Νομισματικός πόλεμος: Κίνα και Ιαπωνία σε …σώμα ένα (Επίκαιρα, 5-11/1/2012)

Σοκ και δέος προκάλεσε η ανακοίνωση του ιάπωνα πρωθυπουργού Γιοσιχίκο Νόντα αμέσως μετά τη συνάντησή του με τον κινέζο ομόλογό του, Γουέν Γιαμπάο, ότι οι δύο χώρες παύουν στο εξής στις διμερείς εμπορικές τους ανταλλαγές να χρησιμοποιούν το δολάριο και όλες οι συναλλαγές θα γίνονται με τη βοήθεια των εθνικών νομισμάτων τους. Μέχρι τώρα κάθε συναλλαγή μεταξύ εταιρειών των δύο χωρών περιελάμβανε την αγορά δολαρίων με την οποία γινόταν η πληρωμή, προσθέτοντας όπως είναι ευνόητο σημαντικό κόστος για τους συναλλασσόμενους, ενώ για τις ΗΠΑ, αντίθετα, απρόσμενα κέρδη τόσο οικονομικά όσο και γεωπολιτικά. Ο εξοβελισμός του δολαρίου από τις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας δεν ήταν και η μοναδική ανακοίνωση που σημάδεψε την επίσκεψη του ιάπωνα πρωθυπουργού στο Πεκίνο. Οι δύο ηγέτες ταυτόχρονα ανακοίνωσαν και άλλα μέτρα που από κοινού συγκλίνουν στην στενότερη οικονομική συνεργασία των δύο οικονομικών γιγάντων της Ασίας. Έγινε γνωστό για παράδειγμα ότι η Ιαπωνική Τράπεζα για τη Διεθνή Συνεργασία θα εκδώσει στην Κίνα ομόλογα σε γιουάν, κίνηση χωρίς προηγούμενο καθώς σε καμία άλλη κυβέρνηση δεν έχει δώσει το Πεκίνο το δικαίωμα να εκμεταλλευτεί την εγχώρια αγορά κεφαλαίων. Ακόμη ανακοινώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι το Τόκιο θα αγοράσει κρατικά ομόλογα της Κίνας. Πρόκειται για μια σειρά από καλά στοχευμένες κινήσεις που ως ζητούμενο έχουν να αυξήσουν το βαθμό ολοκλήρωσης των δύο οικονομιών καθώς οι ίδιες οι κυβερνήσεις με αυτό τον τρόπο υποκινούν τον ιδιωτικό τομέα να προβεί σε αντίστοιχες συνεργασίες.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη λύνει ένα κρίσιμο ερώτημα που ταλανίζει όχι μόνο τους οικονομικούς παράγοντες αλλά και τις πολιτικές ελίτ του δυτικού κόσμου: Κατά πόσο η κινέζικη ηγεσία ιεραρχεί την οικονομική διείσδυση στην ευρω-αμερικανική αγορά ή, αντίθετα, δίνει προτεραιότητα στην επικράτησή της στην Ασία. Οι πρωτοβουλίες που ανακοινώθηκαν από το Πεκίνο δίνουν μια κατηγορηματική απάντηση: Το Πεκίνο ακολουθεί μια πολιτική που στηρίζεται σε γερά θεμέλια, επιλέγοντας πρώτα να εξαντλήσει τα περιθώρια και τις ανεκμετάλλευτες δυνατότητες που παρέχει η ίδια η Ασία και σε δεύτερο χρόνο θα εισβάλει οικονομικά στις αγορές των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Προφανώς, η συγκεκριμένη ιεράρχηση δεν αποκλείει την πρόσφατη απόφαση του Πεκίνου να δώσει 3,5 δις. δολάρια για να αγοράσει την ενεργειακή εταιρεία της Πορτογαλίας που έβγαλε στο σφυρί η κυβέρνηση του Πάσος Κοέλιο. Επίσης είναι συμβατή με την πρόθεσή του να δανειοδοτήσει το ΔΝΤ ώστε ο μισητός οργανισμός να έχει την απαραίτητη επάρκεια κεφαλαίων αν τυχόν και χρειαστεί να στηρίξει την Ιταλία και την Ισπανία σε περίπτωση που αποκλειστούν από τις αγορές ομολόγων. Εξηγεί όμως πολύ καλά γιατί οι χρόνιες προσδοκίες ειδικά των Ευρωπαίων να επωφεληθούν από τα μυθικά συναλλαγματικά αποθέματα του Πεκίνου ύψους 3,2 τρις. δολ. σταθερά αποτυγχάνουν, κι αυτό παρότι η ΕΕ αποτελεί τη νούμερο ένα εξαγωγική αγορά της Κίνας. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις της Κίνας αντίθετα στην ΕΕ είναι εντελώς αναντίστοιχες. Με βάση κινέζικους υπολογισμούς ανήλθαν σε 12 δις. δολάρια και με βάση ευρωπαϊκούς ήταν ακόμη μικρότερες, μόλις 8 δις. δολάρια, ποσά που αντιστοιχούν στο εντυπωσιακά χαμηλό ποσοστό του 0,2% του συνόλου των άμεσων ξένων επενδύσεων στη γηραιά ήπειρο.

Η στενότερη οικονομική συνεργασία Ιαπωνίας και Κίνας

απαντά στην προσπάθεια των ΗΠΑ να διεισδύσουν στην Ασία 

Η πραγματικότητα βέβαια είναι πως η Κίνα δεν γυρίζει την πλάτη της στην Ευρώπη από δική της και μόνο επιλογή, ιεραρχώντας την Ασία (αλλά και την Αφρική!). Σημαντικό μέρος ευθύνης σε αυτή την απόφαση έχουν και οι περιορισμοί που έχει θέσει η ίδια η ΕΕ, οι οποίοι κατά μεγάλο μέρος είναι επιβεβλημένοι με κοινωνικά κριτήρια, αποτελώντας για παράδειγμα το τίμημα που πληρώνει η Κίνα για την ανυπαρξία εργατικής νομοθεσίας και τις παραβιάσεις των πιο στοιχειωδών πολιτικών ελευθεριών. Τα περιοριστικά αυτά μέτρα πρόκειται σύντομα να αρθούν στο πλαίσιο σχετικών διαπραγματεύσεων που διεξάγονται μεταξύ Βρυξελλών και Πεκίνου κι ως απόρροια του έρωτα που νιώθει η ΕΕ με το όχι και τόσο κρυφό μυστικό της κινέζικης επιτυχίας.

Η απόφαση ωστόσο της Ιαπωνίας και της Κίνας να συσφίξουν τις οικονομικές σχέσεις τους, παραμερίζοντας με ασυνήθιστη αποφασιστικότητα χρόνιες αντιθέσεις, συνιστά επίσης μια επιθετική απάντηση στην προσπάθεια των ΗΠΑ να διεισδύσουν στην ανατολική Ασία και την Άπω Ανατολή. Η επίμονη προσπάθεια ειδικότερα της Ουάσινγκτον να κρατάει ανοιχτό το μέτωπο του 38^ου παράλληλου που χωρίζει τη Βόρεια από τη Νότια Κορέα ισοδυναμεί με ωρολογιακή βόμβα για την περιοχή και πολύ περισσότερο για την ικανότητα της Ιαπωνίας και της Κίνας να ελέγχουν τα του οίκους τους. Ο εξοβελισμός επομένως του δολαρίου από τις μεταξύ τους οικονομικές συναλλαγές θα μπορούσε να συνοδεύεται από τις δύο ασιατικές πολιτικές ηγεσίες και από την ευχή να είναι μόνο η αρχή για να χαρακτηριστεί όλη η περιοχή του Ειρηνικού ως απαγορευμένη ζώνη για την Ουάσινγκτον.

Εξοβελισμός του δολαρίου

Το σχέδιο επομένως υποκατάστασης του δολαρίου από το γουάν και το γιεν συνιστά μια επιθετική κίνηση των δύο χωρών. Δεν είναι όμως μόνο αυτή η πραγματικότητα όσο κι αν υποστηρίζεται από πλήθος ενδείξεων που υπογραμμίζουν την οικονομική ευρωστία των δύο χωρών, όπως για παράδειγμα η απόφαση της Ιαπωνίας να ξεκινήσει τις εξαγωγές όπλων, τερματίζοντας μια απαγόρευση που ίσχυε από το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, ή η απόφαση της Κίνας να αναπτύξει στην επόμενη πενταετία ένα φιλόδοξο διαστημικό πρόγραμμα που θα περιλαμβάνει ακόμη και επανδρωμένες αποστολές στο διάστημα και επίσης την ανάπτυξη ενός δικού της συστήματος γεωγραφικού προσδιορισμού (GPS). Υπάρχει ταυτόχρονα και η άλλη όψη. Για την ακρίβεια, πλήθος από ανησυχητικά σημάδια τόσο για την Κίνα όσο και για την Ιαπωνία ότι εισέρχονται σε μια περίοδο μειωμένων προσδοκιών και οικονομικής συρρίκνωσης. Στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου για παράδειγμα το εμπορικό έλλειμμα το Νοέμβρη του 2011 έφθασε σε επίπεδα ρεκόρ από το 1979 που ξεκίνησαν να δημοσιεύονται σχετικά στοιχεία ως αποτέλεσμα τριών αιτιών: της πτώσης των εξαγωγών (λόγω της ύφεσης στην Ευρώπη και σε άλλες χώρες), της ανόδου των εισαγωγών (και ειδικότερα καυσίμων λόγω της καταστροφής στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα τον Μάρτιο του 2011) και της ανατίμησης του εθνικού τους νομίσματος, του γιεν (που κάνει ακριβότερες τις εξαγωγές και φθηνότερες τις εισαγωγές). Σε αυτό το πλαίσιο η κεντρική τράπεζα της Ιαπωνίας ανακοίνωσε την επιδείνωση των οικονομικών επιδόσεων της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας του πλανήτη.

Για την Κίνα οι προοπτικές είναι πολύ χειρότερες, σε πλήρη αντίθεση με τις μεγαλεπήβολες προοπτικές που διατυπώνονταν έναν χρόνο πριν όταν η οικονομία της «έτρεχε» με ρυθμό 9% ετησίως. Οι προβλέψεις είναι τόσο δυσοίωνες ώστε το ερώτημα εστιάζεται στο κατά πόσο η «προσγείωση» θα είναι ομαλή ή απότομη κι όχι αν θα υπάρξει «προσγείωση». Σε αυτό το συμπέρασμα συνηγορεί η επιβράδυνση των ρυθμών μεγέθυνσης, η πτώση της παραγωγής σε κρίσιμους κλάδους όπως ο χάλυβας, η μείωση των εξαγωγών, η φούσκα στην αγορά ακινήτων, η κρίση χρέους που παρατηρείται στην περιφερειακή και τοπική διακυβέρνηση, οι κλυδωνισμοί που δέχονται οι τράπεζες της, σειρά σκανδάλων απάτης με επίκεντρο πολυεθνικές της που δημιουργούν αμφιβολίες για την πραγματική ευρωστία τους κ.α.

Κατ’ άλλους όμως η αδιαμφισβήτητη κόπωση που εμφανίζει η Κίνα αποτελεί συνάρτηση της εξάντλησης ενός μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης και προσέλκυσης επενδύσεων που στηρίχθηκε στην βάρβαρη εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας που ως συνδικαλιστική έκφραση είχε ένα σώμα τεχνοκρατών διορισμένων από την κυβέρνηση. Ανέφερε για παράδειγμα στέλεχος της τράπεζας Barclays στους Financial Times της προηγούμενης Πέμπτης 29 Δεκεμβρίου: «Το αποκαλούμενο μοντέλο της φθηνής εργασίας έχει δημιουργήσει πολλά προβλήματα και δεν δουλεύει πλέον άλλο. Η ψυχολογία των εργατών έχει αλλάξει σημαντικά», δήλωνε ο τραπεζίτης στο ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας με αφορμή μια μεγάλη απεργία στο κινέζικο εργοστάσιο της κορεάτικης εταιρείας παραγωγής προϊόντων υψηλής τεχνολογίας LG, όπου συμμετείχαν 8.000 εργάτες. «Πέντε ή δέκα χρόνια πριν αυτά τα άτομα ένιωθαν απλώς τυχερά να βρουν μια δουλειά γιατί υπήρχε υπερπροσφορά εργασίας. Τώρα όμως συμβαίνει το αντίθετο. Υπάρχει έλλειψη εργατικών χρειών, έτσι οι εργάτες έχουν μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη»!

Η επίδειξη δύναμης στο εξωτερικό έρχεται επομένως, κατά ένα τουλάχιστον μέρος, να καλύψει τα ρήγματα που δημιουργούν οι κοινωνικές εντάσεις και η οικονομική κρίση στο εσωτερικό.

Νέα μέτρα φτώχειας επιταχύνουν την συντριβή (Πριν, 27.11.2011)

«Οι κόποι των ετών 2009 – 2011 δεν πήγαν χαμένοι» ήταν ο τίτλος της πρώτης διαφάνειας που παρουσίασε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Φίλιππος Σαχινίδης στο υπουργικό συμβούλιο της Πέμπτης 24 Νοέμβρη. Ο άνθρωπος που πρώτος, εν τη ρήμη του λόγου του, αποκάλυψε σε τηλεοπτική του συνέντευξη πως η προσφυγή στο ΔΝΤ ήταν προαποφασισμένη, από την πρώτη κιόλας μέρα που κέρδισε τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ, έρχεται τώρα να εμφανίσει το άσπρο – μαύρο, με δύο στόχους: Πρώτο, να συγκαλύψει το γιγαντιαίο μέγεθος της αποτυχίας και δεύτερο να εξασφαλίσει την απαραίτητη συναίνεση για την επιβολή νέων αντιλαϊκών μέτρων που θα συνοδεύσουν την εφαρμογή της απόφασης της 26^ης Οκτωβρίου 2011. Μιας συμφωνίας που θεωρείται ήδη παρωχημένη…

Η πιο κραυγαλέα διάψευση στον ισχυρισμό του αναπληρωτή υπουργού και πρώην τραπεζικού στελέχους, όπως γράφει στο βιογραφικό του, ήλθε μια μέρα πριν, από την υπηρεσία στην οποία προΐσταται. Σε ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών για την πορεία εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού αναφέρεται πως στα τέλη του Οκτωβρίου η μαύρη τρύπα έφθασε τα 3,3 δισ. ευρώ ενώ τα έσοδα μειώθηκαν κατά 4%. Και η ομιλία του όμως στο υπουργικό συμβούλιο έδειξε πως η καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων γίνεται για ένα πουκάμισο αδειανό, ούτε καν για μια …Ελένη. Τα νέα, επιπλέον μέτρα που προανήγγειλε ύψους 7 δισ. ευρώ μέχρι το 2015, θα έχουν ως στόχο να φτάσει το δημόσιο χρέος το 126% του ΑΕΠ. Μα τον Οκτώβριο του 2009, πριν ξεκινήσουν οι αλχημείες της Στατιστικής Υπηρεσίας σε συνεργασία με την Γιουροστάτ έτσι ώστε να εμφανιστεί ως αναγκαία η υπαγωγή στο μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ, το δημόσιο χρέος ήταν πιο χαμηλά, στο 115%. Αλλά ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι θα υλοποιηθεί ο στόχος που θέτει η κυβέρνηση, ποιος χαρακτηρίζει αυτό το χρέος ως βιώσιμο; Η Ιταλία δανείζεται με επιτόκια ύψους 7% έχοντας μικρότερο δημόσιο χρέος, στο ύψος του 118%, ενώ η νέα δεξιά κυβέρνηση της Ισπανίας δηλώνει πως εξετάζει την προσφυγή στη διεθνή βοήθεια, σύμφωνα με προχθεσινή είδηση του πρακτορείου Ρόιτερς, έχοντας δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ μόλις 61%, πιο χαμηλά κι από της Γερμανίας! Κατά συνέπεια όχι μόνο πήγαν χαμένες οι θυσίες που έγιναν, αλλά επίσης χαμένες θα πάνε και οι νέες θυσίες που ζητά η τρικομματική κυβέρνηση, καθώς το τέλος αυτής της διαδρομής θα είναι η αρχή ενός νέου εφιάλτη.

Τι προβλέπουν τα νέα μέτρα; Πρώτα και κύρια ένα συντριπτικό πλήγμα στο ασφαλιστικό σύστημα ή τέλος πάντων σε ότι έχει απομείνει απ’ αυτό μετά τους αντι-ασφαλιστικούς νόμους της τελευταίας διετίας και την ελεύθερη πτώση στην οποία βρίσκονται τα έσοδά του λόγω της ύφεσης της οικονομίας και της έκρηξης της ανεργίας που θα ξεπεράσει κατά πολύ τις προβλέψεις του προϋπολογισμού για 17,1%. Ανέφεραν χαρακτηριστικά οι τίτλοι των διαφανειών που παρουσίασε ο αναπληρωτής στο υπουργικό: «Η αύξηση δαπανών της γενικής κυβέρνησης οφείλεται κυρίως στα ασφαλιστικά ταμεία», «οι επιχορηγήσεις ταμείων είναι η βασική αιτία αύξησης των κοινωνικών δαπανών», ενώ από άλλη διαφάνεια πληροφορούμαστε ότι «η μεγαλύτερη αύξηση πρωτογενών δαπανών προέρχεται από τις κοινωνικές δαπάνες», επίσης ότι «η έκρηξη των επιχορηγήσεων οφείλεται κυρίως σε τέσσερα ασφαλιστικά ταμεία» (για όποιον δεν το κατάλαβε) και τέλος (για εμπέδωση): «η εξάρτηση των ταμείων από επιχορηγήσεις έχει αυξηθεί». Κι όλα αυτά φυσικά …εμπεριστατωμένα με πλήθος στοιχείων και διαγραμμάτων, από τα οποία λείπει οποιαδήποτε αναφορά στα χρήματα που έχει καταχραστεί το κράτος από τα ταμεία, στις εισφορές που δεν έχει δώσει για την ασφαλιστική κάλυψη των δημοσίων υπαλλήλων ή στις απώλειες ύψους 11,5 δισ. ευρώ που θα εγγράψουν τα ταμεία από το κούρεμα ως αποτέλεσμα μιας επένδυσης η οποία τους επιβλήθηκε από την ίδια αυτή κυβέρνηση. Αυτό ωστόσο που με βεβαιότητα προκύπτει είναι ότι η κυβέρνηση έχει έτοιμο έναν νέο αντι-ασφαλιστικό νόμο ο οποίος θα αποτελέσει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του ελληνικού ασφαλιστικού συστήματος.

Η κυβέρνηση επίσης έβαλε μπροστά την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, αξιοποιώντας μεθόδους που τουλάχιστον στην αρχή (μέχρι δηλαδή να επιβληθεί το σχέδιο Εύρηκα και να περάσει όλη η δημόσια περιουσία σε ένα χαρτοφυλάκιο το οποίο θα διαχειρίζονται από τις Βρυξέλλες) θα ξεπερνούν το πρόβλημα των πολύ χαμηλών αποτιμήσεων των μετοχών στο χρηματιστήριο, που έφτασαν στα επίπεδα 20ετίας. Ακράδαντο κι αυτό τεκμήριο πως οι θυσίες μια διετίας δεν πήγαν χαμένες… Ειδικότερα, στη συνάντηση που είχε ο υπουργός Γιώργος Παπακωνσταντίνου με τον επίτροπο Ανταγωνισμού Χοακίν Αλμούνια συμφωνήθηκε, με βάση δημοσιεύματα, η πώληση τεσσάρων λιγνιτικών μονάδων που με κριτήριο την ισχύ τους αντιστοιχούν στο 23% της συνολικής παραγωγής. Το ραντεβού του αρμόδιου υπουργού με τον Αλμούνια δείχνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που διαδραματίζει η ΕΕ στην προώθηση του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας. Σειρά παίρνουν επίσης και τα Ελληνικά Πετρέλαια με στόχο εντός του Ιανουαρίου να έχει ξεκινήσει η διαδικασία της εκποίησης…

Όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη η λιτότητα

και οι μειώσεις μισθών βαθαίνουν την ύφεση

Στο στόχαστρο της κυβέρνησης θα βρεθούν επιπλέον και οι μισθοί των εργαζομένων σε 14 ΔΕΚΟ που με βάση το νέο Μεσοπρόθεσμο θα μειωθούν ακόμη και κατά ένα τρίτο. Το μέτρο αφορά του εργαζόμενους στις ακόλουθες επιχειρήσεις: ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΕΛΤΑ, ΕΛΠΕ, ΔΕΗ, ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ, ΛΑΡΚΟ, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, Αγροτική Τράπεζα και Τράπεζα Αττικής όπως και στον ΟΠΑΠ. Το μέτρο αυτό πρέπει να τονιστεί ότι συνεχίζει την πολιτική καταβαράθρωσης των μισθών στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα των τελευταίων δύο χρόνων. Η «πρόοδος» που έχει συντελεστεί στο μέτωπο της «κινεζοποίησης» μισθών και εργασιακών σχέσεων αποτυπώθηκε, μάλλον με χαρά, και στην έκθεση του διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας όπου αναφέρεται ότι την τελευταία διετία οι μισθοί έχουν μειωθεί κατά 15,4%. Ειδικότερα όμως τώρα οι μειώσεις μισθών που ανακοινώθηκαν για τις ΔΕΚΟ δεν στοχεύουν μόνο στην βελτίωση των αποτελεσμάτων τους ώστε να εμφανίσουν υψηλότερα κέρδη ή να περιορίσου τις ζημιές. Το «ψαλίδι» του 35% είναι και μια διευκόλυνση που κάνει η κυβέρνηση στους επίδοξους αγοραστές των παραπάνω επιχειρήσεων, οι οποίοι δεν θα μπουν στον κόπο να μειώνουν τους μισθούς. Το κάνει πριν απ’ αυτούς γι’ αυτούς η τρικομματική κυβέρνηση πείθοντας άπαντες ότι το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα των ιδιωτικοποιήσεων είναι η εξαθλίωση των εργαζομένων σε αυτές. Επίσης και η εκτόξευση των τιμολογίων τους. Μάρτυρας οι αναμενόμενες αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ περίπου κατά 10% από την αρχή του χρόνου και επίσης η συζήτηση για καθιέρωση μηχανισμού αυτόματης αναπροσαρμογής των τιμών, με βάση την διακύμανση της τιμής χονδρικής. Πρόκειται για σκάνδαλο! Σε μια εποχή που οι μισθοί μειώνονται από μήνα σε μήνα και το διαθέσιμο εισόδημα εξαφανίζεται λόγω των αυθαίρετων φόρων η μοναδική μέριμνα για την τιμαριθμική αναπροσαρμογή αφορά τα τιμολόγια της ΔΕΗ. Την ίδια ώρα αν κάποιος τολμούσε να αντιπροτείνει την επαναφορά του μηχανισμού τιμαριθμικής αναπροσαρμογής μισθών και ημερομισθίων, όπως περίπου ίσχυε τη δεκαετία του ’80, θα έπρεπε να απολογηθεί ότι έτσι δεν θα αυξηθεί ο πληθωρισμός και δε θα δημιουργηθεί μια σπείρα συνεχών ανατιμήσεων. Αυτά είναι τα επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν εναντίον της περίφημης ΑΤΑ και τα ίδια αυτά επιχερήματα επανέρχονται κάθε τρεις και λίγο απέναντι στο αίτημα για αυξήσεις σε μισθούς που να καλύπτουν τις απώλειες των ανατιμήσεων. Κάτι που μετά βεβαιότητας δεν πρόκειται να συμβεί με την τιμή του ρεύματος παρότι αποτελεί πρώτη ύλη για κάθε είδος παραγωγικής δραστηριότητας, σύμφωνα με την πολύ ελαστική ομολογουμένως λογική των εισηγητών της σχετικής πρότασης.

Είναι εμφανές ότι ακόμη και στο ακέραιο να εφαρμοστούν όλα τα παραπάνω μέτρα που θα εξειδικευθούν στο πλαίσιο του επικαιροποιημένου Μεσοπρόθεσμου, η κοινωνική οδύνη που θα συνοδεύει την εφαρμογή τους θα πηγαίνει χέρι – χέρι με την ασφυξία της ελληνικής οικονομίας και τελικά την χρεοκοπία. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στην υπόλοιπη Ευρώπη: όπου κάθε βήμα στην προώθηση της πολιτικής τους βυθίζει τις οικονομίες όλο και πιο βαθιά στην ύφεση. Έτσι, η ενθρόνιση του Παπαδήμου στην Ελλάδα, του Μόντι στην Ιταλία και του Ραχόι στην Ισπανία όχι απλώς δεν αποθάρρυνε τις αγορές, αλλά λειτούργησαν σαν λάδι στη φωτιά: επιτάχυναν την άνοδο των επιτοκίων (Ισπανία, Ιταλία ακόμη και Γερμανία) και έφεραν νέες υποβαθμίσεις (στην Ιταλία των τραπεζών και στο Βέλγιο του ίδιου του δημοσίου).

Σε αυτό το πλαίσιο η ανατροπή της πολιτικής λιτότητας, του Μνημονίου και της νέας λαίλαπας που φέρνει η προσπάθεια της Γερμανίας να επιβάλει ένα δημοσιονομικό Νταχάου, αλλάζοντας ακόμη και τις συνταγματικές συνθήκες της ΕΕ ερήμην των λαών, είναι ο μοναδικός τρόπος για να πιάσουν τόπο οι κόποι των εργαζομένων και οι θυσίες να γίνουν περιττές.

Μονόδρομος η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους (Δρόμος της Αριστεράς, 1/1/11)

Χωρίς προηγούμενο είναι οι θυσίες που ζητά από τους εργαζόμενους ο προϋπολογισμός του 2011 και μαζί οι δεσμεύσεις που επιβάλλει το νέο, τρίτο κατά σειρά, Μνημόνιο της τρόικας ΠΑΣΟΚ – ΕΕ – ΔΝΤ. Πολύ επιλεκτικά, μόνο και μόνο για να φανεί η έκταση  της οπισθοδρόμησης που μας επιφυλάσσουν, ξεχωρίζουμε: Μείωση των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων κατά 2,1% (19,8 δις. από 20,2 δις. ευρώ) όταν και το 2010 είχε καταγραφεί μείωση της τάξης του 9,3%. Αύξηση των άμεσων φόρων κατά 2,2% (20,9 δις. από 20,4) που προκύπτει μάλιστα από ένα ταξικά σκανδαλώδη, λεόντειο επιμερισμό αύξησης του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων κατά 6,5% από την μια και της μείωσης του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων κατά 16% από την άλλη! Την ίδια ώρα οι έμμεσοι φόροι που πληρώνονται στο συντριπτικό τους μέρος από τους μισθωτούς, τη νεολαία και τους συνταξιούχους αυξάνονται κατά 1,6% όταν και πέρυσι είχαν αυξηθεί κατά 11,2%, κ.ο.κ. Με λίγα λόγια μια βαθιά αφαίμαξη που οξύνει σε βαθμό πρωτοφανή την λεηλασία της κοινωνικής πλειοψηφίας από το κράτος.

Η λεηλασία που επιβάλει ο κρατικός προϋπολογισμός (και σε αυτό το σκέλος δεν θα αποδειχθεί «αναξιόπιστος», όπως έσπευσε να τον χαρακτηρίσει η Βάσω Παπανδρέου) γίνεται ακόμη πιο προκλητική αν δούμε ότι ως στόχο έχει την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Οι αριθμοί, όσο κι αν κουράζουν, είναι σοκαριστικοί, πολύ περισσότερο στην εξέλιξή τους όπως δείχνει ο πίνακας που παραθέτουμε. Με βάση τις προβλέψεις που διατυπώνονται στην εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2011, την επόμενη χρονιά θα πληρώσουμε για τόκους που αφορούν το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης 15,9 δις. ευρώ, που αντιστοιχούν στο 7% του ΑΕΠ, της αξίας δηλαδή όλων των αγαθών και υπηρεσιών που θα παραχθούν στη χώρα.

Όσο κι αν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά και η Νέα Δημοκρατία που κατά τ’ άλλα διαφοροποιείται από το καθεστώς κατοχής του Μνημονίου, θεωρούν την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θέσφατο της δημοσιονομικής και ευρύτερης οικονομικής πολιτικής, η διεθνής εμπειρία δείχνει το αντίθετο. Ο ελληνικός λαός δεν είναι υποχρεωμένος να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος, πριν τουλάχιστον ανοίξει τα βιβλία του, πριν μάθει σε ποιόν χρωστάει, πόσα ακριβώς και με τι όρους συνάφθηκε κάθε δανεισμός ή έκδοση ομολόγου του ελληνικού δημοσίου.

Η διεθνής ρήτρα περί απεχθούς χρέους, όπως περιγράφηκε την δεκαετία του ’20 από τον διακεκριμένο νομικό Αλεξάντερ Σακ, ήδη έχει διευκολύνει άλλους λαούς και κυβερνήσεις να ξεφορτωθούν από τους ώμους τους χρέος που δεν εξυπηρέτησε τα πραγματικά συμφέροντά τους. Αναφέρει συγκεκριμένα ο Σακ: «Αν μια δεσποτική εξουσία συνάπτει ένα χρέος όχι σύμφωνα με τις ανάγκες και τα συμφέροντα του κράτους, αλλά για να ενισχύσει το δεσποτικό της καθεστώς, για να καταστείλει τον πληθυσμό που την πολεμάει, αυτό το χρέος είναι απεχθές για τον πληθυσμό ολόκληρου του κράτους. Αυτό το χρέος δεν είναι υποχρεωτικό για το έθνος: είναι ένα καθεστωτικό χρέος, προσωπικό χρέος της εξουσίας που το σύναψε. Κατά συνέπεια εκπίπτει μαζί με την πτώση αυτής της εξουσίας». Ο Αλεξάντερ Σακ συγκρότησε τη θεωρία του αξιοποιώντας ιστορικά παραδείγματα με πρώτο απ’ όλα την άρνηση των ΗΠΑ το 1898, μόλις είχαν καταλάβει την Κούβα, να επωμιστούν χρέος που είχε αναλάβει η Ισπανία εξ ονόματος της νησιώτικης χώρας της Καραϊβικής όσο την είχε υπό την κατοχή της. Το συγκεκριμένο παράδειγμα δεν ήταν και το μοναδικό. Πλήθος άλλων παραδειγμάτων, από την άρνηση της Μ. Βρετανίας να αναλάβει τα δάνεια που είχε συνάψει για τις ανάγκες του πολέμου η Ν. Αφρική την οποία κατέλαβε, μέχρι και το πρόσφατο παράδειγμα του Ιράκ όπου μετά την ιμπεριαλιστική εισβολή του 2003 παραγράφηκε το 80% του δημόσιου χρέους, βεβαιώνουν ότι τα ανεξάρτητα κράτη διατηρούν το δικαίωμα ελέγχου του χρέους τους.

Στη βάση όλων αυτών ο πρόεδρος του Ισημερινού, Ραφαέλ Κορέα, συνέστησε το 2007 Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους που απαρτιζόταν από αξιωματούχους της χώρας, εκπροσώπους κοινωνικών οργανώσεων και διεθνείς προσωπικότητες οι οποίοι εγγυώνταν το αδιάβλητο των διαδικασιών. Ο έλεγχος που έγινε επέτρεψε να γίνει ένα «κούρεμα» του χρέους που είχε συναφθεί με έκδοση ομολόγων της τάξης του 70%. Το γεγονός μάλιστα ότι η μείωση αφορούσε ομολογιακό χρέος έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον για την Ελλάδα, που το συντριπτικό μέρος του δημόσιου χρέους, το 79,1% συγκεκριμένα είναι αυτής της μορφής (με βάση στοιχεία της 31^ης Οκτώβρη 2010 που περιέχονται στον κρατικό προϋπολογισμό). Φαίνεται έτσι ότι οι πέρα για πέρα υπαρκτές δυσκολίες συσχέτισης των ατασθαλιών (από το C4I και το κεκλημένο υποβρύχιο Παπανικολής, μέχρι τα swaps της Goldman Sachs) με συγκεκριμένες ομολογιακές εκδόσεις δεν είναι ανυπέρβλητες. Αν κάτι απαιτείται είναι πολιτική βούληση κι ακόμη περισσότερο μαζικός λαϊκός εκβιασμός που θα πιέσει για την δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου και θα επιβάλλει να ανοίξουν τα βιβλία του δημόσιου χρέους, για να ξεκινήσει η παύση πληρωμών, όρος εκ των ων ούκ άνευ ώστε να μπει ένα τέρμα στη σημερινή βαρβαρότητα και να ξεκινήσει η ριζική αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου.

Ύψος   δαπανώνγια τόκους χρέους κεντρικής κυβέρνησης    (σε εκ. ευρώ)
	2006	2007	2008*	2009	2010*	2011**
Τόκοι	9.589	9.796	11.207	12.325	13.260	15.920
ως % του ΑΕΠ	4,50%	4,30%	4,70%	5,20%	5,70%	7%
* Εκτιμήσεις, **Προβλέψεις
Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών, Εισηγητική έκθεση κρατικού προϋπολογισμού2011

Στο δρόμο κατά του μνημονίου

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΟΙ «ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ»

ΓΙΑ ΜΙΑ «ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΞΕΝΑΓΗΣΗ» ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

 

ΠΕΜΠΤΗ 14 ΟΚΤΩΒΡΗ  

Σε μια ομαδική έξοδο στο κέντρο της Αθήνας καλούν το απόγευμα της Πέμπτης 14 Οκτώβρη οι «Καλλιτέχνες ενάντια στο Μνημόνιο» με αφορμή τη νέα επιθεώρηση της τρόικας.
Απέναντι στην πειθαρχία που θέλουν να επιβάλουν για την τήρηση του μνημονίου ξένοι και ντόπιοι τοποτηρητές της αντιλαϊκής συμφωνίας, καλούν όλους τους ενδιαφερόμενους για μια «αγωνιστική ξενάγηση» στην πόλη.
Δίνουν ραντεβού για τις 6 το απόγευμα στο παλιό Χρηματιστήριο στη Σοφοκλέους για μια διαφορετική πορεία στο κέντρο με σταθμούς σε μνημεία και τόπους της τρέχουσας ιστορικής στιγμής.
Περιγράφουν ένα δρώμενο με έντονο πολιτικό περιεχόμενο και πρωταγωνιστές τη συλλογική μνήμη, την αξιοπρέπεια, τη διάθεση για αντίσταση.
Η κίνηση αυτή των Καλλιτεχνών ενάντια στο Μνημόνιο, προέκυψε παράλληλα με τις διαδικασίες για τη συγκρότηση του Αριστερού Βήματος διαλόγου και κοινής δράσης. Οι ίδιοι όμως δεν περιορίζουν την αναφορά τους στους γνωστούς ανθρώπους της Αριστεράς ή στους συναδέλφους τους καλλιτέχνες.

Στο κάλεσμα που απευθύνουν σε όλους αναφέρουν:

 

Επειδή έχουμε μνήμη… (και μετά το Μνημόνιο)
Επειδή δε μας χωρά το σπίτι μας…

Επειδή δε μας χωρά η τέχνη μας…
Βγαίνουμε στο δρόμο!
Σας καλούμε για μια αγωνιστική ξενάγηση στο κέντρο της Αθήνας.
«Φίλοι παλιοί και σύντροφοι καινούργιοι / ελάτε μαζί μας»
Στη Δράση κολλάει το σίδερο.

  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΔΝΤ – ΕΕ- ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

 

Με τη συμμετοχή Ελλήνων και ξένων αγωνιστών, στελεχών της Αριστεράς, οικονομολόγων, πανεπιστημιακών και πολιτικών διανοητών ξεκινά την Παρασκευή 15 Οκτωβρίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα) η διήμερη διάσκεψη που οργανώνουν το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης και η Πρωτοβουλία Καλλιτεχνών με τίτλο «Ανατροπή του μνημονίου! Αριστερή εναλλακτική λύση και σοσιαλιστική προοπτική».

Στόχος της διάσκεψης, η συμβολή στην επεξεργασία αριστερής εναλλακτικής λύσης και στη λαϊκή συσπείρωση για την ανατροπή του μνημονίου και ευρύτερα των πολιτικών κυβέρνησης, Ευρωπαϊκής Ένωσης και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Η διάσκεψη πραγματοποιείται με αφορμή την αναμενόμενη άφιξη, την επόμενη εβδομάδα, νέας αντιπροσωπείας ελεγκτών της τρόικας και θα συνοδευτεί από παράλληλες πρωτοβουλίες συμβολικής διαμαρτυρίας καλλιτεχνών και συνδικαλιστών στους δρόμους της Αθήνας. Την επικαιρότητα της διάσκεψης ενισχύει η προαναγγελθείσα αναθεώρηση προς τα πάνω του ελληνικού ελλείμματος από το «ενισχυμένο» κλιμάκιο της Eurostat που στέλνει στην Ελλάδα, την επόμενη εβδομάδα, ο επίτροπος Όλι Ρεν, προετοιμάζοντας το έδαφος για νέα μέτρα ακρωτηριασμού των λαϊκών εισοδημάτων, προς όφελος των μεγάλων ευρωπαϊκών και ελληνικών τραπεζών.

Οι φίλες και φίλοι από την επαρχία και όσοι για οποιονδήποτε λόγο δεν μπορέσουν να παραβρεθούν στη διάσκεψη θα έχουν τη δυνατότητα να την παρακολουθούσαν απ΄ ευθείας από την ιστοσελίδα μας, σε πραγματικό χρόνο, χάρη στην αφιλοκερδή προσφορά των φίλων του Press Project.

Αναλυτικά το πρόγραμμα του διημέρου έχει ως εξής:

Παρασκευή 15 Οκτωβρίου

Άνοιγμα (6.00 – 7.15): Συντονιστής: Αλέξανδρος Χρύσης (πανεπιστημιακός- Πάντειο). Ομιλητές: Στάθης Κουβελάκης (πανεπιστήμιο του Λονδίνου), Γιάγκος Ανδρεάδης (πανεπιστημιακός- Πάντειο), Χρήστος Κορτζίδης (δήμαρχος Ελληνικού), Ευτύχης Μπιτσάκης (φιλόσοφος, πανεπιστημιακός). Θα χαιρετίσουν εκπρόσωποι αριστερών πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων.

Συζήτηση (7.15 – 9.15): Η κρίση της ευρωζώνης και η στάση της Αριστεράς. Συντονιστής ο δημοσιογράφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος. Ομιλητές οι οικονομολόγοι και πανεπιστημιακοί: Κώστας Λαπαβίτσας (Λονδίνο), Σαμίρ Αμίν (Ντακάρ- Παρίσι), Κώστας Βεργόπουλος (Παρίσι), Ζακ Νικονόφ (Γαλλία, συνιδρυτής του κινήματος ATTAC).

Σάββατο 16 Οκτωβρίου

Συζήτηση (5.30 – 7.15): Το επαχθές χρέος, μηχανισμός οικονομικής εκμετάλλευσης και εθνικής κηδεμονίας. Συντονιστής ο δημοσιογράφος Λεωνίδας Βατικιώτης. Ομιλητές οι οικονομολόγοι: Γιάννης Τόλιος (ΣΥΝ), Θόδωρος Μαριόλης (πανεπιστημιακός, Πάντειο), Κλαούντιο Κατς (Αργεντινή).

Τελική συζήτηση (7.30 – 9.30): Η απάντηση της Αριστεράς στην καπιταλιστική κρίση. Συντονιστής: Παναγιώτης Σωτήρης (Αριστερή Ανασύνθεση). Ομιλητές: Παναγιώτης Λαφαζάνης (κοινοβουλευτικός επρόσωπος ΣΥΡΙΖΑ), Δημήτρης Δεσύλλας (τ. ευρωβουλευτής), Ρούντι Ρινάλντι (εκδότης της εφημερίδας “Δρόμος”, Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής), Αλέν Κριβίν (ηγετικό στέλεχος του γαλλικού κόμματος ΝΡΑ), Γιώργος Χουρμουζιάδης (πανεπιστημιακός, ΑΠΘ).

Ορισμένα βιογραφικά στοιχεία για τους ξένους προσκεκλημένους

Σαμίρ Αμίν: Γεννήθηκε στο Κάιρο το 1931. Από το 1947 έως το 1957 σπούδασε στο Παρίσι και έγινε μέλος του γαλλικού ΚΚ, από το οποίο αργότερα αποστασιοποιήθηκε. Από το 1980 προίσταται του Φόρουμ του Τρίτου Κόσμου, που έχει έδρα το Ντακάρ, στη Σενεγάλη. Το βιβλίο του “Η συσσώρευση σε παγκόσμια κλίμακα” θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα νεομαρξιστικά βιβλία πολιτικής οικονομίας στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.

Κλαούντιο Κατς: Οικονομολόγος, καθηγητής του πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες, ο Κλαούντιο Κατς (56 ετών) είναι συγγραφέας  μαρξιστικών βιβλίων γύρω από τα φαινόμενα και τις αντιθέσεις του σύγχρονου καπιταλισμού. Συμμετέχει σε διεθνή φόρουμ εναντίον του νεοαποικιοκρατικού χρέους, του νεοφιλελευθερισμού και της στρατιωτικοποίησης των διεθνών σχέσεων και έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία για τη θεωρητική του παραγωγή. Τελευταίο του βιβλίο «Η μαρξιστική οικονομία- έξι θεωρητικές διαμάχες».

Αλέν Κριβίν: Γεννημένος το 1941 στο Παρίσι, ο Αλέν Κριβίν οργανώθηκε τη δεκαετία του ’50 στην οργάνωση νεολαίας του γαλλικού ΚΚ και υπήρξε ηγετικό στέλεχος της κομμουνιστικής φοιτητικής ομοσπονδίας προτού προσχωρήσει στην Τέταρτη Διεθνή. Το 1966 ίδρυσε την επαναστατική οργάνωση JCR, η οποία διαλύθηκε τον Ιούνιο του 1968 από την κυβέρνηση Ντε Γκωλ. Ο Κριβίν, που είχε παίξει δραστήριο ρόλο στην εξέγερση του Μάη του ’68, φυλακίστηκε για οκτώ μήνες, για να γίνει στη συνέχεια ιδρυτικό μέλος της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Ένωσης (LCR), η οποία μετεξελίχθηκε, το 2009, σε Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (ΝΡΑ).

Ζακ Νικονόφ: Καθηγητής στο Ινστιτούτο ευρωπαϊκών σπουδών στο πανεπιστήμιο Paris 8 σήμερα, ο Ζακ Νικονόφ (56 ετών) εργάστηκε για χρόνια σαν βιομηχανικός εργάτης στην εταιρεία Norton, στο Σεν Σεν- Ντενί. Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση με τη CGT, απολύθηκε, έμεινε για ένα διάστημα άνεργος, πέρασε στις εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο Paris 8 και στη συνέχεια στην εθνική σχολή δημόσιας διοίκησης. Υπήρξε εκ των συνιδρυτών του κινήματος ATTAC, του οποίου διετέλεσε πρόεδρος.

Νέα μέτρα λιτότητας (Πριν, 29 Αυγούστου 2010)

Επίδειξη συναίνεσης από ΠΑΣΟΚ εν όψει ενός δύσκολου χειμώνα

 Στις εννιά μονάδες έφθασε η διαφορά του ελληνικού από το γερμανικό ομόλογο

Ένα άλλο, περισσότερο συναινετικό πρόσωπο επιχείρησε να δείξει η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου την προηγούμενη εβδομάδα στο πλαίσιο των επαφών που είχαν οι οικονομικοί υπουργοί της εν όψει της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Μη φανταστείτε ότι έταξαν τίποτε. Το παραμικρό. Η κυβέρνηση δεν υποκύπτει σε τέτοιους «λαϊκισμούς», σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Ακόμη κι έτσι «το κλίμα» των συναντήσεων, σύμφωνα με τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης στον Τύπο, ανέδυε μια προσπάθεια συνεννόησης και αμοιβαίας κατανόησης των δυσκολιών!

Αυτό που ανέδυε στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε περισσότερο από το φόβο που έχει καταβάλει την κυβέρνηση εν όψει του δεύτερου γύρου εργατικών αγώνων που ξεκινάει κι επίσημα σε δύο εβδομάδες όταν ο πρωθυπουργός θα διακόψει τις (χωρίς ενοχές!) διακοπές του για να ανέβει στη Θεσσαλονίκη. Η κυβέρνηση φοβάται. Όλος αυτός ο εσμός των υποχείριων ξέρει πως κινδυνεύει να φύγει νύχτα κάτω από τη λαϊκή οργή. Γι αυτό προσπαθεί να τη διαχειριστεί και να την εκτονώσει πριν να είναι αργά.

Ξέρει μάλιστα πολύ καλά πως τα μέτρα που θα λάβει από Σεπτέμβρη κιόλας θα είναι πολύ πιο οδυνηρά. Οι πυρετώδεις συσκέψεις που πραγματοποιούνται στο υπουργείο Οικονομικών με θέμα – τι άλλο; – την αύξηση των δημοσίων εσόδων αποτελούν προανάκρουσμα της αποτυχίας τους να υλοποιήσουν τους ονομαστικούς στόχους του μνημονίου. Όσο για τους πραγματικούς, που αφορούν την καταστρατήγηση των εργατικών κατακτήσεων, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Υλοποιήθηκαν με την ψήφιση του συντάγματος οικονομικής κατοχής. Το αποτέλεσμα όμως, όπως ήταν ηλίου φαεινότερο από την Άνοιξη κιόλας, θα είναι μια ύφεση χωρίς προηγούμενο στην μεταπολεμική ιστορία του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτή η ζοφερή προοπτική (των 175.000 λουκέτων και της απώλειας 120.000 θέσεων εργασίας μόνο για το δεύτερο εξάμηνο του έτους όπως πρόβλεψε μελέτη των επαγγελματοβιοτεχνών) είναι που έχει τρομοκρατήσει και την αστική τάξη που συσπειρώνεται γύρω από το ΕΒΕΑ. Σε βαθμό τέτοιο ώστε να ζητήσει την τροποποίηση του μνημονίου. Συμπλήρωσε βέβαια ο πρόεδρός του, Κ. Μίχαλος, (γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών επί Γ. Αλογοσκούφη και γιος χουνταίου υπουργού) ότι «ο τελικός στόχος του μνημονίου μας βρίσκει σύμφωνους». Με τη δοσολογία του έχει πρόβλημα κι επίσης με τη βιαιότητα υπό την οποία εκκαθαρίζεται η αγορά, προς όφελος του πολύ μεγάλου και κυρίως ξένου κεφαλαίου. Δεν περίμεναν εν ολίγοις ούτε και οι ίδιοι τέτοια σφοδρότητα.

Βλέπουν μάλιστα ότι είμαστε ακόμη στην αρχή. Η απόφαση της κυβέρνησης να χρυσοπληρώσει τους κολοσσούς HSBC, Deutsche και Lazard για να την συμβουλέψουν σχετικά με την αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος προμηνύεται τα χειρότερα καθώς συνιστά κορυφαία σύγκρουση συμφέροντος. Οι εν λόγω τράπεζες είναι ανταγωνιστικές των ελληνικών, τις κοιτούν όπως ο Οβελίξ τα αγριογούρουνα. Τον ηρωικό Γαλάτη όμως κανείς δεν τον πλήρωσε για να καμωθεί τον αμερόληπτο και να δώσει τη συμβουλή του σχετικά με το μέλλον των αγριογούρουνων – όπως κάνει το ΠΑΣΟΚ με τις τράπεζες. Ήδη το βέτο που έθεσε η τρόικα στις συγχωνεύσεις ελληνικών τραπεζών, καθώς έτσι θα δυσκόλευε το σχέδιο εξαγοράς τους από γερμανικές και αμερικανικές τράπεζες, δείχνει ποια θα είναι η επόμενη μέρα του ελληνικού τραπεζικού συστήματος: εξαγορά και μετατροπή τους σε υποκαταστήματα γερμανικών και αμερικανικών τραπεζών, όπως συνέβη οπουδήποτε αλλού πέρασε η λαίλαπα του ΔΝΤ, από το Μεξικό μέχρι την Ινδονησία. Ανάλογη θα είναι και η μεθεπόμενη μέρα όλου του ελληνικού κεφαλαίου, που κινδυνεύει να αγοραστεί για ένα κομμάτι ψωμί από τους Γερμανούς. Γι αυτό ρίχνουν πετσέτα στο ρινγκ και βγαίνει ο Σαμαράς, ως εκπρόσωπός τους, να αμφισβητήσει το μνημόνιο. Όχι όμως και τα αντεργατικά του μέτρα. Άλλωστε από τις ΗΠΑ (όπου καθημερινά αυξάνουν οι πιθανότητες για μια νέα βουτιά στην ύφεση) μέχρι την Ευρώπη κανένα εναλλακτικό σχέδιο της αστικής πολιτικής, όπως για παράδειγμα αυτά που προκρίνουν την ανάγκη διεύρυνσης των ελλειμμάτων, δεν προβλέπουν αυξήσεις στο εργατικό εισόδημα ή ακύρωση των μέτρων ελαστικοποίησης της εργασίας.

Από την άλλη, η αφάνταστη υποκρισία του Όλι Ρεν, που πριν έξι μήνες όταν τα σπρεντ ήταν στις 7 μονάδες ευχόταν «καλό κουράγιο Έλληνες» και τώρα (στις 24 Αυγούστου) που πήγαν στις 9,2 μονάδες έγραφε στην Wall Street Journal «η στάση των αγορών έναντι της Ελλάδας σταθεροποιείται σταδιακά» δείχνει ότι δεν ορρωδούν προ ουδενός. Είναι αποφασισμένοι να φτάσουν μέχρι το τέρμα την εφαρμογή αυτής της καταστροφικής πολιτικής, επιστρατεύοντας κάθε μέσο. Όπως για παράδειγμα την αναπροσαρμογή προς τα πάνω του ελλείμματος και του δημοσίου χρέους (ακόμη και κατά 5 μονάδες) για το 2009, όπως άφησε να εννοηθεί η Eurostat την προηγούμενη εβδομάδα με ένα και μοναδικό στόχο: να ζητήσουν επιπλέον μέτρα λιτότητας και περικοπών επικαλούμενοι τις λαθροχειρίες του παρελθόντος. Διαφορετικά, χωρίς δηλαδή επιπλέον μέτρα, είναι από δύσκολο έως αδύνατο να δώσουν την έγκρισή τους ΔΝΤ – ΕΕ κατά τον έλεγχο του Οκτώβρη για την τρίτη δόση του δανείου, ύψους 9 δισ. ευρώ, που θα πρέπει να καταβληθεί τον Δεκέμβρη.

Ανάχωμα σε αυτό τον κυκεώνα μέτρων μπορεί να αποτελέσουν μόνο οι μαζικοί, μαχητικοί και ανυποχώρητοι εργατικοί αγώνες που θα διεκδικούν ανατροπή του μνημονίου και, επιθετικά, την εφαρμογή μιας άλλης πολιτικής με ριζικές αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα ανεργίας και γενναίες χρηματοδοτήσεις στην παιδεία και την υγεία!