιώσει η Αυστρία καθώς οι τράπεζες της έχουν χορηγήσει δάνεια στην ανατολική Ευρώπη που ξεπερνούν το 80% του ΑΕΠ της (!) αποτελεί αναίρεση της άτεγκτης στάσης που ακολουθούσε μέχρι πρόσφατα και πολύ περισσότερο αυτής που υποδεικνύει να ακολουθήσουν οι χώρες με μεγάλο έλλειμμα. Τα πακέτα στήριξης που ανακοινώνουν τα καπιταλιστικά κράτη όσο κι αν αποτελούν μια βαθιά ρεαλιστική αντιμετώπιση της κρίσης, βρίθουν αντιφάσεων. Τα παραπάνω μέτρα, τουλάχιστον στην αμερικανική πιο προωθημένη μορφή τους, αποσκοπούν στην στήριξη της κατανάλωσης έτσι ώστε τα ρήγματα της κρίσης να μπαζωθούν όπως – όπως με μια νέα πλημμυρίδα ρευστού, όπως ακριβώς έγινε και το 2000 με τη φούσκα της «νέας οικονομίας» και των μετοχών του ίντερνετ. Παράλληλα φυσικά αυξάνουν το εργατικό εισόδημα (έστω κι αν τα δεκαδόλαρα πάνε στα δυσθεώρητα υπόλοιπα των πιστωτικών καρτών) χωρίς ταυτόχρονα να μειώνονται τα κέρδη των επιχειρήσεων αλλά τα κρατικά έσοδα. Από την άλλη, η χρηματοδότηση της πράσινης βιομηχανίας (που εμφανίζεται ως αντίδοτο στην κρίση και στην ημεδαπή από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης) μόνο ως παράπλευρο όφελος στοχεύει στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των εργαζομένων και την επίλυση της χρόνιας περιβαλλοντικής κρίσης. Ζητούμενό τους είναι τα υπερυψηλά, μονοπωλιακά ποσοστά κέρδους που συνοδεύουν κάθε νέα επένδυση και διαφοροποιημένη γραμμή παραγωγής μέχρι που ο κορεσμός του κλάδου με το πέρασμα του χρόνου και την έλευση νέων καπιταλιστών που θα προσέλθουν μαγνητισμένοι από αυτά τα άνω του μέσου ποσοστά κέρδους, να τα «κανονικοποιήσουν» οδηγώντας ξανά σε ένα μεταγενέστερο κύκλο σε πτώση το ποσοστό κέρδους. Παράπλευρη απώλεια των παραπάνω μέτρων είναι ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός, μια νέα όξυνση της δημοσιονομικής κρίσης. Η ενασχόληση με τα δημόσια οικονομικά παύει να είναι δουλειά του κάθε Αλμούνια από τη στιγμή που η αναλλοίωτη οικονομική πολιτική προδιαγράφει ότι η επαναφορά τους στον ορθό δρόμο θα γίνει εις βάρος των εργαζομένων. Έστω κι αν δεν είναι αυτοί που γεύτηκαν την μερίδα του λέοντος. Μια δεύτερη συνέπεια είναι το αυξημένο κόστος που θα καταβάλλουν τα μικρότερα κράτη για να βρουν δανεικά όσο διάστημα η αγορά θα κατακλύζεται από την υπερπροσφορά αμερικανικών ομολόγων (τίτλους αστρονομικού ύψους 2,5 τρισ. δολ. θα εκδώσουν όλη τη χρονιά), που εξ ορισμού αξιολογούνται με την υψηλότερη βαθμολογία, και επίσης ομολόγων που εκδίδουν εταιρείες του ιδιωτικού τομέα οι οποίες προσπαθούν να αποφύγουν την κινούμενη άμμο των χρηματιστηρίων. Υπό αυτή την έννοια η άνοδος των επιτοκίων με τα οποία δανείζεται το ελληνικό δημόσιο, ακόμη και τρεις ποσοστιαίες μονάδες πάνω από τα γερμανικά δεκαετή ομόλογα όπως συνέβη την Τρίτη 17 Φεβρουαρίου, δεν αντανακλά μόνο τις δομικές αδυναμίες του ελληνικού καπιταλισμού. Μεταξύ πολλών άλλων, είναι και πρόβλημα προσφοράς και ζήτησης ή, διαφορετικά ειδωμένο, ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού. Σ’ αυτό το βωμό οι φορολογούμενοι της Ελλάδας θα καταβάλλουν το τρέχον έτος 1 δισ. επιπλέον για τα νέα δάνεια του ελληνικού δημοσίου.

Αντιφάσεις των πακέτων διάσωσης

Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΒΑΘΜΟΥ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΘΑ ΚΡΙΝΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Οι πιο ηχηρές επιφυλάξεις για τα πακέτα διάσωσης ωστόσο διατυπώθηκαν υπό τη μορφή αποτίμησης της τύχης που είχαν ανάλογες κρατικές πρωτοβουλίες στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια της χαμένης λεγόμενης δεκαετίας η οποία ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’80 με αφορμή κι εκεί το σκάσιμο της φούσκας των ακινήτων. Από το 1991 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2008 σε ένα πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων που δεν έχει όμοιο στη σύγχρονη ιστορία η Ιαπωνία δαπάνησε 6,3 τρισ. δολ., καταφέρνοντας να δημιουργήσει το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος μεταξύ των ανεπτυγμένων καπιταλιστικά χωρών – ισοδύναμο με το 180% του ΑΕΠ της που ανέρχεται σε 5,5 τρισ. δολ. – και το μόνο που πέτυχε ήταν να αποφύγει μια συστημική κατάρρευση τύπου ’29–’30. Ποτέ δε βγήκε από την κρίση, όπως φάνηκε και τώρα που πριν καν ανεβάσει πυρετό η αμερικανική οικονομία αυτή έπαθε πνευμονία. Παίρνοντας υπ’ όψη μας ότι η αμερικανική οικονομία είναι διπλάσια περίπου της ιαπωνικής και το σημαντικότερο πως ο παγκόσμιος χαρακτήρας της σημερινής κρίσης δεν δίνει τη δυνατότητα σε κάποια χώρα να αποτελέσει σανίδα σωτηρίας για την έξοδο των άλλων όπως ανέκαθεν συνέβαινε με τις προηγούμενες κρίσεις (Σουηδίας, Ιαπωνίας, Μεξικού, Αργεντινής, Βραζιλίας, Νοτιοανατοικής Ασίας, Ρωσίας, κλπ) μπορούμε να φανταστούμε πόσες δεκάδες ακόμη πακέτα Πόλσον, Γκάιτνερ και Ομπάμα μπορεί να απαιτηθούν χωρίς κάποιο ορατό αποτέλεσμα. Η σημαντικότερη ωστόσο αιτία για την αναποτελεσματικότητα των πακέτων διάσωσης είναι ότι (χωρίς να παραγνωρίζουμε πως συνοδεύονται από μέτρα απορύθμισης των εργασιακών σχέσεων και ιδιωτικοποιήσεων που απογειώνουν την εκμετάλλευση και το ποσοστό κέρδους – κι εδώ πάλι η Ιαπωνία είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα) αυτά τα ίδια στέκονται στην κυκλοφορία, διευκολύνοντας τις περισσότερες φορές την πραγμοποίηση της υπεραξίας, χωρίς όμως να ανατρέπουν τους όρους εκμετάλλευσης προς όφελος του κεφαλαίου. Όρος εκ των ων ουκ άνευ όμως για την ανάταξη του ποσοστού κέρδους και την υπέρβαση της κρίσης είναι η επιμήκυνση του απλήρωτου χρόνου εργασίας. Όσο τα φυσικά και ιστορικά εμπόδια, υπό την μορφή των κατακτήσεων της εργατικής τάξης, δεν επιτρέπουν στο κεφάλαιο να εμπεδώσει στην παραγωγή το βαθμό εκμετάλλευσης που προσιδιάζει στην αυξημένη οργανική σύνθεση του κεφαλαίου, τόσο η κρίση θα είναι παρούσα και θα εμφανίζεται κάθε φορά με τα… ρούχα κάποιου άλλου: των νέων τεχνολογιών, των ακινήτων, των πιστωτικών σε λίγα χρόνια, κλπ. 

 ΒΙΑΙΗ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ

Ζητούν άγρια μέτρα λιτότητας

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ

Οι βαθύτερες αντινομίες που χαρακτηρίζουν κάθε μέτρο του κεφαλαίου για την αντιμετώπιση της κρίσης δεν αναιρούν το γεγονός ότι πολλές φορές η εφαρμογή του αποτελεί μονόδρομο. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα με τα πακέτα διάσωσης. Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί την μακροχρόνια αποτελεσματικότητά τους, κανείς όμως δεν μπορεί να βρει και κάποιο καλύτερο μέτρο άμεσης απόδοσης που η υιοθέτησή του να μην γεννάει αντιδράσεις, παρά μόνο σε γραφικούς θεματοφύλακες της μονεταριστικής ορθοδοξίας. Προκαλεί έκπληξη για παράδειγμα ότι η Αγγλία πήρε απόφαση να «κόψει», κατά το κοινόν λεγόμενο, νέο χρήμα για να τροφοδοτεί την αγορά. Σε μια νέα επίδειξη πραγματισμού και θέλοντας να αποφύγει τα τοκογλυφικά επιτόκια των δανειστών καταφεύγει σε μεθόδους που είχαν απαγορευτεί από τη δεκαετία του ’80 και μετά. Μοναδική εξαίρεση σ’ αυτό τον κανόνα αποτελεί η ελληνική κυβέρνηση που δια του πρωθυπουργού έσπευσε να υποσχεθεί την εφαρμογή των απαραίτητων μέτρων και μέρος της ελληνικής αστικής τάξης που αν αφεθούν ελεύθεροι θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια τον ελληνικό καπιταλισμό στη χρεοκοπία και θα δούμε μπροστά στα μάτια μας να επαναλαμβάνεται το φαινόμενο της Αργεντινής. Η χώρα όμως του Μπόρχες και του Κορτάσαρ είχε το ελαφρυντικό πως οι ασυνάρτητες οικονομικές πολιτικές ήταν το αναγκαίο κακό μιας νομισματικής πολιτικής που επιβαλλόταν από την αμερικανική κεντρική τράπεζα, ελέω δολαριοποίησης της αργεντίνικης οικονομίας, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα με μια σειρά χώρες της ανατολικής Ευρώπης που είχαν συνδέσει το νόμισμά τους με το ευρώ. Στην Ελλάδα όμως, εν μέσω κρίσης, ο Γ. Προβόπουλος ιεραρχεί ως πρωτεύοντας στόχο πολιτικής «τον άμεσο περιορισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος κάτω από το 3% του ΑΕΠ για φέτος και την περαιτέρω μείωσή του περίπου κατά 1% του ΑΕΠ ετησίως την επόμενη τριετία, ώστε να μηδενιστεί το 2012. Η μείωση αυτή είναι εφικτή», τόνιζε μάλιστα στην ομιλία του τη Δευτέρα κατά την παρουσίαση της έκθεσης για τη νομισματική πολιτική 2008 – 2009. Κι ως δεύτερο στόχο έθετε «την ουσιαστική μείωση του λόγου του χρέους προς το ΑΕΠ κάτω από την τιμή αναφοράς της Συνθήκης του Μάαστριχτ (60%) μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα, π.χ. εντός 10 ετών». Κατά την ομιλία του υπονόησε ακόμη και την ανάγκη αναθεώρησης της συλλογικής σύμβασης εργασίας καθώς για φέτος προβλέπει αυξήσεις 6% με προβλεπόμενο πληθωρισμό 1,8%! Μια ματιά να ρίξει κανείς στους υπέρμετρους στόχους που έθετε προεκλογικά η ΝΔ για το «νοικοκύρεμα» των δημόσιων οικονομικών (10 δισ. έλεγαν ότι θα εξοικονομήσουν από την κρατική σπατάλη) και την αποτυχία τους να τους πραγματοποιήσουν φαίνεται ανάγλυφα ότι ακόμη και η προσέγγιση των στόχων του Προβόπουλου θα σημάνει πρωτοφανούς αγριότητας μέτρα: απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, κάθετη μείωση των συντάξεων κι όχι απλά συγκρατημένες αυξήσεις ή πάγωμά τους όπως είχαμε μέχρι σήμερα, διακοπή χρηματοδοτήσεων σε υγεία, παιδεία, κλπ. Χώρια φυσικά που σε ότι αφορά τα πλέον ουσιώδη και δομικά χαρακτηριστικά, για παράδειγμα το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών που το 2008 αυξήθηκε κατά 8% φθάνοντας στο 14,5% του ΑΕΠ ως αποτέλεσμα της αύξησης του ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου το οποίο κινείται γύρω στο 19% του ΑΕΠ από το 2002, τα μέτρα του Γ. Προβόπουλου δεν θα επιφέρουν την παραμικρή βελτίωση. Αντίθετα θα βουλιάξουν τον ελληνικό καπιταλισμό κι ακόμη πιο βαθιά τους εργαζόμενους όπως συνέβη την τριετίας του Μητσοτάκη όταν επελέγη η πολιτική της βίαιης εκκαθάρισης ως διέξοδο από την κρίση. Σήμερα όμως μια τέτοια συσταλτική πολιτική (που δεν επιλέγεται από καμιά αστική τάξη) θα σημάνει την απότομη υποβάθμιση της θέσης ενός καπιταλιστικού σχηματισμού στον διεθνή ανταγωνισμό.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: