Το χρέος, μιας ιστορία υποτέλειας και τρόμου

Ute Lemper

Στο ΒΗMagazino (24/1/2010), απαντάει σε ερώτηση για την πτώση του Τείχους του Βερολίνου:

“Η ευφορία έδωσε τη θέση της στη σύγχυση διότι η ελευθερία που υποσχόταν η Δυτική Γερμανία δεν σήμαινε ουσιαστικά τίποτε αν δεν είχες τα χρήματα για να τη χαρείς”.

Τα μάτια τέσσερα, Θέατρο Τέχνης

Λέει ο παππούς προς την αστυνόμο: Και γιατί διώκεται η αντίσταση κατά της αρχής; Μα ακόμη κι ένα μυρμήγκι να πας να πιάσεις, θα αντισταθεί. Υπάρχει τίποτε πιο φυσιολογικό στον άνθρωπο από τον αντιστέκεται;

Banksy

Μηδενική ανοχή: Πρόκειται για αναβίωση του παλιότερου δόγματος της “εκφοβιστικής αποτροπής” του δράστη μέσω της αυστηρής τιμωρίας του εγκλήματος. Η πολιτική της μηδενικής ανοχής τέθηκε σε ανοιχτή εφαρμογή στην πόλη της Νέας Υόρκης επί δημαρχίας Ρούντολφ Τζουλιάνι (1994-2001) ο οποίος στήριξε μεγάλο μέρος της προεκλογικής του εκστρατείας στην μείωση των δεικτών εγκληανμτικότητας στην πόλη και στην εμπέδωση “αισθήματος ασφάλειας” στους δημότες. Σε συνεργασία με τον αρχηγό της αστυνομίας της Νέας Υόρκης, οργάνωσαν μια εκτεταμένη επιχείρηση “κατά του εγκλήματος” που οδήγησε σε σωρεία συλλήψεων μικροπαραβατών του νόμου, αστέγων και δημιουργών γκράφιτι, επιδιώκοντας συγχρόνως την άμεση αποκατάσταση των ζημιών που προξενούσαν οι συλληφθέντες. Οι δείκτες εγκληματικότητας πράγματι μειώθηκαν, αλλά η επιχείρηση κατέληξε στην κατακόρυφη αύξηση των κρουσμάτων αστυνομικής βίας με προεξάρχουσα την περίπτωση κακοποίησης του Άμπνερ Λουίμα και τις δολοφονίες των Αμαντού Ντιάλο και Πάτρικ Ντόρισμοντ (οι καταγγελίες για κρούσματα αστυνομικής αυθαιρεσίας διπλασιάστηκαν μέσα στην τριετία 1992-1995). Η εφαρμογή της μηδενικής ανοχής σε εθνικό επίπεδο οδήγησε στον τριπλασιασμό του αριθμού των κρατουμένων στις αμερικανικές φυλακές από τη δεκαετία του ’80.

(εκδ. Μεταίχμιο, Από το Επίμετρο του μεταφραστή, Αλ. Καλοφωλιά)

Του Τάσου Αναστασίου από www.cartoonists.gr